และแล้วสัปปะรั่วก็รอดจากการโดนดองและแซงคิวค่ะ... (เรอะ) กร๊าก

แต่จริงๆ เหตุมันก็เกิดเพราะเราดองจนพี่อาซานะนึกว่าจะไม่แปลต่อแล้วนั่นแหละค่ะ =w=''' เลยแปลชนกันเต็มๆ ไปๆ มาๆ เลยพบกันครึ่งทางโดยการแบ่งกันแปลจนเสร็จจนได้ 555 (แต่เมื่อวานคอมมีปัญหาเลยไม่ได้เอามาลง ^ ^') ดังนั้นถ้าสำนวนแปลไม่สม่ำเสมอ(โดยเฉพาะส่วนต้นกับปลายที่เราแปลแล้ว(น่าจะ)เน่า...) ก็ขออภัยไว้ล่วงหน้าด้วยนะค้า TTwTT'''

ลป. (ก่อนจะแปะบทแปล) เราไม่ชอบหน้ามุคุรั่วนะคะ... แต่ดรามานี้ทำให้ความรู้สึกที่มีต่อหมอนี่ดีขึ้นเยอะพอดู... ถึงจะไม่พอให้แปลดรามารวดเดียวจบได้แบบคุณเคียวก็เถอะ กร๊าก (น่าน ยังไม่วายแอบเลว = =''')

ลป.(อีกที) ไฟล์ดรามาค่ะ โหลดโลด และเช่นเดิม... อ่านก่อนฟังแล้วไม่มันส์ไม่รับผิดชอบนะค้า~ *__* (น่าน...)

เข้าโหมดเก็บกวาดด้วยเหตุผลเล็กน้อย(?)ค่ะ อยากได้ไฟล์รบกวน EMS เน้อ

ในความทรงจำของภพก่อน ที่เกิดจากพิภพทั้งหกซึ่งถูกประทับลงในร่างของผม

ไม่ว่าจะมองไปทางไหนมันก็มีเพียงโลกอันมืดมิดที่วนเวียนไปด้วยเลือด การเข่นฆ่า และเสียงกรีดร้อง

ดังนั้นผมถึงได้รู้ว่าโลกนี้นั้นไร้ซึ่งแสงสว่าง

เช่นนั้นแล้ว ก็ย้อมทุกสิ่งทุกอย่างให้อาบไปด้วยความมืดมิดที่แท้จริงด้วยมือของผมเองเสียเถอะ

เพราะนั่นคือการแก้แค้นของผมต่อโลกที่ให้กำเนิดผมขึ้นมา  

มุคุโร่ ~ ณ อีกฟากฝั่งของความมืด ~  

(เสียงเปิดประตู) 

[เคน] ทางนี้ครับคุณมุคุโร่ เป็นไงบ้างครับ ซอมซ่อหน่อยแต่ก็กว้างดีใช่ไหมล่ะ 

[มุคุโร่] สวนสนุกที่ถูกปล่อยทิ้งร้างงั้นหรือครับ ที่นี่... ดูท่าทางจะเคยเป็นโรงภาพยนตร์มาก่อนสินะครับ 

[เคน] ที่พักก็มี ใครๆ ก็ไม่เข้ามา แถมมีของน่าสนุกเพียบ!  

[มุคุโร่] เห... สำหรับที่ซ่อนตัว แล้วไม่มีข้อตำหนิเลยครับ พื้นที่กว้างขวางขนาดนี้ จะวางกับดักก็ไม่ยาก ทำได้ดีมากเลยนะครับ เคน 

[เคน] เหะๆ คุณมุคุโร่ชมด้วยล่ะ เบียง 

[จิคุสะ] ก็แค่เจอระหว่างที่หลงทางตอนกำลังมาสืบข่าวไม่ใช่เหรอ ตอนต้องตามหาเคนที่หายไป วุ่นวายจริงๆ 

[เคน] หนะ...หนกหู! คาคิปีไม่ต้องมาเล่นลานโบลิ่งที่ฉันเป็นคนเจอเลยนะ!! 

