Field of DREAMS ~:Memoria:~

กลับมาอัพแล้วค่ะหลังจากหายหัวไปครึ่งเดือน... วันเกิดบอสไม่ได้อัพ... วันเกิดตัวเองหายหัว... วันวาเลนไทน์ก็เงียบสนิท.... ทั้งหมดนี้ขอโทษการสอบอย่างเดียวค่ะ กร๊าก (จริงๆ สอบเสร็จตั้งแต่วาเลนไทน์พอดี๊พอดี... แต่กลับบ้านมาเน็ตเดี้ยงเลยหายหัวต่ออีกสองวัน...= =''')

ขอสารภาพผิดอีกแล้วว่าดรามาบอสแปลเกือบเสร็จตั้งแต่เสาร์ก่อนนู้น(ได้ข่าวว่าสองวันก่อนสอบ...) แล้วก็ดองมาอีกอาทิตย์กว่าๆ จนได้แปลต่อวันนี้เองล่ะค่ะ เหอๆ =w=''' แต่เอาน่า... ยังไงก็แปลเสร็จจนได้(ซะที...) เอาเป็นว่าขอแปะเลยละกันค่ะ

อ้อ ไฟล์แยกเป็นสองส่วนเหมือนเดิมนะคะเพราะสูบมาแปลงจาก youtube อีกแล้ว(ฮา) โหลดได้ตามลิงค์ข้างล่างโลดค่า

เข้าโหมดเก็บกวาดด้วยเหตุผลเล็กน้อย(?)ค่ะ อยากได้ไฟล์รบกวน EMS เน้อ

ลป. ท่าน kanaseki ที่ขอคาราโอเกะของอัลบั้มเคียวโกะ+ไว้เอนทรีที่แล้วรบกวนรอครั้งหน้าละกันนะคะ ตอนนี้เน็ตบ้านเราไม่ค่อยอำนวยให้อัพโหลดไฟล์อ่ะค่ะ(พอดีดรามาอัพไว้ตั้งแต่อาทิตย์ก่อนนู้นแล้ว...) ขอโทษนะค้า ^ ^;;;

ลป2. ดรามานี้ D18 Official ชัดๆ.....

ลป3. หรือ D27?  RD? (เฮ้ย.....;;;)

ลป4. รักบอส.... รักลุงโรมาริโอ.... รักรีบอร์น...  รักสายสัมพันธ์ของคาบัคโรเน่และศิษย์อาจารย์~~~~~~~~~~~~ ซึ้งสุดหูรูดจริงๆ ค่า!!! TTwTT

โอเค พอซะที แปะบทแปลล่ะค่ะ =w='

 +++++++++++++++++++++

[ดีโน่] นายคือฮิบาริ เคียวยะสินะ 

[ฮิบาริ] ใครน่ะ? 

[ดีโน่] ฉันชื่อดีโน่ เป็นรุ่นพี่ของสึนะ 

[ฮิบาริ] หืม... 

[ดีโน่] แล้วก็เป็นคนรู้จักกับรีบอร์นด้วย 

[ฮิบาริ] งั้นเหรอ... กับเจ้าหนูนั่น... งั้นก็เก่งสินะ 

[ดีโน่] ฉันอยากจะคุยเกี่ยวกับเรื่องแหวนสลักตราเมฆาที่นายถืออยู่วงนั้น 

[ฮิบาริ] เรื่องพรรค์นั้นผมไม่สนหรอก ถ้าได้ขย้ำคุณให้ตายล่ะก็... 

[ดีโน่] อย่างนี้นี่เอง... ตัวปัญหาจริงๆ สินะได้เลย แบบนั้นเรื่องมันจะได้เร็วกว่า   

~อาจารย์สอนพิเศษ ดีโน่~

[โรมาริโอ] บอส ได้เวลาแล้วนะ 

[ดีโน่] หือ? ป่านนี้แล้วเหรอเนี่ย วันนี้พอแค่นี้ก่อนละกันนะเคียวยะ 

อ..หวา!? เดี๋ยวก่อนสิเคียวยะ บอกแล้วไงว่าพอได้แล้ว 

[ฮิบาริ] คิดจะหนีรึไง... 

