Field of DREAMS ~:Memoria:~

Merry Christmas ทุกท่านนะค้า~ ^ ^ คราวนี้มาพร้อมกับธีมใหม่(อีกละ...)+ของกำนัล(?)รับคริสมาสต์สำหรับแฟนคลับรีบอร์นและคุณเคียว(ฮา)ล่ะค่ะ =w=+(จริงๆ แค่ได้ดรามาซีดีมาพอดีกับช่วงนี้เท่านั้นแหละ กร๊าก)

ก่อนอื่นขอแก้ตัวเรื่องธีมค่ะ... จริงๆ เรื่องรีบอร์นนี่เราก็อยากใช้ BG แบบมาครบทีมนะคะ... แต่ก็อย่างที่เห็นคราวที่แล้ว...รก... แต่เปลี่ยนเพราะอารมณ์ตอนนั้นมันอยากเปลี่ยนๆๆๆ 55555 สุดท้ายก็เลยเหลือแค่ผู้พิทักษ์สองคน...(ไม่ได้ลำเอียงจริงๆ สาบานได้ =w=~ << เรอะ...) เลยกลับมาโล่งเหมือนเดิมล่ะค่ะ เหอๆๆ

เข้าเรื่องๆ สำหรับท่านที่ไม่รู้ ดรามาซีดีจะเป็นเหมือนละครวิทยุค่ะ อย่างของรีบอร์นนี่เป็นตอนพิเศษที่แถมคู่กับดีวีดีฉบับอนิเม(แผ่นไหนอย่าถาม... เราโหลดอย่างเดียวค่ะ =w=''') ซึ่งไม่มีในเนื้อเรื่องหลัก และนั่นเป็นสาเหตุที่ของแถมชนิดนี้ช่างดึงดูดใจแฟนๆ การ์ตูนแต่ละเรื่องเหลือเกิน... (โดยเฉพาะเมื่อคิดว่าในไทย 'ไม่เคย' ทำของพวกนี้ออกมาเลย... << งึมงัมๆ) แล้วพอดีเราไปเจอดรามาซีดีที่ว่านี้ในยูทูบเมื่อวันก่อนค่ะ โหลดมาฟังแล้วฮาสุดๆ... แถมเล่นเอาแอบหลงคุณเคียวไปไม่น้อย...(น่าน) เลยแปลงไฟล์มาแปะให้โหลดกันค่ะ ลิงค์ก็อยู่ข้างล่างนี่นะคะ^ ^ (แบ่งเป็นสองส่วนเน้อ เพราะยูทูบกำหนดเวลาของตัวไฟล์ ไว้ 10 นาที)

เข้าโหมดเก็บกวาดด้วยเหตุผลเล็กน้อย(?)ค่ะ อยากได้ไฟล์รบกวน EMS เน้อ

ส่วนบทแปล... เราฟังเองแปลเองค่ะ แฮะๆ ผิดถูกอย่างไรทักท้วงได้นะค้า ^ ^;;; (อนึ่ง...  ไม่แนะนำให้อ่านก่อนโหลดมาฟังนะคะ ไม่งั้นเดี๋ยวไม่มันส์นะเออ *_* << น่าน...)

Special Thanks: Asana F. Kakuba as Beta Reader

***

กรุณาอย่านำบทแปล ไปเผยแพร่ที่อื่น

โดยไม่ได้รับอนุญาตนะคะ

***

 

 

+++++++++++++++++++++

 

[สึนะ] ฮ้าว~ อา.. น้ำอุ่นดีจัง

พวกแรมโบ้ก็ยอมไปนอนดีๆ แล้ว

การบ้านก็เสร็จแล้ว

วันนี้นอนเลยดีมั้ยนะ

 

[รีบอร์น] มีการบ้านใหม่ให้สำหรับนายนะ สึนะ

 

[สึนะ] อ๊ะ!? อะไรกันน่ะรีบอร์น

ไม่ได้ไปนอนแล้วเหรอไง

... อ๋า? การบ้าน?? 

 

[รีบอร์น] ก็ใช่น่ะสิ

ฉันมีการบ้านพิเศษสำหรับนายให้ทำ

 

[สึนะ] ไม่เอาหรอกของแบบนั้นน่ะ!

 

[รีบอร์น] อย่าเกรงใจน่า

 

[สึนะ] ไม่ได้เกรงใจซะหน่อย!!