[จิคุสะ] ตามใจสิ ยังไงก็ไม่สนอยู่แล้ว 

[เคน] อึก... ต่อให้มาขอร้องทีหลังก็ไม่อนุญาตหรอกนะ! ยังไงๆ ก็ไม่ยอม! 

[จิคุสะ] เฮ้อ... ท่านมุคุโร หลังจากนี้จะทำยังไงครับ 

[มุคุโร่] นั่นสินะครับ... ข้อมูลในมือพวกเราก็มีอยู่น้อยเกินไป  ก่อนอื่นก็ต้องหาตัววองโกเล่รุ่นที่สิบให้เจอก่อน 

[เคน] แค่จับพวกที่อยู่แถวๆ นั้นมาทำให้มันคายความลับออกมาก็พอแล้วไม่ใช่เหรอครับ 

[มุคุโร่] นั่นคงจะยากนะครับ เรื่องที่วองโกเล่รุ่นที่สิบอยู่ที่ญี่ปุ่น เป็นความลับสุดยอดที่มีแต่สมาชิกระดับสูงของวองโกเล่เท่านั้นที่รู้ ถ้าพูดถึงวองโกเล่ล่ะก็คือมาเฟียที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในอิตาลี เป็นธรรมดาที่จะมีศัตรูอยู่มากมาย เพื่อปกป้องบอสรุ่นต่อไปจากพวกที่หมายเอาชีวิต ก็คงยิ่งระมัดระวังใช่ไหมล่ะครับ เช่นนั้นก็น่าจะใช้ชีวิตโดยปกปิดสถานภาพที่แท้จริงของตนอย่างชาญฉลาดอยู่หรอกหรือครับ 

[เคน] งั้นจะตามหาตัวยังไงเหรอครับ 

[จิคุสะ] เคน... ท่านมุคุโรมีแผนอยู่แล้วล่ะ 

[เคน] หา? ยังไงอ่ะ 

[มุคุโร่] หึๆๆ ไม่ว่าจะพยายามปิดบังมากแค่ไหน มาเฟียก็เป็นพวกที่มีกลิ่นอายที่ไม่สามารถซ่อนเอาไว้ได้หมดครับ รอบๆ ตัววองโกเล่รุ่นที่สิบเองก็ย่อมต้องมีคนเช่นนั้นคอยรับใช้อยู่แน่ หรืออีกนัยหนึ่ง พวกคนที่มีฝีมือเฉพาะตัวอยู่ 

[เคน] ก็หมายความว่าคอยมองหาพวกที่แข็งแกร่งเอาไว้ก็พองั้นเหรอครับ 

[มุคุโร่] ถ้าหลับหูหลับตาบุกตะลุยไปก็อาจจะทำให้อีกฝ่ายรู้สึกตัวได้ ใช้ตีวิธีวงให้แคบแล้วล่อเจ้าตัวออกมากันเถอะครับ

ตอนนี้ทางเราก็อย่าเพิ่งเคลื่อนไหวกันเลย ที่ซ่อนตัวก็หาได้แล้ว พักผ่อนกันก่อนเถอะครับ 

[เคน] หา ฉันอยากสู้เร็วๆ มากกว่า 

[มุคุโร่] ไม่ต้องรีบร้อนเดี๋ยวก็ได้พบเองล่ะครับ กับเหยื่อที่ยอดเยี่ยมที่สุด... น่ะครับ…  

+++++++++++++++++++++  

[มุคุโร่]  รู้สึกอย่างไรบ้างครับ รุ่นพี่ลันเชีย 

[ลันเชีย] มีธุระอะไร 

[มุคุโร่] โธ่ๆ โดนเกลียดเสียแล้ว ทั้งที่แต่ก่อนออกจะเอ็นดูขนาดนั้นแท้ๆ 

[ลันเชีย] เพราะตอนนั้นฉันเห็นนายเป็นเหมือนกับน้องชายคนหนึ่ง หวังจะให้ที่พักพิงกับเด็กที่ไม่มีอะไร เหมือนกับที่แฟมิลี่เคยให้กับฉันในอดีตต่างหาก 

[มุคุโร่] คึหึหึหึหึ นึกถึงสมัยก่อนจังนะครับ คุณน่ะช่วยดูแลผมอย่างดีเลยจริงๆ 

[ลันเชีย] ถ้าหากตอนนั้นฉันมองตัวจริงของแกออกล่ะก็...พวกพ้องในแฟมิลี่ก็คงไม่... 

