ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง... สุขสันต์วันเกิดหมาน้อย...(ของรุ่นที่สิบ ฮ่าๆ) โกคุเดระฮายาโตะค่า!!! นับตั้งแต่เริ่มเรื่องจริงๆ จะกี่อายุกันแล้วนะพ่อคนนี้ กร๊าก และภูมิใจซะนะหมาน้อย นายเป็นคนแรกที่เราอัพบลอกฉลองวันเกิดให้ =__=+ วันเกิดตัวเองเรายังขี้เกียจอัพเลยนะเฮ้ย(มันน่าภูมิใจมั้ยเนี่ย...)

และแน่นอนว่าอัพแล้วเราก็ต้องมีอะไรมาแปะ... ตอนต่อของ Bakudan Bambino จาก Secret Bullet 2 ในเอนทรีนี้ ค่า~ (สี่เดือนตอนนึง.. เอากะมันสิ Orz) และ(อีกที)ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่าปาฎิหาริย์(+พลังลำเอียง)ยังมีภาคต่อ... เนื่องจากไอ้นี่เริ่มแปลวันนี้ตอนเที่ยง Orz.......

..... ก็..........ก็ตอนนี้มันไม่ได้กำลังปิดเทอมแบบรอบที่แล้วอ้ะ ไม่งั้นจะปั่นทั้งวันอยู่หรอก (แล้วมันต่างกันเรอะ???) เผาหนักกว่าเดิมอีก หมาน้อย ขอโทษน้า แง้ TTwTT'''

เอาเป็นว่ายังไงก็เสร็จล่ะคะ ทีแรกนึกว่าจะได้แค่ครึ่งตอนด้วยซ้ำ(ไอ้...) ขอแปะเลยละกันค่า ขอบคุณสำหรับคำติชมล่วงหน้าเน้อ =w=''

 

+++++++++++++++++++++

 

***

รุณาอย่านำบทแปล ไปเผยแพร่ที่อื่น

ดยไม่ได้รับอนุญาตนะคะ

***

 

 

 

Katekyo Hitman Reborn Secret Bullet 2 : X-Fiamma

ผู้แต่ง: Amano Akira & Koyasu Hideaki

Hayato Gokudera's Chapter: 爆弾少年- Bakudan Bambino (Bombing Boy - เจ้าหนูดินระเบิด << ขอยืมชื่อที่พี่อาซานะแปลมาใช้นะค้า ><)

แปลภาษาไทย(แบบเผา...)โดย Irregulars

Special Thanks! : พิสูจน์อักษรโดย Konekorei (ผู้ดวงซวยโดนล็อกคอได้ระหว่างเน็ตเรากำลังเน่าค่ะ ฮา)

 

 

爆弾少年- Bakudan Bambino

 

2

 

  

คาร์โลเป็นนักเปียโนในร้านเหล้าเล็กๆ แห่งหนึ่ง

เขาเล่นเปียโนที่ร้านทุกคืนโดยได้รับค่าตอบแทนที่ไม่อาจเรียกได้ว่ามากมายอะไรนัก และอาศัยอยู่กับนิโคโลผู้เป็นลูกชายสองคนอย่างเรียบง่ายด้วยเงินก้อนดังกล่าว

เนื่องด้วยเหตุการณ์เมื่อตอนเจอกันครั้งแรกเป็นเหตุ ความสัมพันธ์ประหลาดๆ ของฮายาโตะและพ่อลูกคาร์โลจึงได้เริ่มต้นขึ้น แต่ถึงจะพูดเช่นนั้น มันก็เป็นแค่ความสัมพันธ์ที่ว่าทุกครั้งที่ฮายาโตะก่อเรื่องอะไรขึ้นในเมือง คาร์โลก็จะคอยยื่นมือเข้าไปช่วยโดยที่อีกฝ่ายไม่ได้ร้องขอเท่านั้นเอง

วันนั้นเองก็เช่นกัน

..... เจ้าหนู

..... มีอะไร?

ฉันมีเรื่องที่อยากจะถามเธออยู่เรื่องหนึ่งน่ะ

เรื่องที่อยากถาม?

เธอเนี่ย.... เป็นนั่นหรือเปล่านะ? พวกคนที่..... ชอบถูกทำให้เจ็บตัวที่เขาเรียกกันว่าเอ็มน่ะ...