[ดีโน่] โธ่เอ๊ย... หมอนี่! 

การฝึกวันนี้จบแล้ว ดูสิ พระอาทิตย์ตกแล้วใช่ไหมล่ะ การประมือในความมืดน่ะเอาไว้คราวหน้าเถอะ เพราะถึงทำอะไรๆ ให้มันจบไปในทีเดียวก็มีแต่จะเหนื่อยจนการฝึกไม่เกิดผลน่ะสิ ของแบบนี้มันต้องมีขั้นตอน.. 

[ฮิบาริ] ไม่เกี่ยวกันหรอก ผมน่ะแค่อยากจะขย้ำคุณให้ตายเท่านั้นล่ะ ที่นี่ ตอนนี้น่ะนะ... 

[ดีโน่] เฮ้อ... เจ้าคนบ้าการต่อสู้นี่ 

ครับ ครับ เข้าใจแล้วๆ แต่ว่านะ จะเร่งให้การต่อสู้ที่นายชอบรีบๆ จบไปก็น่าเสียดายใช่มั้ยล่ะ วันนี้เลิกแค่นี้แล้วค่อยมาต่อกันในสภาพที่ต่างคนต่างพร้อมเต็มที่เถอะน่า ฉันจะร่วมด้วยจนกว่านายจะพอใจนั่นล่ะ 

[ฮิบาริ] หืม... จริงหรือเปล่านะ ไม่ใช่โกหกเพื่อจะได้หนีจากผมงั้นเหรอ 

[ดีโน่] ก็จริงน่ะสิ! เพราะรีบอร์นเป็นคนฝากเรื่องของนายมา ไม่มีทางเลิกเสียครึ่งๆ กลางๆ ได้หรอกใช่มั้ยล่ะ ลองทำแบบนั้นดูสิ... จะโดนหมอนั่นทำอะไรทีหลัง... บรื๋อ... 

[ฮิบาริ] งั้นเหรอ... เจ้าหนูนั่น... งั้นก็ได้ 

[ดีโน่] อะไรกัน ถ้าเป็นรีบอร์นล่ะก็นายเชื่องั้นเหรอ 

[ฮิบาริ] เพราะเจ้าหนูนั่นไม่ใช่คนธรรมดาๆ ล่ะนะ 

[ดีโน่] เห... งั้นฉันนี่เป็นยังไงล่ะ 

[ฮิบาริ] คุณน่ะเก่งก็จริง แต่ระดับมันต่างกับเจ้าหนูนั่นนะ 

[ดีโน่] เอ๋!!? 

[โรมาริโอ] อ..ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ 

[ดีโน่] โรมาริโอ!  มีอะไรแปลกรึไง 

[โรมาริโอ] ฮะๆๆๆ ขอโทษทีบอส แต่เรื่องที่หมอนี่พูดน่ะจริงนะ ถ้าเทียบกับคุณรีบอร์นล่ะก็ ต่อให้เป็นบอสก็ไม่มีทางต่อกรได้หรอก 

[ดีโน่] นั่นน่ะฉันเองก็รู้น่า เพราะตั้งแต่เจอกันครั้งแรกจนถึงตอนนี้ฉันยังไม่เคยชนะหมอนั่นได้แม้แต่ครั้งเดียวเลยล่ะนะ 

[ฮิบาริ] เห... รู้จักกันมานานขนาดนั้นเลยเหรอ 

[ดีโน่] อื้อ ก็นะ... ฮ..เฮ้ เคียวยะ นายเป็นแผลนี่นา ที่แก้ม... กับแขน...  ไม่มีแผลที่อื่นอีกเหรอ? ฉันออมมือให้ก็จริง... 

