9 พค. หรือ 5/9........ สุขสันต์วันโกคุค่ะ... กร๊าก XD (เริ่มมาก็... = =''')
และเนื่องในวันโกคุ.... เลยนัดกับชิซุจัง + คะน้า ว่าจะเอาโดแปล 5927 ที่ทำกันไว้มาลงวันนี้ค่ะ โดยเนื้อเรื่องคร่าวๆ ของโดเรื่องนี้ก็คือ...
ค่ะ.... โกคุไปอิตาลีเพื่อไปซื้อไดนาไมท์ ............. แต่............... ถ้าแค่นั้นมันคงไม่มีปัญหาจนกลายเป็นโดเกือบ 70 หน้าแน่(ฮา) และปัญหาก็คือ......................
โกคุหายหัวไปจากรุ่นที่สิบที่รักและเคารพตั้งสามอาทิตย์โดยไม่มีการติดต่อ!?
และในเวลาเดียวกัน.......... ข่าวลือเกี่ยวกับผีดูดเลือดที่ออกอาละวาดในเมืองนามิโมริ...............
เสียงอันคุ้นเคยที่ผ่านเข้าหูสึนะเมื่อเดินกลับบ้าน..............
และสิ่งที่ปรากฎแก่สายตาของเขาเมื่อหันไปมองยังต้นเสียง................
เกิดอะไรขึ้นกับโกคุเดระ และเรื่องราวจะเป็นไงต่อไป ไปโหลดกันเองค่ะ (โดนถีบ) ที่นี่
คำเตือน: ใครมาบอกว่าแปล 'โกคุเทระ' ผิดเป็น 'โกคุเดระ' หรือ 'จามาล' ผิดเป็น 'ชามาล' กรุณาระวังคนแปลตามไปงับหัวนะคะ.... เหอๆๆๆ.....
เรื่องต่อไป... เนื่องจากดรามาซีดีไม่ได้แปลซะที(โรคขี้เกียจกำเริบหนัก...)เลย เอามาแปะให้สำหรับท่านที่ยังไม่เคยฟังไปก่อนล่ะค่ะ ^ ^; แต่คราวนี้ติดพาสนะคะเนื่องจากไปดูเลขคนโหลดกับคนที่มาบอกว่าโหลดไว้แล้วมัน.... เหอๆๆๆ
(อีกอย่างเห็นท่านโคเนกับราบิจังตั้งพาสแล้วอยากเล่นมั่ง... กร๊าก << โดนรุมตื๊บ...)
คำใบ้พาส: คู่ที่เราชอบที่สุดในรีบอร์น-ตัวละครที่เราไม่ชอบหน้า(กร๊าก)+ผลต่างที่ได้จากคู่หน้า = Password
จงถอดรหัสต่อไปนี้... 8266338862
คำใบ้พาส: เป็นตัวอักษรภาษาอังกฤษ
คำใบ้ภาคสอง: เปิดยูทูบแล้วดูเรื่อง Majin Tantei Nougami Neuro ตอนที่ 14 ค่ะ กร๊ากXD (ไซโคกันข้ามเอนทรีเห็นๆ...)
คำใบ้(?)อีกที: บทสนทนาต่อไปนี้เป็นเหตุการณ์และตัวละครสมมตินะเออ.... (เรอะ???)
แมวใส่เฮดโฟน - ไม่! มันต้อง 99926246665588
นกฮูกแว่น - ใครบอกคะ 46665588998777788662 ต่างหาก
แมวใส่เฮดโฟน - 99926246665588!!!
นกฮูกแว่น - 46665588998777788662!!!
แมวใส่เฮดโฟน - 99926246665588!!!!!!!
นกฮูกแว่น - 46665588998777788662!!!!!!!
(เอวังด้วยประการฉะนี้...)