จะเป็นแบบนั้นไปได้ไงเล่า งี่เง่า

ถ้างั้นทำไมถึงเธอถึงได้เจอเรื่องแบบนี้อยู่เรื่อยกันนะ...

คาร์โลหัวเราะพลางยิ้มแห้งๆ อย่างเหนื่อยอ่อน

ตะวันที่กำลังคล้อยต่ำลงส่องแสงผ่านช่องว่างระหว่างอาคารเล็กๆ เข้าตาพวกเขาทั้งสอง

                ฮายาโตะและคาร์โลกำลังนอนแผ่หลาอยู่ในตรอก ต่างฝ่ายต่างก็มีแต่บาดแผลเต็มตัว อีกทั้งเสื้อผ้าก็โทรมไปหมด ใครเห็นก็คงบอกได้อย่างไม่อย่างเย็นว่าทั้งคู่คงเพิ่งผ่านการตะลุมบอนมาเป็นแน่

คงไม่ต้องบอกว่าต้นเหตุของการวิวาทก็คือฮายาโตะผู้ไปหาเรื่องนักเลงในเมืองด้วยข้อหาประเภทที่ว่าไหล่กระทบกัน หรือไม่พอใจกับสายตาของอีกฝ่าย

ในตอนแรกฮายาโตะก็รับมืออีกฝ่ายด้วยตัวคนเดียวได้อย่างสบายๆ แต่เพราะฝ่ายตรงข้ามเรียกพรรคพวกมาช่วยเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ พอรู้สึกตัวอีกทีเขาก็กลับเป็นฝ่ายที่โดนรุมเล่นงานอยู่ข้างเดียวไปเสียแล้ว

แล้วคนที่ปรากฏตัวขึ้นมาในตอนนั้นก็คือคาร์โล

คาร์โลพยายามจะเข้ามาช่วยเด็กหนุ่ม และผลลัพธ์ของการกระทำดังกล่าวก็คือทั้งสองพากันโดนเล่นงานจนสะบักสะบอมไปตามๆ กันนั่นเอง

จะว่าไป.... ฝ่ายที่อยากถามน่ะมันต้องทางนี้ต่างหากเล่า

ถามฉันหรอ? ฮะๆ... เขินจังเลยน้า

เขินบ้าอะไร ว่าแต่ทำไมนายต้องคอยโผล่มายุ่งเรื่องชาวบ้านอยู่เรื่อยเลยน่ะหา

ยุ่ง? เรื่องอะไรเหรอ?

ทั้งหมดนั่นล่ะ จนขนาดตัวเองก็โดนเล่นงานไปด้วย... บ้าชัดๆ ไม่ใช่รึไง

นั่นก็เพราะเธอทำท่าเหมือนอยากให้ช่วยอยู่เสมอน่ะสิ...

ย... อย่ามาพูดบ้าๆ นะ! ฉันเคยบอกอะไรพรรค์นั้นเมื่อไหร่กัน!”

ก็บอกอยู่ไม่ใช่เหรอ...

 

ว่าอยากให้ช่วย....  แววตาของเธอน่ะ  บอกแบบนั้นอยู่เสมอเลยนะ

 

ไม่รู้ว่าทำไม แต่ในตอนนั้นฮายาโตะไม่สามารถเถียงอะไรกลับไปได้

และใบหน้าของเขาก็เริ่มร้อนขึ้นเรื่อยๆ

......... จ.......... จะบ้าเรอะ...........

ฮายาโตะพึมพำเบาๆ พร้อมหันหน้าหนีไปอีกทาง และค่อยๆ พยุงร่างกายอันสะบักสะบอมลุกขึ้น แม้จะถูกรุมเตะต่อยไปมากขนาดนั้น แต่ดูท่าทางแล้วคงจะไม่มีบาดแผลอะไรร้ายแรงเท่าที่คิดสักเท่าไหร่

ทว่า

อึก.....

                ฮายาโตะหันกลับไปมองทางต้นเสียงที่ฟังเหมือนกำลังพยายามข่มความเจ็บปวดเอาไว้ แล้วก็พบว่าคาร์โลกำลังนั่งกุมข้อมือขวาของตนอยู่

เฮ้...

อ๊ะ... ไม่เป็นไรหรอก แค่โรคน้ำกัดเท้ากำเริบน่ะ...

โรคน้ำกัดเท้าแล้วใครที่ไหนเขาจะไปจับข้อมื