 

[รีบอร์น] ถ้าทำงานนี้สำเร็จ นายคงจะพัฒนาไปอีกขั้นแน่ ในฐานะบอสมาเฟียน่ะ

 

[สึนะ] ก็บอกแล้วไงว่าฉันจะไม่เป็นบอสน่ะ!

 

[รีบอร์น] บอสมีความจำเป็นที่จะต้องรู้เรื่องต่างๆ ของลูกน้อง เพราะงั้นล่ะการบ้านก็คือสังเกตการณ์หนึ่งวันของฮิบาริเคียวยะ แล้วส่งรายงานมา

 

[สึนะ] เอ๋!!?

 

   ฮิบาริ เคียวยะ - รายงานสังเกตการณ์หนึ่งวัน   

 

[สึนะ] แย่จริงเจ้ารีบอร์น เอาแต่พูดเรื่องบ้าๆ ฉันเลยนอนไม่ค่อยหลับเลย... อีกอย่าง ถ้าทะเล่อทะล่าเข้าไปใกล้คุณฮิบาริล่ะก็...

 

 “มีธุระอะไรกับผม? เดี๋ยวก็ขย้ำให้ตายหรอก” 

 

[สึนะ] ไม่ไหวแน่! ถึงจะมีกี่ชีวิตก็ไม่พอหรอก!!

แต่ว่าถ้าไม่ทำเพราะอย่างงี้แล้วจะโดนรีบอร์นเล่นงานยังไงบ้าง...  

 

 “สิ่งที่ฉันพูดถือเป็นเด็ดขาด ส่วนเจ้าคนที่ทำไม่ได้น่ะ...” 

 

จะแบบไหนก็ไม่เอาทั้งนั้น!! จะว่าไปจะเลือกทางไหนชีวิตฉันก็แขวนอยู่บนเส้นด้ายทั้งนั้นไม่ใช่รึไง!!?

 

เฮ้อ... ทำไงดี... อา... ถึงจะเป็นแบบนี้ยังไงก็ต้องไปรร. งั้นเหรอ...

 

 

(เปิดประตู) ไปล่ะนะครับ...

 

 

[โกคุเดระ] อรุณสวัสดิ์ครับรุ่นที่สิบ! ผมมารับแล้วครับ!

 

[สึนะ] อ๊ะ!? โกคุเดระคุง... อรุณสวัสดิ์

 

[โกคุเดระ] เอ๋ รุ่นที่สิบ สีหน้าดูไม่ดีเลยนะครับ...

 

[สึนะ] ง..งั้นเหรอ?

 

[โกคุเดระ] มีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าครับ?... หรือว่ามีคนที่ขวางหูขวางตาอยู่ ถ้างั้นผมจะไปจัดการมันด้วยไดนาไมต์นี่ให้!!

 

[สึนะ] อ๊า!! ไม่ใช่ ไม่ใช่เรื่องนั้น อย่าควักไดนาไมต์ออกมาที่แบบนี้สิ!!

 

[ยามาโมโตะ] โย่ เฮฮากันตั้งแต่เช้าเลยนะโกคุเดระ

 

[สึนะ] อ๊ะ ยามาโมโตะ

 

[ยามาโมโตะ] โย่ สึนะ อรุณสวัสดิ์

 

[โกคุเดระ] อะไรหาเจ้าบ้าเบสบอล ไม่เกี่ยวกับนาย รีบไปซ้อมตอนเช้าเลยไป!

 

[ยามาโมโตะ] วันนี้ไม่มีซ้อมช่วงเช้าน่ะ แล้วสึนะ เกิดอะไรขึ้นรึเปล่า?

 

[โกคุเดระ] เรื่องนั้นฉันกำลังถามอยู่ หลบไปเลย!!

 

[ยามาโมโตะ] น่าๆ ไม่เป็นไรเลยนี่ ฉันก็ห่วงสึนะเหมือนกันนา ลองพูดมาเถอะ สึนะ

 

[สึนะ] อ..อื้อ... ความจริง....

  

 

+++++++++++++++++++++

 

  

[ยามาโมโตะ]  เห เจ้าหนูก็คิดอะไรสนุกๆ เหมือนกันนะ ท่าทางจะถูกใจฮิบาริพอดูสินะ

 

[สึนะ] มันไม่ใช่เรื่องนั้น...

 

[โกคุเดระ] ไม่เป็นไรหรอกครับรุ่นที่สิบ

 

[สึนะ] เอ๋?