[มุคุโร่] เปล่าประโยชน์ครับ ไม่ว่าตอนนั้นคุณจะทำอะไรก็หยุดผมไว้ไม่ได้หรอก เพราะสิ่งที่ผมเล็งไว้ตั้งแต่แรกก็คือคุณนั่นแหละ 

[ลันเชีย] ว่าไงนะ?! 

[มุคุโร่] หากได้คุณที่ได้ชื่อว่าชายที่แข็งแกร่งที่สุดในอิตาลีเหนือมาไว้ในมือ ก็คงใช้งานอะไรๆได้หลายอย่าง ความจริงแล้วจนถึงตอนนี้คุณก็ช่วยทำประโยชน์ให้ได้มากเลยล่ะครับ 

[ลันเชีย] เพื่อจะใช้ประโยชน์จากฉัน ถึงกับแม้แต่แฟมิลี่ก็... 

[มุคุโร] แน่นอนว่าเรื่องนั้นมันก็ใช่ แต่ที่ผมทำลายล้างทั้งแฟมิลีไปเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ เคยบอกแล้วใช่ไหมล่ะครับ ผมน่ะเกลียดมาเฟีย  ถึงขนาดที่อยากจะกวาดล้างไปจากโลกนี้ให้หมดเลยล่ะครับ 

[ลันเชีย] อึ่ก... 

[มุคุโร่] คึหึหึหึหึ แล้วคราวนี้ก็ถึงตาวองโกเล่ครับ 

[ลันเชีย] หา...! 

[มุคุโร่] ปลาตัวใหญ่เลยใช่ไหมล่ะครับ? คราวนี้ก็ต้องขอยืมกำลังจากคุณอีกครั้งนะครับ รุ่นพี่ 

[ลันเชีย] แก... คิดจะให้ฉันฆ่าคนอย่างไร้ความหมายอีกงั้นเรอะ 

[มุคุโร่] อา...แต่ว่าวองโกเล่รุ่นที่สิบคงต้องจับเป็น... นี่ รุ่นพี่ รู้อะไรไหมครับ? ได้ยินมาว่าบอสของวองโกเล่แต่ละรุ่นมีความสามารถอันลึกลับอยู่กับตัวล่ะครับ ถึงจะไม่รู้ว่าเป็นความสามารถแบบไหน แต่ก็คงเป็นความจริงที่ว่าความสามารถนั้นช่วยค้ำจุนวองโกเล่อยู่ใช่ไหมล่ะครับ มันช่างน่าสนใจจริงๆ 

[ลันเชีย] หรือว่า... คิดจะควบคุมเหมือนที่ทำกับฉัน? 

[มุคุโร่] ใช่แล้วครับ ใช้พลังของวองโกเล่ล้มล้างวองโกเล่ คึหึหึหึหึ แค่จินตนาการก็สนุกแล้วล่ะครับ แต่ถ้าไม่เห็นพลังนั้นด้วยตาตัวเองก็คงบอกไม่ได้ว่ามีค่าแก่การใช้แค่ไหน ถ้าถึงตาคุณออกโรงจะเรียกนะครับ จนถึงตอนนั้นโปรดทำตัวว่าง่ายๆ แล้วรออยู่ที่นี่แล้วกันครับ 

[ลันเชีย] ทำไมกัน 

[มุคุโร่] อะไรหรือครับ? 

