เอนทรีแรกของปีมาแล้วค่ะ... ดองไปซะนาน กร๊าก ก่อนอื่นก็ขอขอบคุณทุกท่านที่ส่งการ์ดกับของขวัญทั้งปีใหม่ทั้งตรุษจีนมาให้นะค้า เอนทรีหน้าจะเอามาแฉแน่ค่ะ =w=+ (เฮ้ย)

เรื่องต่อมา... เป็นครั้งแรกจริงๆ ที่ตั้งแต่มีบลอกมาแล้วได้มาอัพวันเกิดตัวเอง กร๊าก บอกลาหลักสิบแล้วค่า~ รู้สึกแปลกๆ พิกลแฮะ ตอนบอกลาหลักหน่วยนั่งดีใจเพราะอายุเท่าพวกโนบิตะซะที(เหตุผลอะไรเนี่ย) แล้วตอนนี้จะเอาอะไรมาดีใจดีล่ะเรา =w='''

และเนื่องในโอกาสนี้... มันกลับมาแล้วค่ะ...(หา) นิยายแปลฉบับๆ หลายๆ เดือนตอน... อ่อก Orz ตั้งแต่ตอนหน้าไปจะพยายามไม่รอวันโกคุหรือวันเกิดใครนะคะ.... จะพยายามค่ะ....(น่าน = =''')

ขี้เกียจพล่ามแล้ว จบเรื่องบ่นแค่นี้ก่อนล่ะค่ะ ฮ่าๆ

ลป. เอนทรีที่แล้วจำนวนเมนต์น่ากลัวมาก...

ลป2. ถามจริงๆ เถอะค่ะ มีใครเอาลิงค์บลอก irr ไปแปะที่อื่นหรือเปล่า... จำนวนคนดูมันพุ่งแปลกๆ ทั้งๆ ที่ไม่ได้อัพ... และให้ตายเถอะค่ะ hits พุ่งที่ไรไม่เคยมีเรื่องดีเลยอ้ะบลอก irr....Orz

อีกนิดต่อไป... โซนแอบเกรียน..(แอบเรอะ... ว่าแต่ไหนบอกขี้เกียจพล่ามแล้วไง...) แด่ท่านที่มาคอมเมนต์ไว้ในเอนทรีเก่าโคตร และ irr ดันไปเห็น แต่ไม่รู้ท่านจะกลับมาเห็นมั้ยค่ะ....

 

จากเอนทรี http://irregular.exteen.com/20071113/reborn-charater-song-family-yakusoku-no-basho

เราแรมโบ้แห่งเรื่องรีบอร์นเองใตตอนนี้เราอายุ25ละทุกๆคนเพลงนี้มีความหมายที่ดีจนอยากจาร้องให้อย่าว่าการ์ตูนรีบอร์นนะ

<< ไม่ได้ว่าเลยค่ะ ถ้าหากจะให้ความกรุณาพิจารณาว่าถ้าเราไม่ชอบเรื่องรีบอร์นคงไม่มานั่งแปล (หรือจะมามุข อ้าว แปลเองเหรอ ล่ะคะ? = =) แล้วก็อย่าอ้างชื่อแรมโบ้เลยค่ะ โดยเฉพาะวัย 25 น่ะ แรมโบ้เด็กมันน่ารำคาญก็จริง(ฮา) แต่ตอนโตมันเป็นผู้เป็นคนนะคะ....

 

อันอีก จากเอนทรี http://irregular.exteen.com/20080520/reborn-news-battle-8-1

www.cartooniverse.co.uk
มันมีรีบอนให้อ่านนะ
ก็ลองไปดูละกาน
อีกอย่างถ้าอยากได้แหวนวองโกเล่
ก็มีที่ให้ไปซื้อได้แล้วนะ^_^

 www.cartooniverse.co.uk
มันมีรีบอนให้อ่านนะ
ก็ลองไปดูละกาน

<< ขอบคุณสำหรับความหวังดีค่ะ แต่ปกติเราโหลด raw อ่าน และเรามีที่โหลดของเราอยู่แล้ว...

