และแล้วสัปปะรั่วก็รอดจากการโดนดองและแซงคิวค่ะ... (เรอะ) กร๊า

 

แต่จริงๆ เหตุมันก็เกิดเพราะเราดองจนพี่อาซานะนึกว่าจะไม่แปลต่อแล้วนั่นแหละค่ะ =w=''' เลยแปลชนกันเต็มๆ ไปๆ มาๆ เลยพบกันครึ่งทางโดยการแบ่งกันแปลจนเสร็จจนได้ 555 (แต่เมื่อวานคอมมีปัญหาเลยไม่ได้เอามาลง ^ ^') ดังนั้นถ้าสำนวนแปลไม่สม่ำเสมอ(โดยเฉพาะส่วนต้นกับปลายที่เราแปลแล้ว(น่าจะ)เน่า...) ก็ขออภัยไว้ล่วงหน้าด้วยนะค้า TTwTT'''

 

ลป. (ก่อนจะแปะบทแปล) เราไม่ชอบหน้ามุคุรั่วนะคะ... แต่ดรามานี้ทำให้ความรู้สึกที่มีต่อหมอนี่ดีขึ้นเยอะพอดู... ถึงจะไม่พอให้แปลดรามารวดเดียวจบได้แบบคุณเคียวก็เถอะ กร๊าก (น่าน ยังไม่วายแอบเลว = =''')

 

ลป.(อีกที) ไฟล์ดรามาค่ะ โหลดโลด และเช่นเดิม... อ่านก่อนฟังแล้วไม่มันส์ไม่รับผิดชอบนะค้า~ *__* (น่าน...)

 

 

 

เข้าโหมดเก็บกวาดด้วยเหตุผลเล็กน้อย(?)ค่ะ อยากได้ไฟล์รบกวน EMS เน้อ

 

 

 

 

***

รุณาอย่านำบทแปล ไปเผยแพร่ที่อื่น

ดยไม่ได้รับอนุญาตนะคะ

***


 

ผู้แปล: Asana F. Kakuba VS (!?) Irregulars

Special Thanks: พี่ Hiyuura สำหรับไฟล์ Drama CD ค่า >w<
++++++++++++++++++++

[มุคุโร่] โลกนี้นั้นไร้ซึ่งแสงสว่าง

ในความทรงจำของภพก่อน ที่เกิดจากพิภพทั้งหกซึ่งถูกประทับลงในร่างของผม

ไม่ว่าจะมองไปทางไหนมันก็มีเพียงโลกอันมืดมิดที่วนเวียนไปด้วยเลือด การเข่นฆ่า และเสียงกรีดร้อง

ดังนั้นผมถึงได้รู้ว่าโลกนี้นั้นไร้ซึ่งแสงสว่าง

เช่นนั้นแล้ว ก็ย้อมทุกสิ่งทุกอย่างให้อาบไปด้วยความมืดมิดที่แท้จริงด้วยมือของผมเองเสียเถอะ

เพราะนั่นคือการแก้แค้นของผมต่อโลกที่ให้กำเนิดผมขึ้นมา  

 

มุคุโร่ ~ ณ อีกฟากฝั่งของความมืด ~  

 

 

(เสียงเปิดประตู) 

 

 

[เคน] ทางนี้ครับคุณมุคุโร่ เป็นไงบ้างครับ ซอมซ่อหน่อยแต่ก็กว้างดีใช่ไหมล่ะ 

[มุคุโร่] สวนสนุกที่ถูกปล่อยทิ้งร้างงั้นหรือครับ ที่นี่... ดูท่าทางจะเคยเป็นโรงภาพยนตร์มาก่อนสินะครับ 

[เคน] ที่พักก็มี ใครๆ ก็ไม่เข้ามา แถมมีของน่าสนุกเพียบ!  

[มุคุโร่] เห... สำหรับที่ซ่อนตัว แล้วไม่มีข้อตำหนิเลยครับ พื้นที่กว้างขวางขนาดนี้ จะวางกับดักก็ไม่ยาก ทำได้ดีมากเลยนะครับ เคน 

[เคน] เหะๆ คุณมุคุโร่ชมด้วยล่ะ เบียง 

[จิคุสะ] ก็แค่เจอระหว่างที่หลงทางตอนกำลังมาสืบข่าวไม่ใช่เหรอ ตอนต้องตามหาเคนที่หายไป วุ่นวายจริงๆ 

[เคน] หนะ...หนกหู! คาคิปีไม่ต้องมาเล่นลานโบลิ่งที่ฉันเป็นคนเจอเลยนะ!! 