(สำหรับคนที่ถอดได้... บอกไว้ก่อนนะคะว่าไม่ได้ตั้งผิด กร๊าก)
คำใบ้พาส: คู่ที่เราชอบที่สุดในรีบอร์น+คู่ที่ชอบที่สอง-ตัวละครที่เราไม่ชอบหน้า (ไม่ได้ต่างกะพาสแรกเลย 55555)
ถ้าไม่ได้จริงๆ PM มาได้ค่ะ ^ ^
สุดท้าย... เนื่องด้วยวันโกคุ(อีกแล้ว) เกิดอาการหาเหาใส่หัวกะทันหันค่ะ.... โดยการปั่นฉบับแปลนิยายรีบอร์นเล่มสองตอนของโกคุเดระมาลง! แต่ยังแค่บทแรกนะคะ... (แค่นี้ก็ไฟลนสุดๆ แล้วค่ะ ทะลึ่งนึกอยากทำขึ้นมาเมื่อวาน ทีแรกนึกว่าจะไม่จบบทแรกด้วยซ้ำเพราะมันล่อไปสิบห้าหน้าได้มั้ง รนหาที่สุดหูรูด... Orz) แต่ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ... พลังความลำเอียง(เฮ้ย)ชนะทุกสิ่งค่ะ กร๊าก มันทันเวลาด้วยอ้ะ ^ ^;
เอาเป็นว่าแปะเลยละกันค่ะ ขอบคุณสำหรับคอมเมนต์ล่วงหน้าค่า >< (จะได้พยายามเอาไปปรับปรุงเวลาแปลตอนต่อๆ ไป.... เพราะทำยังไงก็ไม่รู้สึกว่าสำนวนแปลตัวเองดีขึ้นซะที.... ฮือ....Orz)
+++++++++++++++++++++
***กรุณาอย่านำบทแปลไปโพสที่อื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตนะคะ***
Katekyo Hitman Reborn Secret Bullet 2 : X-Fiamma
ผู้แต่ง: Amano Akira & Koyasu Hideaki
Hayato Gokudera's Chapter: 爆弾少年- Bakudan Bambino (Bombing Boy - เจ้าหนูดินระเบิด << ขอยืมชื่อที่พี่อาซานะแปลมาใช้นะค้า ><)
แปลภาษาไทย(แบบเผา...)โดย Irregulars
Special Thanks! : พิสูจน์อักษรโดย Hiyuura
爆弾少年- Bakudan Bambino
นั่นเป็นเรื่องราวในสมัยที่เขายังตัวลำพังคนเดียว...
1
“.....................................”ให้ตายเหอะ ฮายาโตะคิดเช่นนั้น
ก็เข้าใจอยู่หรอกว่าโลกไม่เคยหมุนตามความต้องการของตน แต่การรับรู้ด้วยสมองกับการที่ความรู้สึกจะไล่ตามทันนั้นเป็นมันคนละเรื่องกัน
ฮายาโตะจึงตวาดออกมา
“เลิกหันหน้าน่าหมั่นไส้นั่นมาทางนี้ แล้วก็เลิกยิ้มแบบน่าคลื่นไส้เสียที เจ้าบ้าเอ๊ยยยยยยย!!!”
ผัวะ!
หมัดอันหนักหน่วงถูกเหวี่ยงเข้าใส่ชายแปลกหน้า ก่อนที่ร่างของชายผู้นั้นจะล้มหายไปจากคลองสายตาของเด็กหนุ่ม
“ชิ.....”
ฮายาโตะลุกขึ้นนั่งพลางเดาะลิ้นอย่างไม่สบอารมณ์
ที่ๆ เขานั่งอยู่ในตอนนี้คือบนเตียงไม้เก่าๆ และสกปรกในห้องเล็กๆ อันไม่คุ้นตา
“…………………….”
มันเป็นความรู้สึกที่แย่ที่สุด ที่พอลืมตาขึ้นมาก็มาอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ แถมยังถูกผู้ชายแปลกหน้าชะโงกมองหน้าตัวเองอยู่อีกต่างหาก
“ที่นี่มันที่ไหนเนี่ย.............. แล้วทำไมฉันถึงมาอยู่ในที่แบบนี้..................”
“เจ็บ!!!”
“หวา!?”