อีกอย่างถ้าอยากได้แหวนวองโกเล่
ก็มีที่ให้ไปซื้อได้แล้วนะ^_^

 << ขอบคุณสำหรับความหวังดีอีกครั้งค่ะ แต่เรามีแหวนวายุซึ่งเป็นอันเดียวที่เราอยากได้ และเป็นของแท้จากจัมป์ชอปที่ซื้อมาเกินปีแล้ว อยู่ในครอบครองแล้วค่ะ... เราคงไม่ไปซื้อแหวนชุดที่ตอนนี้เห็นขายเต็มไปหมดหรอกค่ะ (ขอโทษด้วยถ้าเราเข้าใจผิดแล้วคุณเจ้าของเมนต์ไม่ได้พูดถึงพวกนั้น แต่เราเห็นแค่นั้นเลยขอเหมาเอาว่าใช่นะคะ ฮ่าๆ) เพราะเอามาเราก็ปาหลายอันทิ้งน่ะ ไม่อยากได้ กร๊าก (น่าน)

 

จบการตอบเมนต์ค่ะ นกฮูกเกรียนเนอะคะ =w=+ (โดนยำ...)

 

ลงนิยายล่ะค่า~

 

เออ ลืม(เวรกรรม) ลิงค์สองบทแรกค่า

Bakudan Bambino Part 1

Bakudan Bambino Part 2

 

+++++++++++++++++++++

 

***

รุณาอย่านำบทแปล ไปเผยแพร่ที่อื่น

ดยไม่ได้รับอนุญาตนะคะ

***

 

 

 

 

ขอเกรียนแปะตัวแดงยาวๆ ทีเหอะ

 

 

 

อย่างที่บอกไป พอ hits บลอกพุ่ง

irr เจอกรณีเอาของไปแปลที่

อื่นทันตาเห็นเลยค่ะ

BG เงี้ย

บทแปลสั้นๆ

 (ที่ลืมใส่คำเตือน)

เงี้ย

 

 

 

 

แต่ที่ร้ายสุด

เนื้อเพลง Last Cross

ฉบับแปล ลงฮิห้า=''=

ได้ข่าวว่าตัวแดงแปะตัวใหญ่มาก

 

 

 

 

 

โอเค พอก็ได้ค่ะ ชิ...

(หรือไม่มีใครอ่านกันแล้ว ฮา)

 

 

 

 

 

Katekyo Hitman Reborn Secret Bullet 2 : X-Fiamma

ผู้แต่ง: Amano Akira & Koyasu Hideaki

Hayato Gokudera's Chapter: 爆弾少年- Bakudan Bambino (Bombing Boy - เจ้าหนูดินระเบิด << ขอยืมชื่อที่พี่อาซานะแปลมาใช้นะค้า ><)

แปลภาษาไทย(แบบเผา...)โดย Irregulars

Special Thanks! : พิสูจน์อักษรโดย Konekorei 

 

 

爆弾少年- Bakudan Bambino

 

3 

ไม่ว่าเมื่อไหร่ ความรู้สึกนั้นก็ไม่เคยจางหายไป

                เพราะอย่างนั้น ฮายาโตะจึงไม่สามารถจะหยุดอยู่ ณ ที่แห่งนั้นได้

อย่าไปเลยนะ! ฮายาโตะ!”

เสียงของผู้เป็นพี่สาวในตอนที่เขาหนีออกมาจากปราสาท ยังคงแว่วอยู่ในหูแม้แต่ตอนนี้

ถ้าเธอตั้งใจแล้วล่ะก็ การจะใช้กำลังหยุดเขาไว้นั้นไม่ได้ยากเย็นอะไรเลย

แต่เธอก็ไม่ได้ทำเช่นนั้น

ใครจะไปอยู่ในที่พรรค์นี้ได้เล่า! ไอ้ที่ๆ...

ฮายาโตะหันไปหาผู้เป็นพี่และตวาดออกมา

ไอ้บ้านที่ฆ่าแม่พรรค์นี้น่ะ!!!”

เขาออกวิ่งไปโดยไม่หันกลับมามองเบื้องหลังอีก

เขากลัว

แต่ฮายาโตะเองก็ไม่รู้แน่ชัดเหมือนกันว่าตนเองกำลังกลัวอะไรอยู่

ทว่าเขารู้สึกได้ ว่าสิ่งที่ตนเองได้พูดออกไปคงได้ทำลายอะไรบางอย่างลงไปแล้วอย่างแน่นอน

ฮายาโตะ!!!!!!!!!!!!