 

[โกคุเดระ] ถ้าเป็นรุ่นที่สิบล่ะก็ภารกิจแค่นี้สบายอยู่แล้ว รีบไปจับเจ้าฮิบาริมาแล้วเขียนรายงานให้เสร็จๆ กันเถอะครับ!

 

[สึนะ] ไม่นะ แบบนั้นไม่ไหวหรอก!!

 

[ยามาโมโตะ] ก่อนอื่นก็ต้องหาฮิบาริที่รร. ให้เจอก่อนสินะ พวกเราก็จะร่วมมือด้วยนะสึนะ

 

[สึนะ] อา... ยังไงก็ต้องทำจริงๆ งั้นเหรอ...

 

[โกคุเดระ] ถ้าพูดถึงฮิบาริ... ส่วนมากก็น่าจะอยู่ที่ห้องรับรองล่ะครับ

 

[สึนะ] นั่นสินะ คราวก่อนเข้าไปในห้องนั้นแล้วตกที่นั่งลำบากไปตามๆ กันเลยพวกเรา...

 

[ยามาโมโตะ] ใช่ๆ ฮิบาริเก่งจนเล่นเอาพวกเราแย่ไปเลย ฮะๆๆ

 

[โกคุเดระ] ขอโทษครับรุ่นที่สิบที่ตอนนั้นปล่อยให้เห็นสภาพน่าสมเพชแบบนั้น... แต่ถ้าเป็นตอนนี้ล่ะไม่แพ้แน่ครับ! ผมจะสู้กับเจ้านั่นอีกครั้ง...

 

[สึนะ] เดี๋ยวก่อนๆ! โกคุเดระคุง! วันนี้จะให้คุณฮิบาริรู้ตัวไม่ได้นะ!!

 

[โกคุเดระ] อ๊ะ... จริงสินะ... ขอโทษครับ...

 

[ยามาโมโตะ] เอ้า ถึงแล้วน่ะ ห้องรับรอง

 

[สึนะ] คุณฮิบาริจะอยู่รึเปล่านะ... ถึงอยู่แล้วจะน่ากลัวไปอีกแบบก็เถอะ... (แง้มประตูดู) 

 

[ยามาโมโตะ] เป็นไงบ้าง สึนะ อยู่รึเปล่า?

[สึนะ] เอ... เอ๋... คุณฮิบาริ... ไม่อยู่... 

[โกคุเดระ] เอ๊ะ... ชิ... หนีไปแล้วเรอะ...

 

[สึนะ] ไม่หรอก คิดว่าไม่ใช่หนีหรอกนะ...;; แต่ว่า... หายไปไหนของเค้ากันนะ...

 

[ยามาโมโตะ] อาจจะไปเดินตรวจการณ์อยู่ก็ได้นะ

 

[โกคุเดระ] นั่นไงล่ะ! นานๆ ทีก็พูดเรื่องที่มีประโยชน์กับเค้าเหมือนกันนี่เจ้าบ้าเบสบอล

 

[ยามาโมโตะ] งั้นเหรอ ถ้างั้นลองไปหารอบๆ รร. ดูมั้ยล่ะ

  

 

+++++++++++++++++++++

 

  

[สึนะ] ทางนั้นรึเปล่านะ

 

[โกคุเดระ] ไม่อยู่แถวๆ ห้องเรียนครับ

 

[ยามาโมโตะ] ทางสนามก็ไม่มีนะ

 

[สึนะ] ถ้างั้นคราวนี้ลองทางนี้...

 

 

+++++++++++++++++++++

 

  

[สึนะ] ท.. ทำไมถึงไม่อยู่ล่ะเนี่ย??

 

[โกคุเดระ] แปลกจังนะครับ... หรือว่าซ่อนอยู่ที่ไหนซักที่กัน...

 

[ยามาโมโตะ] นี่ ฮิบาริ... ไม่ใช่ว่าวันนี้หยุดงั้นเหรอ?

 

[สึนะ] เอ๋? ม... ไม่ได้คิดถึงเรื่องนั้นเลยแฮะ...