[ฮิบาริ] ออมมือ…?! 

[ดีโน่] อ.. เอ่อ ไม่ใช่ คือ... นั่น... โรมาริโอ! ช่วยมาดูเคียวยะทีสิ 

[โรมาริโอ] Yes บอส 

[ฮิบาริ] ไม่จำเป็น 

[ดีโน่] เฮ้ เคียวยะ! 

[ฮิบาริ] แล้วก็... ช่วยเลิกเรียกชื่อคนอื่นห้วนๆ จะได้ไหม ผมไม่ชอบ

[ดีโน่] ทำไมล่ะ ไม่เห็นเป็นไรเลยไม่ใช่เหรอ 

[ฮิบาริ] หึ...อ้อ... แล้วก็ความเสียหายของดาดฟ้านี่ จะขอเก็บค่าซ่อมแซมจากคุณนะ 

[ดีโน่] อะไรนะ!? ตัวเองก็อาละวาดจนพังไปหลายที่แท้ๆ!! กำแพงทางนี้กับพื้นนี่ดูยังไงก็โดนทอนฟานายพังชัดๆ ไม่ใช่เรอะ!? อย่ามาโยนให้เป็นความผิดฉันคนเดียวสิ!! 

[โรมาริโอ] บอส เคียวยะไม่อยู่แล้วนะ  

[ดีโน่] อ..!? หมอนั่น... ไม่เข้าใจเลยว่าคิดอะไรอยู่ เฮ้อ... แบบนี้จะทันเวลาก่อนที่พวกวาเรียจะมาถึงรึเปล่าเนี่ย... 

[โรมาริโอ] แต่ก็มีแต่ต้องทำใช่ไหมล่ะ... แต่ไม่คิดเลยนะว่าคุณหนูจะได้มาเป็นฝ่ายสอนคนอื่นบ้างแบบนี้ 

[ดีโน่] โรมาริโอ! บอกแล้วไงว่าให้เลิกเรียกคุณหนูน่ะ... 

[โรมาริโอ] ฮะๆ ขอโทษครับ เผลอตัวทำเหมือนเมื่อก่อน...แต่ว่าพอนึกว่าเป็นคุณหนูคนนั้นแล้วก็อดคิดไม่ได้...

ก่อนที่คุณรีบอร์นจะมาในฐานะอาจารย์สอนพิเศษน่ะ ทุกคนเป็นห่วงกันมากเลยว่าคุณหนูจะเป็นบอสได้จริงๆ งั้นเหรอ 

[ดีโน่] ยังไงซะเมื่อก่อนฉันมันก็แค่เจ้าเด็กขี้ขลาด เรี่ยวแรงก็ไม่มี ทำอะไรก็ไม่ได้เรื่องนั่นล่ะ

ที่โรงเรียนก็โดนพวกผู้สืบทอดของแฟมิลี่อื่นหรือคนอื่นๆ ดูถูกเรื่อยเลยอีกด้วยนี่นะ...

จะเฉียดไปใกล้พวกคนอย่างสควอโลยังกลัวเลย 

[โรมาริโอ] คุณหนูที่เป็นแบบนั้นพวกเราก็ชอบนะ 

[ดีโน่] เอ๋? 

[โรมาริโอ] ก็รู้ว่าการไม่เป็นมาเฟียคงจะดีกับคนใจดีอย่างคุณหนูมากกว่า... แต่ถึงอย่างนั้นบอสของพวกเราก็ยังคิดว่าไม่มีใครจะเหมาะสมมากไปกว่าคุณหนูอีกแล้ว... มันไม่ใช่ความคิดที่ผิดใช่ไหมล่ะ 

[ดีโน่] โรมาริโอ... 