                มีเพียงเสียงกรีดร้องอันโศกเศร้านั่นเท่านั้น ที่คอยไล่ตามหลังฮายาโตะเสมอมา

ตั้งแต่ตอนนั้น... และตลอดมา....

 

+++++++++++++++++++++

  

อ๊ะ ตื่นแล้ว

พอลืมตาขึ้น ฮายาโตะก็เห็นใบหน้าที่กำลังยิ้มแย้มแบบเดียวกับพ่อไม่มีผิดของนิโคโลอยู่ตรงหน้า

แล้วเขาก็นึกเรื่องที่ตนเองแวะที่บ้านของคาร์โล และพ่ายแพ้ต่ออากาศสบายๆ ตอนบ่ายจนผลอยหลับไปขึ้นมาได้

เย็นแล้วนะ เดี๋ยวร้านก็จะเปิดแล้ว

หา? เรื่องพรรค์นั้นไม่เห็นจะเกี่ยวกับฉันเลยไม่ใช่เรอะ...

ฮายาโตะพึมพำอย่างไม่สบอารมณ์นัก ส่วนหนึ่งก็เพราะถูกปลุกขึ้นมาทั้งๆ ที่กำลังหลับอยู่ แต่สาเหตุหลักของความหงุดหงิดก็คืออาการปวดแปลบที่ท้องของเขานั่นเอง

เมื่อก่อน ตั้งแต่ตอนที่ถูกจับให้กินอาหารแปลกๆ ของพี่สาวผู้มีอายุมากกว่าสามปี ฮายาโตะก็ฝังใจจนแค่ได้เห็นในหน้านั้นเขาก็จะมีอาการปวดท้องขึ้นมาทุกทีไป

(ขนาดเห็นในฝันก็ยังเป็นอย่างนี้อีกเรอะ... โธ่เว้ย)

เขาอยู่กับพี่สาวจนอายุได้แปดขวบ และคนที่พยายามห้ามจนถึงที่สุดในตอนที่เขาหนีออกมาจากปราสาท ก็มีเพียงเธอคนเดียว

“…………….. ชิ

ฮายาโตะลุกขึ้นจากโซฟาเก่าๆ ในบ้านของคาร์โลอย่างรวดเร็ว ราวกับจะพยายามสลัดความฝันนั้นออกไปจากหัวให้พ้นๆ เสีย

 

+++++++++++++++++++++

  

ภายในร้านเหล้าเก่าๆ นั้น ยังคงมีลูกค้าหน้าเดิมๆ มาชุมนุมกันเหมือนเคย

โอ้ นั่นเจ้าหนูไม่ใช่เรอะ

ยังตาขวางเหมือนเดิมเลยนะเจ้าหนู

หนวกหูน่า! แล้วก็เลิกเรียกชาวบ้านว่าเจ้าหนู’ ‘เจ้าหนูซะที!”

ฮายาโตะทั้งตวาดทั้งจ้องมองด้วยสายตาอันกราดเกรี้ยว แต่สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงเสียงหัวเราะอันอบอุ่นของคนรอบข้างเท่านั้น

ปัดโธ่...

เขาพึมพำแล้วก็ไปนั่งลงตรงเก้าอี้ที่ยังว่างอยู่

ตอนที่เขาเข้ามาในร้านเป็นตอนที่คาร์โลกำลังเล่นเปียโนอยู่พอดี

ตั้งแต่ตอนนั้น แผลที่ข้อมือขวาของคาร์โลก็ค่อยๆ ดีขึ้น และเขาก็กลับมาเล่นเปียโนในร้านได้ดังที่เห็นเหมือนเดิมเมื่อไม่กี่วันก่อนนี้เอง

ฮายาโตะเท้าคางแล้วนั่งฟังเพลงของคาร์โลอยู่อย่างเงียบๆ

“……………..”

                ความคิดถึง

ความรู้สึกนั้นค่อยๆ เอ่อท้นขึ้นภายในใจของฮายาโตะ

ในอดีตอันห่างไกลก่อนหน้าที่เขาจะได้มาพบกับคาร์โล... ทั้งๆ ที่ที่เป็นคนละบทเพลง คนละรูปแบบในการเล่นเปียโนกันแท้ๆ แต่มันก็ได้ค่อยๆ เรียกท่วงทำนองที่หลับใหลอยู่ในส่วนลึกของความทรงจำของฮายาโตะให้ตื่นขึ้นมา...