 

[โกคุเดระ] จะเป็นแบบนั้นไปได้ไง! เจ้าคนรักรร. นั่นจะหยุดเรียนง่ายๆ แบบนี้เรอะ

 

[สึนะ] อ๊ะ แต่ว่าก่อนหน้านี้ก็เห็นไม่สบายจนต้องเข้ารร. เหมือนกันนะ แล้วฉันก็เลยเจอเรื่องน่ากลัวเพราะงั้นด้วย...(พึมพัม)

 

[โกคุเดระ] เจ้านั่นเข้ารพ. เหรอครับ Oni no Kakuran ชัดๆ เลยนะครับเนี่ย

 

 

* Oni no Kakuran = สำนวนญี่ปุ่นใช้เวลาพูดถึงคนที่ปกติแล้วแข็งแรงดีแต่กลับป่วยได้แบบไม่คาดคิดค่ะ (งั้นถ้าเรียวเฮย์ป่วยก็เข้าข่ายสิ.. ไหนเค้าว่าคนบ้าไม่เป็นหวัด กร๊าก << เฮ้ย... = =’’’) 

 

 

[ยามาโมโตะ] โกคุเดระ รู้ศัพท์ยากนะเนี่ย

[โกคุเดระ] นายมันงี่เง่าต่างหากเล่า!! 

[สึนะ] ขอโทษ... โกคุเดระคุง... ฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน...

 

[โกคุเดระ] รุ่นที่สิบ...;; ขอโทษครับ ผมแค่ทำเหมือนว่าเข้าใจเท่านั้นแหละครับ ถึงไม่รู้ของพวกนี้ก็ไม่ตายหรอกครับ!!

 

[สึนะ] อะฮะๆๆ... ฮะๆ.... นั่นสินะ... แต่ว่า... ถ้าเขียนรายงานไม่ได้... ฉันอาจจะตายก็ได้...

 

(เสียงปืนแว่วเข้ามาในหัว) อึ๋ย!? ถ้าฉันตายไปเคียวโกะจังจะร้องไห้ให้สักนิดรึเปล่านะ...

 

[โกคุเดระ] อย่าพูดอย่างนั้นสิครับรุ่นที่สิบ จริงสิ! ถ้าก่อเรื่องในรร. ล่ะก็ฮิบาริต้องโผล่มาแน่ๆ งั้นใช้ไดนาไมต์ของผม...

 

[สึนะ] อ๊า รร. ถล่มหมดพอดี!! หยุดเถอะโกคุเดระคุง!!

 

[ยามาโมโตะ] แต่ว่าถ้าหาฮิบาริไม่เจอทั้งๆ อย่างนี้ สึนะก็ลำบากสินะ

 

[สึนะ] อื้อ... ก็ใช่...

[ยามาโมโตะ] อย่าเพิ่งยอมแพ้น่าสึนะ คิดหาวิธีอื่นกันเถอะ นี่ โกคุเดระ นายหัวดีที่สุดในชั้นปีนี่นา คิดอะไรออกบ้างรึเปล่า 

[โกคุเดระ] ถ้าคิดออกได้ง่ายๆ แบบนั้นฉันรีบก็บอกรุ่นที่สิบไปแล้ว!

 

[สึนะ] ที่หนึ่งของ... ชั้นปี... อ๊ะ! ใช่แล้วล่ะ! ชั้นปีไง!!!

 

[ยามาโมโตะ] สึนะ?

 

[โกคุเดระ] รุ่นที่สิบ?

 

 

+++++++++++++++++++++

 

 

[เรียวเฮย์] โอ้! มีอะไรซาวาดะ! ในที่สุดก็คิดจะเข้าชมรมมวยแล้วรึไง!?

 

[สึนะ] เอ่อ... ไม่ใช่ฮะคุณพี่ของเคียวโกะจัง คือผมมีเรื่องที่อยากจะถาม...

 

[เรียวเฮย์] หา? อะไรน่ะ?

 

[สึนะ] คือ... พอจะบอกชั้นของคุณฮิบาริให้หน่อยได้มั้ยฮะ

 

[เรียวเฮย์] ชั้นของฮิบาริ?

[สึนะ] ฮะ... เพราะคุณฮิบาริอยู่ชั้นปีสูงกว่าพวกเรา ก็เลยคิดว่าคุณพี่น่าจะรู้… 

[เรียวเฮย์] ไม่รู้!

 

[สึนะ] เอ๋?

 

[เรียวเฮย์] ก็ฉันไม่เคยอยู่ห้องเดียวกับเจ้านั่นนี่นา!