นั่นสินะ ฉันไม่เคยเสียใจเลยที่กลายเป็นบอส แล้วก็การที่มีตัวฉันในตอนนี้อยู่ได้ก็เป็นเพราะรีบอร์น

ถ้าไม่มีหมอนั่นล่ะก็... ฉันคงจะไม่สามารถไขว่คว้าพลังที่จะใช้ปกป้องแฟมิลี่มาไว้ในมือได้สินะ...

เพราะงั้นล่ะฉันถึงได้เข้าใจความสำคัญของอาจารย์สอนพิเศษ

เพื่อสึนะที่จะสู้กับวาเรีย... ถ้าไม่ฝึกเคียวยะให้มากขึ้นกว่านี้ล่ะก็...! 

โทษทีนะ โรมาริโอ 

[โรมาริโอ] บอส... 

[ดีโน่] เพราะความเอาแต่ใจของฉัน อาจจะทำให้พรรคพวกในแฟมิลี่ต้องตกอยู่ในอันตรายก็เป็นได้ 

[โรมาริโอ] หึ ถึงจะป่านนี้แล้วก็เถอะ... ไม่ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น... พวกเราก็จะทำตามการตัดสินใจของบอส เพราะพวกเราเชื่อในตัวบอสนะ 

[ดีโน่] โรมาริโอ... 

[โรมาริโอ] เพราะงั้นนะ... ทำตามที่บอสคิดก็พอแล้ว เพียงแต่... จะจัดการกับเจ้าหนูนั่นน่ะ คงต้องลำบากพอดูเลยล่ะนะ 

[ดีโน่] ฮะๆ ไม่ผิดเลย   

+++++++++++++++++++++   

[บาจิล] อ๊ะ ท่านซาวาดะ! เป็นอะไรรึเปล่าครับ 

[สึนะ] จ..เจ็บๆๆๆ  

[รีบอร์น] เจ้าบ้าสึนะ  ต้องให้พูดกี่ครั้งว่าอย่าประมาทถึงจะเข้าใจ ถ้าเป็นอย่างนั้นล่ะก็ก่อนที่จะโดนซันซัสเล่นงานนายได้ตายก่อนแน่ 

[สึนะ] ก็มันคาใจเรื่องของทุกคนนี่นา ถูกดึงเข้ามาร่วมในการต่อสู้แบบนี้... ต่อให้พวกเจ้าตัวมีใจจะสู้แค่ไหน แต่ยังไงมันก็อันตรายอยู่ดี... แล้วป่านนี้จะฝึกอะไรยังไงกันอยู่นะ... 

[รีบอร์น] แต่ละคนก็มีอาจารย์สอนพิเศษคอยดูอยู่แล้ว นายไม่จำเป็นที่จะต้องไปสนใจหรอก 

[บาจิล] ที่ว่าอาจารย์สอนพิเศษ...? 

[รีบอร์น] โกคุเดระกับชามาล ยามาโมโตะกับพ่อของยามาโมโตะ เรียวเฮย์กับโคโลเนลโล เจ้าวัวบ้ากับผู้พิทักษ์แห่งสายหมอกน่ะปล่อยไปได้ 

[สึนะ] ปล่อยไปงั้นเหรอ!? 

[รีบอร์น] ส่วนฮิบาริก็มีดีโน่คอยดูอยู่ล่ะนะ 

[สึนะ] นั่นไงล่ะ... คู่นั้นล่ะที่ฉันเป็นห่วงที่สุด! นึกภาพไม่ออกเลยว่าคุณฮิบาริจะยอมทำตามที่คุณดีโน่พูดง่ายๆ ได้ยังไง! พอนึกว่ากำลังฝึกแบบไหนอยู่กันแน่...;; 

[บาจิล] ข้าไม่ค่อยรู้เรื่องของท่านฮิบาริคนนั้น... แต่ข้าตกใจเรื่องที่ท่านดีโน่เข้ามามีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องครั้งนี้มากเลยครับ 

[สึนะ] บาจิลคุง? 