ฮายาโตะสะดุ้งสุดตัวกับเสียงที่ดังขึ้นมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยนั้น ซ้ำยังเกิดความรู้สึกขยะแขยงที่บรรยายไม่ถูก... ทั้งๆ ที่บอกว่า ‘เจ็บ’ แท้ๆ แต่เสียงนั้นกลับฟังดูแฝงไปด้วยความยินดีอย่างออกนอกหน้าเสียได้
“เจ็บ! มันเจ็บมากเลยไม่ใช่หรือไงเจ้าหนู!”
เจ้าของเสียงที่พูดพลางหัวเราะอยู่นั้น ก็คือชายที่เขาต่อยกระเด็นไปเมื่อครู่นั่นเอง
เมื่อมองชายที่หัวเราะด้วยเสียงอันดังจนน่ารำคาญทั้งๆ ที่ยังนอนแผ่หลาอยู่บนพื้นห้อง เขาก็รู้สึกหงุดหงิดมากยิ่งขึ้นไปอีก
“ไม่ต้องมาหัวเราะ!”
เสียงหัวเราะของชายผู้นั้นหยุดลง และพยุงตัวขึ้นแล้วกระพริบตามองฮายาโตะอย่างงงๆ
“ทำไมถึงหัวเราะไม่ได้ล่ะ?”
“แล้วทำไมจะต้องหัวเราะด้วยเล่า! ในสถานการณ์พรรค์นี้น่ะ!”
“ของมันก็แน่อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ”
เขาลุกขึ้นพลางจับแก้มซึ่งเป็นรอยแดงเพราะโดนต่อยเมื่อครู่
“เพราะเธอเจ็บไงล่ะ!”
“.....................อ ...................?”
“อ๊ะ พูดผิด”
“อย่าผิดเซ่!”
“ฉันดีใจเพราะได้รู้ว่าเธอแข็งแรงขนาดต่อยหมัดที่ทำให้รู้สึกเจ็บได้ขนาดนี้มาได้ไงล่ะ!”
“…………… หา?”
พอจะเข้าใจเรื่องที่ชายคนนี้อยากจะพูดแล้ว แต่มันก็ทำให้ฮายาโตะยิ่งไม่เข้าใจมากขึ้นไปอีก
ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงได้ยินดีเรื่องที่ตนเองซึ่งเป็นใครก็ไม่รู้แข็งแรงดีได้ขนาดนี้กัน?
“……………………….”
เขาจ้องมองชายตรงหน้าโดยที่ไม่พูดอะไรออกมา
หากจะบรรยายสั้นๆ ล่ะก็ เป็นผู้ชายท่าทางเซ่อซ่าคนนึง
อายุ... น่าจะอยู่ในช่วงปลายยี่สิบ... ไม่สิ อาจจะถึงสามสิบแล้วก็ได้
ถ้ามองจากฮายาโตะที่อายุสิบสองปีแล้ว จะทางไหนก็เป็นวัยที่เรียกได้ว่า ‘ลุง’ แล้วทั้งนั้น
แล้วลุงคนที่ว่านั่นก็เอาแต่ยิ้มร่าทั้งๆ ที่หน้ายังเป็นรอยแดงจากที่โดนเขาต่อยมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว ดูยังไงก็ไม่รู้สึกถึงทีท่าว่าจะโจมตีอะไรมาเลย
“......... ไม่เห็นจะเข้าใจ”
กับคนแบบนี้แล้วมีแต่ต้องทำเป็นไม่สนใจเท่านั้น
เด็กหนุ่มตั้งท่าจะลุกขึ้น แล้วในตอนนั้นเอง ทั่วร่างกายก็รู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมา
“......... ชิ”
นึกออกแล้ว
วันที่สองหลังจากที่เข้ามาในเมืองที่อยู่ตั้งระหว่างกลางภูเขานี้ ฮายาโตะมีเรื่องกับพวกผู้ชายที่เดินสวนกันตอนที่เดินอยู่ในตรอก
ไม่ได้มีสาเหตุสลักสำคัญอะไร แต่ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกด้วย ในเมืองก่อนๆ ที่เคยอยู่ ฮายาโตะเองก็ใช้ชีวิตที่มีเรื่องแทบไม่เว้นแต่ละวันมาเช่นนี้
ตั้งแต่ตอนที่หนีออกจากบ้านเมื่อแปดขวบ เขาก็ใช้ชีวิตอย่างนี้มาตลอด เคยผ่านวิกฤตมามากมาย ต่อให้พวกนักเลงแถวนั้นจะเข้ามาหาเรื่องตอนนี้เลยก็ไม่รู้สึกว่าตัวเองจะแพ้
สำหรับตนเองที่ใช้ไดนาไมต์เป็นอาวุธประจำกาย จนถูกตั้งฉายาว่า ‘Smoking Bomb’ มาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้นั้นไร้คู่ต่อสู้!