เจ้าหนู

ฮายาโตะสะดุ้ง และเงยหน้าขึ้นราวกับเพิ่งตื่นจากความฝัน

ดูเหมือนการแสดงจะจบลงแล้วโดยที่เขาไม่รู้ตัว และตรงหน้าของเขาก็มีคาร์โลผู้ที่ยังคงยิ้มแย้มอย่างเคยนั่งอยู่

เป็นยังไงบ้าง เจ้าหนู?

บอกไปตั้งไม่รู้กี่ครั้งแล้วไม่ใช่เรอะไงว่าให้เลิกเรียกคนเค้าว่า เจ้าหนูซะที ตอนนี้แม้แต่พวกที่อยู่ในร้านก็เอาอย่างจนมาเรียกฉันว่า เจ้าหนู’ ‘เจ้าหนูตามไ........

งั้น พ่อหนุ่ม’?”*

 

 *จริงๆ ตรงนี้ลุงคาร์โลแกถามเอาคำว่า Chuunen ที่แปลว่าวัยกลางคน แต่ irr หาคำแปลเหมาะๆ ไม่ถูกเลยลดเลเวลค่ะ กร๊าก

 

 

ไม่ต้องมา งั้นเลย

จะว่าไปฉันยังไม่รู้ชื่อของเจ้าหนูเลยนี่นะ ฮะๆ...

คาร์โลหัวเราะแหยๆ พลางเกาจมูกของตน

เรื่องนั้นปล่อยไว้ก่อนละกัน

อย่าปล่อยเซ่

คือฉันอยากขอบคุณเจ้าหนูให้เป็นเรื่องเป็นราวน่ะ

คาร์โลเอื้อมตัวมาจับมือของฮายาโตะเอาไว้

ขอบคุณมากนะ

อ... อะไรน่ะ ฉันไม่เห็นจำได้เลยว่าไปทำอะไ...

ฮะๆ ... ยังขี้อายเหมือนเดิมเลยนะ

อ...! นี่ล้อกันเล่นอยู่รึไงห๊ะ!”

และกล่องเล็กๆ ใบหนึ่งก็ถูกยื่นมาตรงหน้าฮายาโตะที่กำลังเผลอโมโหจนหัดฟัดหัวเหวี่ยง

“….. อะไรน่ะ ไอ้นี่?

ของขวัญ ตอบแทนที่เธอช่วยมาเล่นเปียโนแทนให้ในช่วงที่ฉันไม่อยู่น่ะ

พอคาร์โลพูดจบ ใบหน้าของฮายาโตะก็แดงขึ้นมาในทันที

อ.. อย่ามาพูดบ้าๆ นะ! ฉันไม่ได้เล่นเพื่อนายซะหน่อย! ไอ้นั่นน่ะ มันสถานการณ์พาไป...

แต่ว่า ดูเหมือนเสียงตอบรับจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่สินะ ได้ยินเจ้าของร้านบอกว่าแขกก็ลดลงไปซะด้วยสิ

อ.....!?”

แต่อย่าไปใส่ใจเลยนะ แขกที่หายไปน่ะ จากนี้ไปฉันจะพยายามดึงกลับมาเอง ก็คิดอยู่หรอกนะว่ามือใหม่ก็คงพยายามแล้วในแบบของมือใหม่ล่ะนะ แต่เอาเถอะ ผลมันก็คือผลนี่นา

เฮ้ นี่มันไม่ได้เป็นการปลอบตรงไหนเลยนะเฟร้ย!”

หลังจากพูดเช่นนั้นพลางทุบโต๊ะดังเปรี้ยงด้วยความหงุดหงิด ฮายาโตะก็เหลือบมองกล่องเล็กๆ ที่วางอยู่อย่างคาใจ

แล้วตกลงมันอะไรล่ะ ในกล่องนี่น่ะ?

สมบัติของฉันเอง เทปที่มีเพียงม้วนเดียวในโลก

เทปเพลงงั้นเหรอ? ว่าแต่สมัยนี้แล้วยังใช้เทปอยู่อีกเรอะ

เป็นเทปการแสดงเปียโนแห่งมายาที่ฉันแอบถ่ายมาน่ะ เมื่อราวๆ ห้าปีก่อน ตอนนั้นเขายังเจ็ดขวบอยู่ล่ะมั้ง จะยังไงก็เถอะ เขาเป็นเด็กที่เก่งมาก และชื่อว่า.......

