แปล Psycho-Pass/Zero 1.2-1.3

posted on 15 Feb 2013 21:04 by irregular directory Cartoon

กลิ้งมาแปะนิยายไซโคพาสฉบับแปลต่อจากเอนทรีที่แล้ว

ตอนนี้ที่เว็บ Noitamina มีตัวอย่างนิยายลงถึงตอนถึงพาร์ท 5 ของบทที่ 1 ล่ะค่ะ แล้วยิ่งนกฮูกยิ่งอ่าน+เล่าให้พี่ยูระฟัง ยิ่งรู้สึกว่า.......................

 

............................. ต่อข้างล่างเหมือนเดิมละกันค่ะ 8D #เกรียนอีกละ


 

 

+++++++++++++++++++++++++++

 

******

 

กรุณาอย่านำบทแปลไปเผยแพร่ที่อื่น

โดยไม่ได้รับอนุญาตค่ะ


******

 

 

 

Noitamina Novel

PSYCHO-PASS/Zero Namae no Nai Kaibutsu

ผู้เขียน : Takaha Aya

Source: http://noitamina.tv/novel/

แปล : irregulars

แปลบ้างเรียบเรียงบ้างตามแต่นกฮูกตัวบนจะไปเกาะขอให้ช่วยเพราะมันนึกไม่ออก : Taiki

Special Thanks : Hiyuura ขอบคุณสำหรับชื่อภาษาไทย+ศัพท์เฉพาะในเรื่องเวอร์ Eng

(เนื่องจากนกฮูกดูเวอร์ดิบ 8D;;;)ค่าาาา XD

 

 

บทที่ 1.1

 

 

 

PSYCHO-PASS/Zero

สัตว์ประหลาดที่ไร้นาม

Chapter 1

 

 

2


“นี่ ถ้าไม่มีธุระอะไรขอฉันกลับได้มั้ย?”

คิริโนะ โทโกะพูดขึ้นระหว่างมองชายสองคนที่กำลังเขม่นกันอยู่สลับไปมา

หนาว

พวกผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเธอตอนนี้เอาแต่เถียงกันโดยไม่สนใจจะหาเครื่องดื่มร้อนๆ หรือผ้าขนหนูให้เด็กสาวผู้ซึ่งเปียกปอนไปทั้งตัวเลย อุณหภูมิร่างของโทโกะที่เย็นเฉียบเพราะไปตากลมหนาวในเดือนกุมภาพันธ์มา แทบจะลดต่ำลงยิ่งกว่าเดิมเมื่อได้เจอบรรยากาศเย็นเยือกของสองคนนี้

“ว่าแต่มันหนาวนะ ปรับอุณภูมิเครื่องปรับอากาศให้สูงกว่านี้ไม่ได้เหรอ?”

ในปีนี้โทโกะกำลังจะมีอายุครบ 16 ปี และตั้งแต่เกิดมาก็ไม่เคยมีใครเสียมารยาทกับเธอเช่นนี้เลย

เธอเข้าโรงเรียนโอโซซึ่งเป็นโรงเรียนเอกชนชื่อดังตั้งแต่เด็ก และถูกดูเลี้ยงอย่างทะนุถนอมท่ามกลางบรรดาคุณหนูด้วยกันมาตลอด ต่อให้ออกไปนอกโรงเรียน ถ้าสวมชุดนักเรียนที่เป็นชุดกะลาสีซึ่งเปรียบเหมือนสัญลักษณ์อย่างหนึ่งอยู่คนรอบข้างก็จะปฏิบัติต่อเธออย่างสุภาพ

แล้วดูตอนนี้สิ

ทั้งชุดนักเรียนแบบอนุรักษ์นิยม และเรือนผมหนาสีดำขลับที่ภาคภูมิใจต่างเปียกโชกจนแนบชิดกับตัว... ทั้งๆ ที่เธออยู่ในสภาพน่าเวทนาชนิดที่ว่าถ้าบิดาผู้เข้มงวดได้มาเห็นคงร้องไห้เป็นเขื่อนแตกแน่ ผู้ใหญ่สองคนนี้ก็ไม่มีทีท่าดูจะเป็นห่วงเธอแม้แต่นิดเดียว