ทว่า...
ความคิดเช่นนั้น อาจเป็นสาเหตุทำให้เขาประมาทจนตกอยู่ในสภาพนี้ก็เป็นได้...
“...... โธ่เว้ย”
พอเอื้อมมือไปแตะด้านหลังศีรษะที่รู้สึกเจ็บ ก็พบว่าตรงนั้นมีผ้าพันแผลพันเอาไว้อยู่ ท่าทางเขาจะหมดสติไปหลังจากการโจมตีในตอนนั้นสินะ
แล้วก็ถึงจะไม่รู้สาเหตุ แต่ดูท่าตาลุงคนนี้คงจะพาเขามาที่บ้านแล้วทำแผลให้...
“เจ้าหนู!”
จู่ๆ ตาลุงก็เข้ามาจับตัวฮายาโตะไว้
“ก.......แก.........”
ฮายาโตะไม่ทันได้โต้ตอบการเคลื่อนไหวแปลกๆ อันกะทันหันของคนตรงหน้า แต่เขาก็ไม่คิดจะปล่อยให้อีกฝ่ายทำตามใจชอบไปมากกว่านี้หรอก
“เลิกทำบ้าๆ ซะที!”
พลั่ก!
กำปั้นอันหนักหน่วงถูกเหวี่ยงใส่หน้าท้องของฝ่ายตรงข้าม ก่อนที่ใบหน้าของเขาจะบิดเบี้ยวไปด้วยความเจ็บปวด และแขนที่จับตัวฮายาโตะไว้ก็อ่อนแรงลง
“หลีกไป!”
เขาผลักชายผู้นั้นออกไป แล้วเอื้อมมือไปยังบานประตู
“ด... เดี๋ยวก่อน....”
ถึงอย่างนั้นชายผู้นั้นก็ยังยื่นมืออันสั่นไหวไปทางฮายาโตะ
ทว่าทางเด็กหนุ่มไม่มีกระทั่งเศษเสี้ยวของความคิดที่จะยุ่งเกี่ยวกับอีกฝ่ายไปมากกว่านี้ และกระโจนหายออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว
+++++++++++++++++++++
แม้แต่ในเมืองแบบนี้ ดวงอาทิตย์ที่มองเห็นได้ผ่านช่องว่างระหว่างตึกก็ยังลับฟ้า และค่ำคืนก็มาเยือนไม่ต่างกับที่อื่นๆ
“....... เชอะ”
ฮายาโตะกำลังเดินอยู่ในตรอกด้วยท่าทางไม่สบอารมณ์อย่างที่สุด
ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะรู้สึกเจ็บบาดแผล แต่สิ่งที่ทำให้ฮายาโตะหงุดหงิดมากกว่านั้นก็คือเรื่องของตาลุงประหลาดเมื่อกี้ต่างหาก
(โธ่เว้ย........ มาทำบ้าๆ ............)
ถึงจะถ่มน้ำลาย เตะสารพัดป้ายที่ผ่านตาทิ้ง และสรรหาคำสบถอันเกรี้ยวกราดเท่าที่จะนึกออกมาด่าในใจ แต่เขาก็ยังไม่สามารถสงบสติอารมณ์ลงได้แม้แต่นิดเดียว
ส่วนบรรยากาศรอบๆ นั้นกลับเต็มไปด้วยเสียงครึกครื้นและแสงสว่าง ช่างตรงกันข้ามกับความรู้สึกของเขาเสียเหลือเกิน ป้ายของร้านเหล้ากับคาสิโนและความมีชีวิตชีวาของบรรดาแขกที่ตั้งใจจะไปหาความสนุก ณ สถานที่เหล่านั้นได้ยิ่งทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกหงุดหงิดยิ่งขึ้นไปอีก
“หนวกหูจริง!”