[บาจิล] เคยคิดว่าคงไม่ใช่คนที่จะทำอะไรที่เสี่ยงให้แฟมิลี่ของตนต้องตกอยู่ในอันตรายแท้ๆ... 

[สึนะ] มันเรื่องอะไรกันน่ะ? 

[บาจิล] ... ความขัดแย้งในครั้งนี้ถ้าพูดอีกอย่างก็คือปัญหาภายในของวองโกเล่ ถึงจะเป็นแฟมิลี่พันธมิตรกันแต่ปกติแล้วก็ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องเข้ามายุ่งเกี่ยวกับปัญหาเรื่องผู้สืบทอดของแฟมิลี่อื่นหรอกครับ 

[สึนะ] ง.. งั้นเหรอ... คุณดีโน่เป็นบอสของคาบัคโรเน่แฟมิลี่นี่นะ 

[บาจิล] ทั้งๆ ที่เป็นอย่างนั้น ครั้งนี้ท่านดีโน่กลับเคลื่อนไหวในฐานะพรรคพวกของท่านซาวาดะอย่างชัดเจนนั่นเป็นเรื่องที่อันตรายมากครับ หากเกิดโอกาสหนึ่งในหมื่นที่ท่านซาวาดะแพ้แล้วซันซัสได้ขึ้นเป็นผู้สืบทอดของวองโกเล่ล่ะก็... 

[สึนะ] อ๊ะ…!? 

[บาจิล] ซันซัสคงไม่มีทางยกโทษให้ท่านดีโน่แน่ใช่ไหมล่ะครับ คงจะพยายามทำลายคาบัคโรเน่แฟมิลี่ทิ้งเสียอย่างเต็มที่แน่ครับ 

[สึนะ] ท... ทำไงดีล่ะรีบอร์น!? ถ้าเป็นงั้นล่ะก็..!! 

[รีบอร์น] ใจเย็นๆ เจ้าห่วยสึนะ  

โป๊ก!!  

[สึนะ] เจ็บ! 

[รีบอร์น] แค่นายชนะก็พอแล้ว 

[สึนะ] เอ๋..!? 

[รีบอร์น] พอนายชนะแล้วได้ขึ้นเป็นผู้สืบทอดรุ่นที่สิบอย่างเป็นทางการของวองโกเล่ ทางเราก็จะได้มีความสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นกับคาบัคโรเน่ แล้วนั่นก็เป็นเรื่องที่ดีสำหรับดีโน่เหมือนกันนะ ถึงเดิมทีสาเหตุทีดีโน่ยอมรับงานเป็นอาจารย์สอนพิเศษของฮิบาริจะเป็นเพราะฉันขู่ไปก็เถอะ 

[สึนะ] ขู่ไปงั้นเรอะ!? 

[รีบอร์น] คนที่ฝึกหมอนั่นให้กลายเป็นบอสได้น่ะฉันนะ เจ้านั่นจะมาขัดฉันได้ยังไง 

[สึนะ] ช...ชั่วร้ายจริงๆ...จะว่าไป... ฉันก็อยู่ในสถานะเดียวกันงั้นเหรอ... ฮือ... 

[บาจิล] ฮะๆๆ  

[สึนะ] บาจิลคุง?  

[บาจิล] อ๊ะ ขอโทษครับ แค่คิดว่าท่านซาวาดะกับคุณรีบอร์นนี่เข้ากันได้ดีจังเลยนะ... อาจารย์สอนพิเศษกับลูกศิษย์นี่เป็นสิ่งทีดีจังเลยนะครับ 

[สึนะ] เอ๋!!? อาจาร์ยสอนพิเศษแบบนี้น่ะฉันไม่เอา หรอกนะ!! 

[รีบอร์น] หนวกหู ถ้ามีเวลามาพูดเล่นอยู่ล่ะก็ฝึกให้มันจริงจังกว่านี้หน่อย เดิมพันด้วยเกียรติของอาจารย์สอนพิเศษของฉัน ต้องขอให้นายข้ามขีดจำกัดให้ได้ล่ะ 

[สึนะ] เอ๋!!? 