เธอรู้สึกเหลืออดแล้ว ทั้งด้านร่างกายและด้านจิตใจ

และดูเหมือนว่าชายผมสั้นจะรู้สึกได้ว่าโทโกะกำลังอารมณ์ไม่ดี เขาจึงหันไปพูดกับเธอพร้อมยิ้มให้อย่างเป็นมิตรด้วยท่าทีที่ต่างกับเมื่อสักครู่โดยสิ้นเชิง

“โอ๊ะโทษทีที่ปล่อยทิ้งไว้ พอดีหมอนี่มันหัวแข็งไปหน่อย”

เท่าที่ฟังจากบทสนทนาเมื่อครู่ ตาผมดำน่าจะเป็นหัวหน้าของตาผมสั้น... แต่ตาผมสั้นกลับไม่มีท่าทีเกรงใจหรือเคารพอีกฝ่ายเลยแม้แต่นิดเดียว

ชายผมดำยักไหล่อย่างรู้สึกผิดเมื่อถูกโทโกะจ้องด้วยสายตาสงสัยในความสัมพันธ์ของทั้งสอง

“ขอโทษที เดี๋ยวจะปรับอุณหภูมิห้องแล้วสั่งผ้าขนหนูให้นะ”

เขากล่าวก่อนจะหันหลังให้โทโกะ และพูดใส่อุปกรณ์สายรัดข้อมือของตน “ผ้าขนหนูสองผืน...” ดูเหมือนจะสั่งเผื่อตัวเองด้วย

นั่นมันเครื่องมือสร้างโฮโลแกรมแบบพิเศษที่มีแต่เจ้าหน้าที่ของหน่วยงานควบคุมสาธารณะเท่านั้นที่จะมีไว้ในครอบครอง... โทโกะจะชะโงกตัวไปดูด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่าข่าวลือว่ามันไม่เหมือนกับเครื่องที่คนทั่วไปได้รับนั้นจริงหรือเปล่า แต่แล้วเป้าหมายของเธอถูกขัดขวางด้วยชายผมสั้นผู้โน้มตัวเข้ามาใกล้

“ชุดนักเรียนน่ารักดีนะ ของโรงเรียนโอโซใช่มั้ยน่ะ? ที่เป็นโคตรโรงเรียนคุณหนูนั่น”

แทนที่เด็กสาวจะรู้สึกตกใจที่อีกฝ่ายเข้ามาใกล้อย่างกะทันหัน ความรู้สึกไม่พอใจที่ถูกขวางกลับมีมากกว่า โทโกะจึงจ้องหน้าอีกฝ่ายกลับอย่างไม่พอใจโดยไม่ถอยหนี ชายผมสั้นมองท่าทีของเธออย่างประหลาดใจก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ

“เป็นคุณหนูที่ใจกล้าไม่เบานี่”

เขาพูดแล้วสูบบุหรี่อีกครั้งก่อนจะพ่นควันออกมาปุ๋ยๆ

สมัยนี้ยังมีคนสูบของโบราณอย่างนี้อยู่อีกเหรอเนี่ย คราวนี้ดวงตากลมโตของโทโกะจับจ้องไปที่บุหรี่ของชายผมสั้นอย่างสนอกสนใจ

“อื๋อ? อะไรกัน ไม่เคยเห็นเรอะ สูบมั้ย?” พูดจบชายผมสั้นก็ยื่นซองบุหรี่บี้ๆ ให้กับเด็กสาว ก่อนจะโดนผู้เป็นหัวหน้าตบหัวเอา

“ติดต่อไปที่โรงเรียนของเธอแล้ว รอคนมารับที่นี่นะ”