 

[โกคุเดระ] ชิ.. เป็นเจ้าหัวสนามหญ้าที่ไร้ประโยชน์จริงๆ

 

[เรียวเฮย์] ว่าไงนะเจ้าหัวปลาหมึก!!

 

[โกคุเดระ] เพราะไม่มีประโยชน์เลยพูดแบบนั้นไงเล่าเจ้าหัวสนามหญ้า!! รุ่นที่สิบอุตส่าห์มาหาด้วยตัวเองถึงที่นี่ ดันทำให้เสียเวลาเปล่าซะได้!!

 

[สึนะ] อ๋า! โกคุเดระคุง...

 

[ยามาโมโตะ] เอาน่าเอาน่า

 

[สึนะ] ต... แต่ว่าเรื่องที่คุณฮิบาริอยู่ปีเดียวกับคุณพี่น่ะไม่ผิดสินะฮะ เพราะตอนที่พวกเราเข้ามาเรียนคุณฮิบาริก็คุมรร. อยู่แล้วด้วย

 

[เรียวเฮย์] อืม... พอได้ยินแบบนี้... ตอนที่ฉันเข้ามาเรียนก็รู้สึกว่าฮิบาริจะเป็นประธานคุมความประพฤติอยู่แล้วนะ

 

[สึนะ] เอ๋!!? งั้นก็หมายความว่าคุณฮิบาริอายุมากกว่านั้นเหรอฮะ?? หรือขึ้นเป็นประธานคุมความประพฤติตั้งแต่เข้าเรียนเลย... ถ้าเป็นคุณฮิบาริล่ะก็แบบไหนก็ดูเหมือนจะเป็นไปได้ทั้งนั้นแฮะ...

 

[เรียวเฮย์] ฉันไม่เคยสนใจเรื่องนั้นเลยไม่เคยหาทางพิสูจน์ล่ะนะ! ฮ่าๆๆๆ

 

[สึนะ] อา.. ตาคนนี้ก็คงไม่เคยเปลี่ยนตั้งแต่เข้าเรียนวันแรกเหมือนกันสินะ...

 

[ยามาโมโตะ] แต่แย่เลยนะ แบบนี้ก็หมดวิธีหาตัวต่อแล้วสิ

 

[โกคุเดระ] เหลือแต่ต้องวิ่งหาไปเรื่อยๆ งั้นเรอะ... ชิ วุ่นวายชะมัด! รุ่นที่สิบ! ผมว่าก่อเรื่องล่อมันออกมาเลยดีกว่าครับ!!

 

[สึนะ] เอ๋!? เดี๋ย..

 

[ฮิบาริ] สุมหัวอะไรกันอยู่ตรงนั้นน่ะ เดี๋ยวก็ขย้ำให้ตายซะหรอก

 

[สึนะ] หวา!! ออกมาแล้ว!!!?

 

[โกคุเดระ] หึ ในที่สุดก็เจอจนได้

 

[ยามาโมโตะ] ออกมาได้จังหวะเลยนะเนี่ย

 

[เรียวเฮย์] โอ้ ฮิบาริ พวกซาวาดะบอกอยากรู้เรื่องของนายน่ะ กำลังพูดกันอยู่เลย

 

[สึนะ] ค..คุณพี่!?

 

[ฮิบาริ] หืม... มีธุระอะไรกับผมเหรอ ถ้าจะสู้ล่ะก็... ยินดีเสมอ

 

[สึนะ] อี๋! คุณฮิบาริน่ากลัวจริงๆ ด้วย!!

 

[เรียวเฮย์] โอ้ ลูกผู้ชายมันต้องคุยกันด้วยหมัด! วัยรุ่นสุดหูรูดจริงๆ!!!

 

[สึนะ] คุณพี่ก็พูดอะไรไม่รู้!!

 

[เรียวเฮย์] จริงสิ! นึกเรื่องดีๆ ออกแล้วซาวาดะ

 

[สึนะ] อ... สังหรณ์ใจไม่ดีพิกล..

[เรียวเฮย์] ทุกคนมาเข้าชมรมมวยซะ!! แล้วก็แลกหมัดกันให้สาแก่ใจเพื่อพิสูจน์มิตรภาพไงล่ะ!!  

[สึนะ] หวา... จริงๆ ด้วย!?

 

[โกคุเดระ] คิดอะไรอยู่หาเจ้าหัวสนามหญ้า ใครจะไปทำเรื่องแบบนั้นกัน!?

 

[