[รีบอร์น] บาจิล เริ่มอีกครั้งนะ 

[บาจิล] ครับ! เอาล่ะนะครับ ท่านซาวาดะ 

[สึนะ] อี๋~!!!  

+++++++++++++++++++++   

[ดีโน่] เฮ้อ วันนี้ก็ไม่มีการออมมือเลยนะ 

[ฮิบาริ] สัญญาว่าจะร่วมด้วยจนกว่าผมจะพอใจแล้วนะ 

[ดีโน่] ครับๆ รู้แล้วน่า แต่พักได้แล้ว พัก โรมาริโอ ขอน้ำที 

[โรมาริโอ] เอ้า บอส 

[ดีโน่] ฮ้า~ อร่อย เคียวยะก็ดื่มด้วยสิ 

[โรมาริโอ] เอ้า 

[ดีโน่] (โอ๊ะ รับไว้ด้วย หมอนี่ก็เริ่มจะคุ้นกับพวกเราขึ้นมาบ้างแล้วเหรอเนี่ย) 

[ฮิบาริ] ก็คิดอยู่ว่ามันเรื่องอะไรกันถึงได้ออกห่างจากรร. นามิโมริมาสู้กันในทุ่งหญ้าแบบนี้... 

[ดีโน่] (แย่แล้ว โดนจับได้แล้วเหรอว่าศึกชิงแหวนกับวาเรียจัดที่ม. ต้นนามิโมริ

หมอนี่ยึดติดกับรร. จนผิดปกติขนาดนั้น ถ้าขืนรู้สถานการณ์ของที่นั่นละก็มีหวังน็อตหลุดแหงๆ) 

[ฮิบาริ] ไม่ใช่เพราะไม่อยากพังรร. จนต้องจ่ายค่าซ่อมอีกงั้นเหรอ? 

[ดีโน่] (เฮ้อ~ โชคดีจัง ไม่ได้โดนจับได้นี่นา...) 

[ฮิบาริ] เอาเถอะ สู้กันในที่แบบนี้มันก็ไม่เลวอะไรนี่นะ 

[ดีโน่] ง..งั้นเหรอ คราวหลังลองแถวริมแม่น้ำหรือป่าไผ่ด้วยเถอะ ลองต่อสู้ในหลายๆ สถานการณ์ไว้มันก็ไม่เสียหายอะไร 

[ฮิบาริ] ที่บอกว่าจะฝึกผมน่ะ... พูดจริงงั้นเหรอ? 

[ดีโน่] ก็บอกอย่างนั้นตั้งแต่แรกแล้วใช่มั้ยล่ะ ว่าฉันเป็นอาจารย์สอนพิเศษของนาย 

[ฮิบาริ] ทำไมถึงทำเรื่องอย่างนั้นล่ะ ฝึกผมไปแล้วคุณได้ประโยชน์อะไร 

[ดีโน่] มันไม่ใช่เรื่องผลประโยชน์หรืออะไรพวกนั้นหรอกนะ แต่เพราะสิ่งที่ฉันพอจะทำให้รุ่นน้องที่น่ารักที่กำลังตกอยู่ในอันตรายได้น่ะ... มีแค่เรื่องนี้เท่านั้น 

[ฮิบาริ] หืม... พวกสัตว์กินพืชที่อยู่กันเป็นฝูงจะเป็นยังไงก็ไม่เกี่ยวกับผมหรอก คุณสู้เองก็พอแล้วนี่ 

[ดีโน่] หึ... ถ้าทำแบบนั้นได้ก็คงไม่ต้องลำบากหรอก ฉันเองก็อยากช่วยสึนะนะ แต่ว่า... ฉันเองก็มีสิ่งที่ต้องปกป้อง จะเคลื่อนไหวด้วยความรู้สึกส่วนตัวเพียงอย่างเดียวไม่ได้ 