[ลันเชีย] ฉันถูกแกสิงร่างมานานพอสมควรแล้ว เพราะงั้นเหรอ ถึงได้มีช่วงเวลาที่รู้สึกถึงแกชัดเจนจนน่าขนลุก 

[มุคุโร่] เห? 

[ลันเชีย] แกน่ะ ปากก็บอกว่าเกลียดมาเฟีย แต่ฉันกลับเห็นว่าแกน่ะว่างเปล่า 

[มุคุโร่] ...!? 

[ลันเชีย] ความยึดติดต่อมาเฟียของแกน่ะ เป็นของจริงงั้นเหรอ สิ่งที่แกต้องการทำลายที่จริงแล้วมันคืออะไรกันแน่ 

[มุคุโร่] พูดเรื่องน่าสนใจดีนะครับ คงเป็นเพราะอยู่ใกล้เกินไปจริงๆ คึหึหึหึหึ ได้สิครับ อยากรู้หรือครับ เรื่องความมืดในตัวของผม แล้วก็เรื่องที่ว่ามันหยั่งลึกไปถึงไหน 

[ลันเชีย] มุคุโร่...แก... 

[มุคุโร่] กลัวหรือครับ? ตัวผมน่ะ นั่นสินะครับ อย่างคุณไม่มีวันเข้าใจได้หรอกครับ คุณน่ะแค่ต่อสู้ไปตามคำสั่งของผมก็พอ ผมคาดหวังในตัวคุณอยู่นะครับ...รุ่นพี่ 

 +++++++++++++++++++++  

[เคน] ชุดนักเรียนญี่ปุ่นนี่มันประหลาดชะมัด!  อ้า! ทนไม่ไหวแล้ว! ตรงคอนี่อึดอัดชะมัด ไม่ติดมันแล้ว! อ๊ะ เอ๋? คาคิปีไม่ถอดมั่งเหรอ? 

[จิคุสะ] แบบนี้ดีแล้ว 

[เคน] เหอ...ก็ช่างเถอะ แต่ไม่คิดเลยน้าว่าต้องไปโรงเรียนเอาตอนป่านนี้ ทั้งที่คิดว่าเป็นสถานที่ที่ไม่เกี่ยวกับพวกเราเลยซักนิด ร.ร.โกคุโยเหรอ น่าสนุกแฮะ 

[จิคุสะ] ไม่ได้ไปเป็นนักเรียนจริงๆ เสียหน่อย ก็แค่หนทางหนึ่งในการรวบรวมข่าวสาร 

[เคน] รู้แล้วน่า! แต่สนุกนิดสนุกหน่อยจะเป็นไรไป 

[จิคุสะ] เฮ่อ ยังไงก็อย่าประมาทก็แล้วกัน 

[เคน] รู้แล้วรู้แล้ว กินข้าวกันดีกว่า ซื้อไรมาเหรอ?

....นี่ คาคิปี... 

[จิคุสะ] อะไร? 

[เคน] ทำไมคุณมุคุโร่ถึงช่วยพวกเราไว้นะ? 

[จิคุสะ] เรื่องที่แหกคุกคราวนี้...หรือว่า...เรื่องตอนนั้น? 

[เคน] ทั้งสองอันนั่นแหละ แทนที่จะพาเรามาด้วย สู้คุณมุคุโร่มาคนเดียวย่อมสะดวกกว่านี่? อดคิดไม่ได้ว่าทั้งที่เป็นงั้นก็นะ ทำไมกันน้า 

[จิคุสะ] ...ไม่รู้ 

[เคน] เห! ถ้าคาคิปีไม่รู้..งั้นฉันก็ไม่รู้ดิ! จะให้ถามคุณมุคุโร่ก็น้า... 

[จิคุสะ] ต่อให้ท่านมุคุโร่คิดอะไรก็จะขอติดตามไปทุกที่ ก็เท่านั้นแหละ 

[เคน] แหะ ก็นะ ถ้าเพื่อคุณมุคุโร่ล่ะก็ ฉันยอมถวายชีวิตเลยเอ้า! ได้อัดมาเฟียก็ทำให้อารมณ์ดีด้วย! 