สิ้นเสียงนั้น ผู้คนที่สัญจรไปมาก็หันมามองเขาด้วยความตื่นตระหนก แต่หลังจากนั้นก็พากันกลับเข้าสู่โลกของพวกตนไปแทบจะในทันที
ราวกับว่าฮายาโตะนั้นไม่ได้มีตัวตนอยู่มาตั้งแต่แรก
“โธ่เว้ย............”
ใช่แล้ว คนอื่นน่ะมันก็แค่สวะทั้งนั้น
เรื่องพรรค์นั้นน่ะรู้ซึ้งถึงกระดูกดำ
สำหรับคนทั่วไปมันก็แน่อยู่แล้ว เพราะขนาดมาเฟียที่มีชีวิตอยู่ในโลกมืดซึ่งแตกต่างออกไปจากโลกของคนธรรมดา ยังไม่มีใครที่จะยอมรับในตัวเขาเลย
ทั้งๆ ที่เป็นอย่างนั้นแท้ๆ...
(ทำไมล่ะ..... ก็บอกแล้วไงว่าไม่เข้าใจ..............)
ไอ้คนที่จะช่วยเหลือคนอื่นโดยไม่มีจุดประสงค์แอบแฝงอะไรน่ะไม่มีทางมีอยู่จริงหรอก ใช่..... จะช่วยเหลือคนอื่นโดยไม่มี...................
“!”
ฮายาโตะเบิกตากว้าง แล้วรีบคลำดูตามเสื้อผ้าของตนอย่างร้อนรน
ไม่มีอยู่ในกระเป๋าไหนเลย กระเป๋าที่ถึงแม้จะน้อย แต่ก็ใส่เงินทั้งหมดของเขาไว้
“เจ้าลุงนั่น!”
ตาของเขาวาวโรจน์ขึ้นมาด้วยความโมโห แล้วฮายาโตะก็วิ่งกลับไปทางเดิมที่ตัวเองเพิ่งเดินมาอย่างสุดกำลัง
+++++++++++++++++++++
“ว้ากกกกกกกกก!”
ประตูไม้ที่ผุไปครึ่งนึงของอพาร์ตเมนต์เก่าๆ หลุดลอยไปด้วยลูกเตะอันรุนแรงของเด็กหนุ่ม
“โผล่หัวออกมาเดี๋ยวนี้เลย! แกนะแกอย่านึกว่ามันจะจบง่ายๆ นะเฟ้ย!!!”
เขากวาดตามองไปทั่วทุกมุมของห้องแคบๆ นั้นด้วยสายตาอันกราดเกรี้ยว แต่กลับไม่พบร่างของตาลุงน่าหมั่นไส้คนนั้นที่ไหนเลย ส่วนคนที่ยืนอยู่ในห้องนั้นก็คือ...
“เด็ก!?”
เด็กชายอายุราวๆ ห้าหกขวบผู้มีโครงหน้าอันอ่อนโยนเอาแต่ยืนอ้าปากค้างมองฮายาโตะอยู่อย่างนั้น
ฮายาโตะเริ่มรู้สึกเหนื่อยหน่ายกับสถานการณ์ไม่คาดคิดที่พากันดาหน้าเข้ามา แต่จู่ๆ เขาก็กลับไปทำสีหน้าดุดันอีกครั้ง
“เฮ้ย เจ้าเปี๊ยก! พ่อนายไปไหนแล้ว!”
“........... คุณพ่อ?”
“ก็ใช่น่ะสิ พ่อของนายไง! รีบๆ บอกมาซะทีว่าเจ้านั่นไปไหน!”
“.............................”