โทโกะรู้สึกหนาวยิ่งกว่าเดิมเมื่อได้ยินคำพูดของชายผมดำ ซึ่งเมื่อเขาเห็นเด็กสาวตัวสั่นน้อยๆ จึงถามออกมาว่า

“ยังหนาวอยู่เหรอ”

หนาว

และหนาวหนักขึ้นไปอีกเมื่อนึกถึงสีหน้าฉุนจัดของอาจารย์หญิงเจ้าอารมณ์ ผู้ซึ่งคงชักสีหน้าปั้นปึ่งเต็มไปด้วยร่องรอยแห่งวัยผุดขึ้นเต็มไปหมดแล้วพูดกับเธอว่า “โทโกะซังนี่คุณอีกแล้วเหรอ?!” เป็นแน่

“ความจริง... ฉันกลับคนเดียวก็ได้แท้ๆ”

“จะโยนเด็กไม่บรรลุนิติภาวะออกไปข้างนอกเวลาแบบนี้ได้ยังไงล่ะ ยิ่งเด็กที่ไปเจอในเขตรกร้างยิ่งแล้วใหญ่”

ชายผมดำพูดต่อกับโทโกะที่นั่งทำหน้าบูดบึ้ง

“ไปเดินเล่นในเขตรกร้างกลางดึกนี่ดูจะไม่ใช่งานอดิเรกที่น่าชื่มชมเท่าไหร่นะ ตอนนี้มันอาจจะยังไม่มีผลกระทบกับสีของไซโคพาสก็จริง แต่ทำอย่างนี้ต่อไปจะเป็นยังไงไม่รู้หรอกนะ”

โทโกะชักสีหน้าบูดบึ้งด้วยความรู้สึกหนาวยะเยือกยิ่งกว่าเดิมเมื่อรู้สึกตัวว่าเป้าหมายในการอบรมของอีกฝ่ายเปลี่ยนจากชายผมสั้นมาเป็นตนเอง

การที่เด็กสาวธรรมดาวัย 16 ซึ่งถูกขังไว้ในคุกขนาดใหญ่ยักษ์ที่ชื่อว่าโรงเรียนประจำหญิงล้วนจะออกเที่ยวเล่นในเมืองเพราะต้องการหาอิสระเล็กๆ น้อยๆ มันผิดมากขนาดนั้นเลยหรือไง

ความจริงเธอเองก็รู้ตัวว่ามันออกจะเลยเถิดไปหน่อยสำหรับเด็กวัยรุ่นในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ ที่สถานที่ๆ โผล่ไปคือเขตรกร้างขนาดใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังทำใจก้มหัวขอโทษไม่ลง

โทโกะแสร้งทำเป็นเบนสายตาไปทางอื่น แล้วเริ่มม้วนปลายผมยาวประบ่าของตนเล่น

ท่าทีแบบนี้นี่แหละที่ใช้กับผู้ใหญ่ได้ผลที่สุด

หากนิ่งเงียบไปเรื่อยๆ เดี๋ยวอีกฝ่ายก็จะหมดความอดทนไปเอง และเมื่อได้เห็นอาการเช่นนั้นตัวเองก็จะสามารถคงความสงบเอาไว้ได้โดยธรรมชาติ โทโกะรู้ดีว่าการรักษาสถานะทางจิตใจให้เหนือกว่าด้วยเช่นนี้และคอยแอบดูถูกพวกผู้ใหญ่อยู่ในใจนี่ล่ะคือวิธีการรับมือที่ถูกต้องของวัยรุ่น

“นี่ ฟังอยู่หรือเปล่า”

ดูเหมือนชายผมดำจะกำลังตกที่นั่งลำบากเมื่อเจอท่าทางของโทโกะตามที่เธอเล็งเอาไว้

โทโกะปัดผมอย่างพึงพอใจและแอบแลบลิ้นใส่อีกฝ่ายในใจ

แล้วเธอก็ได้ยินเสียงชายอีกคนที่กำลังพยายามกลั้นหัวเราะดังมาจากข้างๆ

“ขนาดโคงามิยังสู้เด็กผู้หญิงม.ปลายไม่ได้เหรอเนี่ย”