[จิคุสะ] อย่ามันมากจนเตลิดล่ะ เคนน่ะจู่ๆก็อาละวาดไม่เลือกกลางคันทุกที 

[เคน] ไม่มีเรื่องพรรค์นั้นหรอกน่า คาคิปีเหอะ อย่าโดนเล่นงานเข้าล่ะ! 

[จิคุสะ] ไม่จำเป็นต้องเป็นห่วง  

+++++++++++++++++++++  

[เคน] เจ้าพวกคนข้างบนนั่นเพื่อนเหรอ? ล้างคอรอไว้เลยนะ จะเป็นคู่ต่อสู้ให้เรียงตัวเลย 

[ลันเชีย] เท่านี้คงเข้าใจแล้วใช่ไหม พวกแกน่ะไม่มีทางรอด ทิ้งความหวังไปซะ 

[จิคุสะ] เป็นคำสั่ง...ของท่านมุคุโร่ 

[มุคุโร่] ใช่แล้ว... ผมคือโรคุโด มุคุโร่ตัวจริงครับ 

[สึนะ] มุคุโร่ ถ้าหากไม่โค่นนายซะ ต่อให้ตายก็ตายตาไม่หลับ!  

+++++++++++++++++++++  

(เสียงดินสอในมือสึนะลากไปตามหน้ากระดาษ) 

[สึนะ] เฮ่อ..... 

[รีบอร์น] มือหยุดเขียนแล้วนะ เจ้าเห่ยสึนะ! 

[สึนะ] อุ...เจ็บนะ! ทำอะไรน่ะรีบอร์น! 

[รีบอร์น] นายนั่นแหละผิดที่เหม่อลอยตอนกำลังเรียน ตั้งใจทำหน่อย ก็เล่นอู้ยาวมาตั้งแต่ตอนสู้กับพวกร.ร.โกคุโย กับระหว่างที่ล้มป่วยด้วยอาการเจ็บกล้ามเนื้อนี่นะ 

[สึนะ] ไม่ได้ตั้งใจจะอู้ซะหน่อย! ตอนนั้นนึกว่าจะตายจริงๆซะแล้ว ขอพักนิดๆหน่อยๆ... 

[รีบอร์น] อ่อนหัด! 

[สึนะ] แอ่ก! เจ็บบบ! 

[รีบอร์น] จริงๆนะ มัวแต่คิดถึงเรื่องอะไรอยู่น่ะ 

[สึนะ] ก..ก็...พวกมุคุโร่จะเป็นยังไงบ้างนะ...น่ะ 

[รีบอร์น] เรื่องนี้อีกแล้วเรอะ บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าไม่ใช่เรื่องที่นายต้องสนใจ 

[สึนะ] สนสิ! เป็นศัตรูกันก็จริง แล้วเรื่องที่พวกนั้นทำลงไปก็ให้อภัยไม่ได้ด้วย...แต่! 

[รีบอร์น] ถ้ามีเวลามาคิดถึงเรื่องไม่จำเป็นก็ทำนั่นด้วย การบ้านเสริม 

[สึนะ] เอ๋–!! หมดนี่เลยเหรอ?! 

[รีบอร์น] ต้องเสร็จทั้งหมดภายในวันนี้ ทำซะ ถ้าทำไม่ได้จะเป็นยังไงรู้ใช่ไหม? 

[สึนะ] อี๊!! แค่ทำก็พอแล้วใช่ไหมล่ะ! แค่ทำน่ะ! 

[รีบอร์น] ไม่รู้ว่าเกิดความเปลี่ยนแปลงอะไรขึ้นกับมุคุโร่ ผู้ที่ออร่าอันดำมืดได้ถูกทำให้บริสุทธิ์ด้วยไฟดับเครื่องชนของสึนะบ้าง อาจจะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปเลยก็เป็นได้ แต่ก็อาจจะได้พบกันอีกครั้งที่ไหนสักแห่งก็ได้นี่นะ...  