เด็กชายพยักหน้าตอบอย่างเงียบๆ
+++++++++++++++++++++
ที่ๆ ฮายาโตะถูกพามาก็คือร้านเหล้าเล็กๆ ที่อยู่ไกลจากถนนใหญ่มากกว่าตรอกเล็กตรอกน้อยที่เขาเคยเดินผ่านมาอีกร้านหนึ่ง
“ที่นี่เรอะ!”
เขาผลักเด็กชายไปข้างๆ แล้วก้าวเดินเข้าไปข้างใน
“…..”
น่าตื่นตะลึงจนแทบลืมหายใจ
มันเป็นบรรยากาศที่ไม่อาจจะจินตนาการได้จากสภาพร้านอันสกปรกเลย
บรรยากาศอันอ่อนโยน ไร้ซึ่งความเอะอะวุ่นวายที่มักจะมีในร้านเหล้าทั่วๆ ไป แขกที่อยู่ในร้านทุกคนต่างพร้อมใจกันสดับฟังฟังเสียงๆ หนึ่ง...
เสียงที่เปียโนสีดำซึ่งตั้งอยู่กลางร้านบรรเลงออกมา
“อ๊ะ...”
ตาลุงยิ้มร่าน่าหมั่นไส้ที่ฮายาโตะตามหาตัวอยู่กำลังนั่งอยู่หน้าเปียโนตัวนั้น
ท่าทางและสีหน้าอันจริงจังราวกับเป็นคนละคนของผู้ที่นั่งอยู่เบื้องหน้าแป้นเปียโนนั้น ทำให้ฮายาโตะลืมแม้กระทั่งความโกรธ และได้แต่จ้องมองเขาอย่างไม่อาจละสายตาได้
ทั้งอ่อนโยน และหนักแน่น
เสียงเพลงที่ถูกบรรเลงออกมาจากเปียโนนั้นค่อยๆ ซึบซาบเข้าไปในใจของเด็กหนุ่มอย่างช้าๆ...
“อ๊ะ.....”
เสียงปรบมือของผู้ฟังได้ดึงฮายาโตะให้กลับมาสู่ความเป็นจริง
เมื่อรู้สึกตัวว่าตนเองได้เผลอยืนนิ่งฟังเพลงทั้งเพลงนั้นไป แววตาของเขาก็สั่นไหวอย่างสับสน
เด็กชายที่ยืนอยู่ข้างๆ เงยหน้าขึ้นมองฮายาโตะพร้อมกับส่งยิ้มให้
“เป็นยังไงบ้าง?”
“…………..”
เขาไม่สามารถที่จะตอบกลับไปได้ในทันที
และเพราะรู้สึกว่าตนเองที่เป็นเช่นนั้นเหมือนกับว่ากำลังยอมรับความพ่ายแพ้ เขาจึงพยายามที่จะตอบอะไรกลับไป...
“เจ้าหนู!!!”
“!?”
ฮายาโตะนิ่วหน้าเมื่อได้ยินเสียงน่าหมั่นไส้อันคุ้นหู พอหันไปทางต้นเสียงก็พบว่าเจ้าของเสียงนั้นมายืนอยู่ตรงหน้าตนเองตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้พร้อมกับรอยยิ้มเริงร่าแบบเด็กๆ จนราวกับว่าท่าทีองอาจยามนั่งอยู่หน้าเปียโนจนถึงเมื่อครู่เป็นเพียงเรื่องโกหก
"ดีจริงที่เธอปลอดภัย!"
"ม.. ไม่ต้องเข้ามาใกล้ฉัน!"
ดูท่าทางความรู้สึกรังเกียจจะมีมากกว่าความโกรธ ฮายาโตะจึงเผลอถอยหลังหนีอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว แต่เมื่อนึกจุดประสงค์ที่ตนเองมาถึงที่นี่ออก เขาจึงตวาดออกมา
"เงินของฉัน....."
"เรื่องเงินน่ะช่างมันเถอะ!"
จู่ๆ อีกฝ่ายก็โพล่งขึ้นมาอีกครั้ง
พอถูกจ้องมองด้วยสายตาอันจริงจัง เด็กหนุ่มจึงพูดอะไรไม่ออกเป็นครั้งที่สอง
"ไม่เป็นไรแล้วงั้นเหรอ? แผลล่ะ?"