ชายผมสั้นพูดอย่างขบขันแล้วหันไปจ้องโทโกะ

“คุณหนูอาจจะไม่รู้ แต่ในโลกนี้น่ะมีคนไม่ดีแบบที่คนปกติอาจจะคาดไม่ถึงอยู่นะ ... อย่างฉันเนี่ย”

โทโกะกรี๊ดลั่นและยกกระเป๋าขึ้นหวังฟาดเกรียนที่อยู่ๆก็ทำท่าหื่นกระหายอยากปล้ำตน *ซับนรก by พี่ยูระ*

โทโกะกรีดร้องและยกกระเป๋าขึ้นจะฟาดใส่ชายผมสั้นที่อยู่ๆ ก็ลุกขึ้นตั้งท่าจะคร่อมตน แต่ชายหนุ่มกลับปัดแขนของโทโกะออกไปอย่างง่ายดายราวกับรู้ตั้งแต่แรกว่าจะถูกเหวี่ยงกระเป๋าใส่ และคว้าข้อมือของเด็กสาวกดลงกับโต๊ะ จนร่างของโทโกะล้มลงบนโต๊ะตามข้อมือที่ถูกดึงไป ที่ล็อกกระเป๋าของเธอเปิดออกด้วยแรงกระแทกทำให้สิ่งของที่บรรจุอยู่ภายในกระเด็นออกมา

“อ.....!!!”

“อ้าว ตกใจจนพูดไม่ออกเลยเหรอ มีส่วนน่ารักเหมือนกั.....”

อยู่ๆข้อมือไอ้หื่นก็ถูกจับด้วยท่าเบนด์แอนด์ทวิสต์จับแยกออกจากโทโกะก่อนจะพูดจบ *ซับนรก by พี่ยูระอีกที 8D*

ชายหนุ่มโดนจับข้อมือบิดขึ้นสูงและถูกดึงออกห่างโทโกะก่อนที่จะทันได้พูดจบ

“เจ็บเจ็บเจ็บเจ็บ!!”

“นายนี่... ทำตัวให้มันดีๆ เสียทีเหอะ”

ชายผมดำหันไปขอโทษโทโกะทั้งๆ ที่ยังบิดข้อมือของชายผมสั้นอยู่ด้วยสีหน้าเอือมระอา

“ขอโทษนะ..... ไว้ฉันจะลากหมอนี่ไปอบรมใหม่”

นี่มันอะไรกันเนี่ย?

โทโกะหลุดหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้เมื่อได้เห็นภาพตรงหน้า

ทั้งๆ ที่เปียกปอนไปทั้งตัว แถมยังถูกตำรวจควบคุมตัวลากมาอบรม(ซึ่งอีกเดี๋ยวก็คงโดนอ.หญิงเฉ่งอีกระลอก) อะไรๆ ก็ดูออกจะแสนเลวร้าย... แต่สิ่งที่เธอได้เห็นนี่มันสนุกมากจนทำให้แทบลืมอะไรๆ เหล่านั้นไปได้เสียหมด เป็นอย่างที่อาจารย์หรือพ่อว่าไว้เลย หากขังตัวอยู่ในโรงเรียนสตรีที่มีการป้องกันสุดเข้มงวดและปลอดภัยคงไม่มีโอกาสได้พบอะไรแบบนี้แน่

เพราะอย่างนี้ล่ะเธอถึงได้หยุดที่จะออกมาแอบดูโลกภายนอกไม่ได้

ดวงหน้าของชายผู้หนึ่งแวบเข้ามาในห่วงความคิด

’คนคนนั้น’ ก็คงรู้สึกเช่นเดียวกับตนไม่ผิดแน่--ถ้าเป็นอย่างนั้นได้ก็ดีน่ะสิ เธอเช็ดน้ำตาที่เล็ดออกมาระหว่างหัวเราะขณะที่คิดเช่นนั้น