[ฮิบาริ] หืม... เป็นเรื่องที่ผมคงไม่มีทางเข้าใจเลยนะ ผมจะทำแต่เรื่องที่ตัวเองอยากทำเท่านั้น ตอนนี้เพราะอยากล้มคุณที่เก่งกาจถึงได้สู้อยู่ ก็แค่นั้นล่ะ 

[ดีโน่] นาย... ฮะๆ...ฮะๆ.. ฮะๆๆๆๆ จริงๆ เลย... สมกับเป็นเคียวยะจริงๆ  

ได้เลย ความเก่งกาจของนายเป็นความแข็งแกร่งของหมาป่าเดียวดาย แต่ว่า... ฉันจะสอนให้รู้เองว่าในโลกนี้ก็มีสิ่งที่เรียกว่าความแข็งแกร่งเพื่อใช้ปกป้องสิ่งที่ต้องการจะปกป้องอยู่ 

[ฮิบาริ] ครั้งนี้ล่ะ... จะขย้ำให้ตาย  

+++++++++++++++++++++ 

[รีบอร์น] เป็นยังไงบ้างดีโน่ ทางฮิบาริน่ะ 

[ดีโน่] เหนื่อยเป็นบ้า ไม่นึกเลยว่าอาจารย์สอนพิเศษจะลำบากขนาดนี้ เจ้าเคียวยะ... ไม่ยอมฟังที่คนอื่นพูด แถมบ้าการต่อสู้ ซ้ำยังเกลียดความพ่ายแพ้อีกต่างหาก 

[รีบอร์น] รู้ถึงความลำบากของฉันรึยังล่ะ เจ้าลูกศิษย์บ้า 

[ดีโน่] อึก... ไม่ได้ยินมานานเลยนะ คำนั้นน่ะ 

[รีบอร์น] นายน่ะทั้งบ้าทั้งทึ่มแถมยังขี้แย... ฉันลำบากจริงๆ เลยนะ ... เอาเถอะ พอมาคิดตอนนี้แล้วอาจจะยังได้เรื่องกว่าสึนะก็ได้ 

[ดีโน่] เฮ้ๆ... พูดถึงขนาดนั้น... 

[รีบอร์น] แต่ว่าถึงจะบ้าแค่ไหนลูกศิษย์ที่ตัวเองสอนก็ยังน่าเอ็นดูอยู่ดี 

[ดีโน่] รีบอร์น... 

[รีบอร์น] ยังไงก็แล้วแต่ เกียรติของฉันน่ะจะไม่ยอมยกโทษให้หรอกนะถ้าลูกศิษย์ที่ฉันสอนมาแพ้ เพราะงั้นฉันจะฝึกสึนะอย่างเข้มงวด ทางนั้นก็ฝากฮิบาริด้วยล่ะ 

[ดีโน่] อา... เข้าใจแล้วน่า 

[รีบอร์น] แต่อย่าฝืนทำอะไรบ้าๆ ล่ะ เพราะนายเองก็เป็นลูกศิษย์ที่ฉันตั้งใจดูแลมากับมือเหมือนกัน 

[ดีโน่] รีบอร์น...

หึ รับทราบ เอาล่ะ... งั้นวันนี้ก็ไปฝึกเจ้าคนบ้าการต่อสู้นั่นต่อเลยมั้ยนะ 

การต่อสู้ครั้งนี้... รู้สึกหงุดหงิดอยู่ก็จริงที่ยื่นมือเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วยโดยตรงไม่ได้ แต่พอคิดว่าจะได้เห็นฝีมือของลูกศิษย์ที่ตัวเองฝึกมา... อาจารย์สอนพิเศษน่ะ... ฮะๆ อาจจะไม่เลวก็ได้นะ 

[รีบอร์น] หึ...

 ~Fin~