[จิคุสะ] ตามใจสิ ยังไงก็ไม่สนอยู่แล้ว 

[เคน] อึก... ต่อให้มาขอร้องทีหลังก็ไม่อนุญาตหรอกนะ! ยังไงๆ ก็ไม่ยอม! 

[จิคุสะ] เฮ้อ... ท่านมุคุโร หลังจากนี้จะทำยังไงครับ 

[มุคุโร่] นั่นสินะครับ... ข้อมูลในมือพวกเราก็มีอยู่น้อยเกินไป  ก่อนอื่นก็ต้องหาตัววองโกเล่รุ่นที่สิบให้เจอก่อน 

[เคน] แค่จับพวกที่อยู่แถวๆ นั้นมาทำให้มันคายความลับออกมาก็พอแล้วไม่ใช่เหรอครับ 

[มุคุโร่] นั่นคงจะยากนะครับ เรื่องที่วองโกเล่รุ่นที่สิบอยู่ที่ญี่ปุ่น เป็นความลับสุดยอดที่มีแต่สมาชิกระดับสูงของวองโกเล่เท่านั้นที่รู้ ถ้าพูดถึงวองโกเล่ล่ะก็คือมาเฟียที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในอิตาลี เป็นธรรมดาที่จะมีศัตรูอยู่มากมาย เพื่อปกป้องบอสรุ่นต่อไปจากพวกที่หมายเอาชีวิต ก็คงยิ่งระมัดระวังใช่ไหมล่ะครับ เช่นนั้นก็น่าจะใช้ชีวิตโดยปกปิดสถานภาพที่แท้จริงของตนอย่างชาญฉลาดอยู่หรอกหรือครับ 

[เคน] งั้นจะตามหาตัวยังไงเหรอครับ 

[จิคุสะ] เคน... ท่านมุคุโรมีแผนอยู่แล้วล่ะ 

[เคน] หา? ยังไงอ่ะ 

[มุคุโร่] หึๆๆ ไม่ว่าจะพยายามปิดบังมากแค่ไหน มาเฟียก็เป็นพวกที่มีกลิ่นอายที่ไม่สามารถซ่อนเอาไว้ได้หมดครับ รอบๆ ตัววองโกเล่รุ่นที่สิบเองก็ย่อมต้องมีคนเช่นนั้นคอยรับใช้อยู่แน่ หรืออีกนัยหนึ่ง พวกคนที่มีฝีมือเฉพาะตัวอยู่ 

[เคน] ก็หมายความว่าคอยมองหาพวกที่แข็งแกร่งเอาไว้ก็พองั้นเหรอครับ 

[มุคุโร่] ถ้าหลับหูหลับตาบุกตะลุยไปก็อาจจะทำให้อีกฝ่ายรู้สึกตัวได้ ช้ตีวิธีวงให้แคบแล้วล่อเจ้าตัวออกมากันเถอะครับ

ตอนนี้ทางเราก็อย่าเพิ่งเคลื่อนไหวกันเลย ที่ซ่อนตัวก็หาได้แล้ว พักผ่อนกันก่อนเถอะครับ 

[เคน] หา ฉันอยากสู้เร็วๆ มากกว่า 

[มุคุโร่] ไม่ต้องรีบร้อนเดี๋ยวก็ได้พบเองล่ะครับ กับเหยื่อที่ยอดเยี่ยมที่สุด... น่ะครับ  

 

+++++++++++++++++++++  

 

[มุคุโร่]  รู้สึกอย่างไรบ้างครับ รุ่นพี่ลันเชีย 

[ลันเชีย] มีธุระอะไร 

[มุคุโร่] โธ่ๆ โดนเกลียดเสียแล้ว ทั้งที่แต่ก่อนออกจะเอ็นดูขนาดนั้นแท้ๆ 

[ลันเชีย] เพราะตอนนั้นฉันเห็นนายเป็นเหมือนกับน้องชายคนหนึ่ง หวังจะให้ที่พักพิงกับเด็กที่ไม่มีอะไร เหมือนกับที่แฟมิลี่เคยให้กับฉันในอดีตต่างหาก 

[มุคุโร่]