+++++++++++++++++++++   

[เคน] จิคุสะ... จิคุสะ.. ตื่นเถอะครับ 

[จิคุสะ] อ.... เคน..... !? ท่านมุคุโร่?! 

[เคน] ใช่แล้ว... ผมเองครับ อาจจะไม่ดีกับเคนแต่ก็ขอยืมร่างซักพักล่ะครับ 

[จิคุสะ] ท่านมุคุโร่... ตอนนี้อยู่ที่ไหน... 

[มุคุโร่] ถูกขังเดี่ยวอยู่ใกล้ๆ นี่ล่ะครับ มีกล้องโทรทัศน์วงจรปิดกับผู้คุมเฝ้าแน่นหนาก็จริง แต่หากมีความสามารถของผมก็สามารถมาได้โดยที่ไม่ทำให้ฝ่ายนั้นรู้สึกตัวครับ ว่าแต่สภาพบาดแผลตอนนี้เป็นอย่างไรบ้างครับ? เพราะตอนนั้นค่อนข้างจะฝืนมากไป...  

[จิคุสะ] ... ไม่เป็นไรแล้วครับ 

[มุคุโร่] ดูเหมือนเคนก็พอจะขยับตัวได้สินะครับ ท่าทางลันเชียจะไม่ได้อยู่ใกล้ๆ นี่... หรืออาจจะไม่ได้อยู่ที่นี่ก็เป็นได้ เอาเถอะ นั่นก็ช่วยไม่ได้ล่ะครับ ถึงจะมีแค่พวกเราก็หนีออกไปกันเถอะครับ ถ้าเตรียมการได้แล้วจะติดต่อมา จนกว่าจะถึงตอนนั้น... พักผ่อนไปก่อนนะครับ  

[จิคุสะ] ท่านมุคุโร่... 

[มุคุโร่] มีอะไรหรือครับ? 

[จิคุสะ] เปล่าครับ... แค่รู้สึกเหมือนท่านมุคุโร่ดูต่างออกไปจากทุกที... 

[มุคุโร่] คึหึหึหึหึ... อาจจะเป็นอย่างนั้นก็ได้นะครับ เพราะอะไรก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ว่าตอนนี้ผมรู้สึกดีมากเลยล่ะครับ  

[จิคุสะ] ท่านมุคุโร่... 

[มุคุโร่] นี่ก็เป็นพลังของวองโกเล่ด้วยหรือเปล่ากันนะครับ... ถ้าเป็นเช่นนั้นแล้ว... ก็ยิ่งอยากได้มาไว้ครอบครองยิ่งขึ้นไปอีกเสียแล้วสิ 

[จิคุสะ] ท่านมุคุโร่... 

[มุคุโร่] เพื่อการนั้นแล้ว หากไม่หนีออกไปจากที่นี่ก่อนล่ะก็... จะตามผมมาไหมครับ? จิคุสะ 

[จิคุสะ] ครับ... 

[มุคุโร่] เสี้ยววินาทีนั้น... ผมอาจได้เห็นแสงสว่างแล้วก็เป็นได้... เพลิงอันร้อนรุ่มที่ส่องสว่างท่ามกลางการต่อสู้นั้น... คือแสงสว่างแห่งชีวิตของเขา...

ผมอยากจะพิสูจน์ด้วยดวงตาคู่นี้อีกครั้ง... ว่ามันไม่ใช่ภาพลวงแต่เป็นสิ่งที่มีอยู่ ณ ที่นั้นจริง

ผมคงจะได้ไปยืนอยู่เบื้องหน้าคุณอีกครั้งใช่ไหมล่ะครับ

จนกว่าเวลานั้นจะมาถึง... ตอนนี้... การหลับใหลอยู่ในความมืดนี้ก็ไม่เลวนักหรอก...

จนกว่าจะถูกปลุกให้ลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยแสงสว่างอันส่องประกาย...

~Fin~