".................. เอ๋?"
"ฉันเป็นห่วงมากนะ เพราะพอเธอตื่นขึ้นมาปุ๊บก็หนีหายไปเลย บาดเจ็บที่หัวแบบนี้ยิ่งต้องนอนพักมากๆ นะ"
"อ๊ะ..............."
ฮายาโตะเข้าใจในทันทีว่าที่ชายผู้นี้เข้ามาจับตนเองไว้ในตอนนั้นก็เพียงเพื่อพยายามจะให้เขานอนพักต่อเท่านั้นเอง
"แต่เธอช่างเป็นเด็กดีอะไรอย่างนี้ อุตส่าห์กลับไปเอาเงินมาเป็นค่าตอบแทนที่ฉันทำแผลให้งั้นเหรอเนี่ย"
"หา!?"
"ก็จริงอยู่ที่ว่าฉันจน! จนมากไปด้วยซ้ำ! ถึงขนาดบอกว่าจนที่สุดของที่สุดก็คงยังไม่พอ! แต่ว่า! จะให้รับเงินเป็นคำขอบคุณจากเด็กอย่างเธอน่ะ....."
"ฮ... เฮ้"
"จะให้ฉันซึ่งเป็นผู้ใหญ่ทำเรื่องแบบนั้น... ไม่สิ ถ้าเธอบอกว่ายังไงก็อยากจะให้รับไว้ล่ะก็จะไม่คิดดูมันก็... แต่อย่าเข้าใจผิดนะ ฉันน่ะไม่ได้ทำทีเป็นอยาก... หรือไม่อยาก... หรือจริงๆ แล้วอยากได้เงิน..."
"ฟังที่คนอื่นเขาพูดบ้างเซ่~~~~~!!!"
พลั่ก!
ฝ่าเท้าของฮายาโตะผู้หมดความอดทนโดยสมบูรณ์แล้วนั้นได้ประทับลงไปใส่หน้าของอีกฝ่ายอย่างเต็มแรง...
"ใครจะไปเอาเงินให้ตาลุงอย่างแก! กลับกันต่างหาก! กลับกัน! แกน่ะเอาเงินฉันไปใช่มั้ยเล่า! หา!?"
"........ เงินของเธอ?"
ชายที่ในตอนนี้มีรอยพื้นรองเท้าแปะติดอยู่กับหน้าอย่างชัดเจนกระพริบตาอย่างงุนงง
"ฉันไม่ได้เอามานะ ของแบบนั้นน่ะ"
"อย่ามาพูดบ้าๆ! นอกจากแกแล้วจะมีใคร.."
"ไม่ใช่พวกที่เล่นงานเธอหรอกเหรอ"
"อ๊ะ"
ฮายาโตะหลุดปากเหมือนนึกขึ้นได้ออกมา
มันก็จริงที่ถ้าคิดดูดีๆ แล้ว... หากมีเงินเป็นเป้าหมายคงไม่จำเป็นถึงขนาดต้องทำแผลให้ แต่มาถึงขนาดนี้แล้วจะให้ยอมถอยง่ายๆ ศักดิ์ศรีที่ค้ำคออยู่มันก็ไม่ยอมเสียนี่สิ
"ม.. ไม่ต้องมาแก้ตัว! ยังไงก็รีบคืนเงินของฉัน..."
"เอ้า"
สิ่งที่ถูกยื่นมาให้เขาก็คือ... ธนบัตรเก่าๆ ที่ยับย่น
"ขอโทษด้วยที่มันไม่ใช่เงินของเธอ แต่ถ้าไม่รังเกียจล่ะก็..."
"................”
ครั้งนี้ล่ะที่เด็กหนุ่มไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้จริงๆ
นั่นคือการพบกันของฮายาโตะและคาร์โลกับลูกชายของเขา
~Part 1 End~
ลป. โกคุโหด.... ซัดผู้สูงอายุไปตั้งสามทีในตอนเดียว..... (ฮา)
ลป2. เกลียดตอนต้องจัดย่อหน้าใหม่สุดหูรูด.... TTwTT'''