 

 

 

 

 

       

โกคุเดระ ฮายาโตะคุงน่ะ

       

 

เสี้ยววินาทีนั้น...

ฮายาโตะรู้สึกช็อกจนลืมหายใจไปโดยสิ้นเชิง...

จนถึงตอนนี้ก็ยังลืมไม่ลงเลยล่ะ บทเพลงอันหนักหน่วงที่เหนือกว่าการแสดงรูปแบบดั้งเดิมโดยสิ้นเชิงนั่น ฟังดูเหมือนจะยุ่งเหยิงแต่ก็มีความเป็นหนึ่งเดียวอันน่าประหลาดที่ดึงดูดผู้คนให้ต้องฟัง มันเป็นการแสดงอันยอดเยี่ยมที่ไม่ว่าใครก็ไม่มีทางเลียนแบบได้จริงๆ

“………………….”

แต่ว่าตั้งแต่ตอนนั้น ไม่รู้ทำไมเด็กคนนั้นก็ไม่ออกแสดงอีกเลย เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่านะ? ถ้าเป็นเด็กคนนั้นที่เติบโตขึ้นแล้วล่ะก็คงน่าจะทำให้ผู้คนได้ดูการแสดงที่ยอดเยี่ยมยิ่งขึ้นกว่าเดิมแท้ๆ

“………………….”

ถ้าให้บอกตามตรงนะ... ตอนที่ฉันเห็นเธอครั้งแรก ก็อดคิดไม่ได้เหมือนกันว่าเหมือนฮายาโตะคุงคนนั้นจังน้า เพราะงั้นเลยคิดว่านี่อาจจะเป็นสายใยอะไรสักอย่าง..... ว่าแต่เธอทำอะไรอยู่เหรอ?

ฮายาโตะนั่งฟุบหน้าอยู่กับโต๊ะพลางตัวสั่นน้อยๆ...

คาร์โลจึงได้แต่เอียงคอมองเขาด้วยความงุนงง

หรือว่าบาดเจ็บมาอีกแล้วเหรอ? ได้ยินมาว่าช่วงนี้เธอไม่ค่อยไปตีกับใครแล้วเลยอุตส่าห์สบายใจขึ้นมาแล้วแท้ๆ...

 

หนวกหูน่า!!!”

 

จู่ๆ ฮายาโตะก็ตวาดออกมา

ไม่ใช่เพียงแค่คาร์โล แต่แขกที่อยู่รอบๆ ก็พากันหันไปทางเขาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

... เจ้าหนู?

ฮายาโตะเงยหน้าขึ้นมา และกัดริมฝีปากแน่น

ราวกับว่ากำลังพยายามอดทนต่อความเจ็บปวดบางอย่างที่กำลังถาโถมเข้ามาอย่างสุดความสามารถ

แต่...

อยู่ๆ ท่าทีของเขาก็อ่อนลงราวกับหมดเรี่ยวแรง

ฮายาโตะถอนใจเบาๆ และลุกขึ้นจากที่นั่งของตน

ลาล่ะ

เขาพูดเพียงเท่านั้นโดยไม่ยอมสบตากับอีกฝ่าย และเดินออกจากร้านไป

 

และ....

เขาก็ไม่เคยกลับมาที่ร้านแห่งนั้นอีกเลย

 

~Part 3 END~

 

ลป. ได้ข่าวว่าวันเกิด แต่มันเอาตอนโศกมาลง..(ฮา)

ลป2. ไม่อยากขัดคอ แต่ข้องใจมาก... มีท่านใดคิดเหมือน irr บ้างมั้ยคะว่าไอ้ตอนที่ลุงคาร์โลไปดูโกคุแสดง ตอนนั้นโกคุก็โดนจับให้กินคุกกี้ของเบียงกี้อ่ะ... =w='''

ลป3. พูดถึงเบียงกี้... ฮือ.... โกคุอ้ะ.... พี่เค้ารักนายจะตายนะ.... TTvTT

Comment

Comment:

Tweet

พี่เบียงกี้รักฮายาโตะมากนะจริงๆแล้วน่ะ

ไม่งั้นเค้าไม่ทำคุกกี้ให้กินหรอก

ทำไมมันเศร้าได้อย่างนี้

อดีตของโกคุจ้า

ขอบคุณแปลมากๆนะคะ

#13 By P@t_ti13 on 2010-10-10 15:46

HBD ค่ะ
เจ้าหนูฮายาโตะคงต้องใช้เวลาอีกหลายปีกว่าจะเดเระสินะ อยากให้โกคุคนปัจจุบันกลับไปที่ร้านอีกครั้งจังbig smile

เรื่องลิงค์็ลอง google ด้วย keyword นี้ดูค่ะ
"irregular.exteen.com" -site:exteen.com

เห็นแวบๆ
http://thaifandub.6.forumer.com/viewtopic.php?t=376&highlight=&sid=f8389507bf2fce7d3242566909513ee8

#12 By talalan on 2009-02-07 21:53

อ๊ะ พึ่งเห็น ยังไม่เคยอ่าน...
อ่านรวด 3 ตอนเลย~~!!

โกคุ น่ารักน่าโฮกมากมาย~~!!! อ่านแล้วยิ่งหลงโกคุกว่าเดิม 59 เท่า!!

ที่เจอเบียงกี้ในฝันแล้วโรคกำเริบเพราะสายสัมพันธ์ของพี่น้องรึเปล่านะ...???
โกคุ/ไม่เกี่ยวเฟร้ยยยย

เจ๊เบียงกี้ถึงจะทำอาหารได้สยองโลก.. แต่ก็รักน้องมากมาย ชักปลื้มอาเจ๊คนนี้แล้วซิ!!

ปล. ขอบพระคุณที่แปลมาให้อ่านเจ้าค่ะ!
ปล.2 HBD นะคะท่าน irr !! ขอให้ปีนี้มีความสุขมากๆ อยู่คู่โกคุตลอดไปนะเจ้าคะ >w<!!

#11 By MiHayashi ~* on 2009-02-07 21:40

โอ้ว ข้างบนพิมพ์ชื่อพี่เบียงกี้ผิด sad smile

#10 By aleceae on 2009-02-07 21:18

HBD ค่ะ

คิดเหมือนกันว่าวันนั้นโกคุโดนคุกกี้พี่สาวเข้าไปแน่ๆ เลย confused smile

อยากรู้ด้วยว่า พอกลับไปที่ฐานลับแล้วพี่เบีบงกี้จะพูดอะไรกับน้องชายน้อ

#9 By aleceae on 2009-02-07 21:17

HBD นะฮะ พี่ irr

เป็นตอนที่ทำให้ผมอ่านไปกรี๊ดไปได้อย่างไม่น่าเชื่อ [??]
อ่านไปเผลอมองรูป BG ก็กรี๊ดอีกรอบ [??]

ลุงแกไปดูโกคุเล่นตอนจับกินคุ๊กกี้แน่นอนครับ.... =w=b

#8 By zeraphina on 2009-02-07 20:47

ยะ ยังไม่ได้อ่าน
อ่านเฉพาะที่จขบ.คุยเล่นแบบจริงจังอยู่

คิดซะว่าที่มีคนแบบนี้มาเม้นเพราะบล็อคดังแล้วกันนะ

#7 By แมวมะม่วง on 2009-02-07 20:44

อุ้ย ลืม
สุขสันต์วันเกิดนะคะ cry

#6 By แอน on 2009-02-07 20:25

ตอนที่3 มาแล้ววววว ขอบคุณที่แปลให้อ่านเสมอมา และขออวยพรสำหรับวันเกิดด้วยคนนะฮะ

ว่าแต่ เปียโนที่ท่านโกคุบรรเลง...ใช่ไอ้เปียโนมหานรกวินาศอันนั้นหรือเปล่าน้อ

#5 By Joey_kung on 2009-02-07 20:23

เพราะกินคุกกี้ของเบียงกี้เข้าไปบทเพลงที่ออกมาถึงได้ฟังดูยุ่งเหยิงสินะคะ ฮา น่ารัก
ลุงคาโลอะ รักแรกพบแล้วได้มาพานพบกันอีกครา โชโจคอมิกมากเลยค่ะ กรี๊ดค่า อูยๆๆๆๆ อ่านกี่ทีก็กรี๊ดไม่หายเนอะคะ เทปนั่นเก็บรักษามาอย่างดีหลายปี แต่สุดท้ายพอได้เจอโชเน็งตรงหน้า ก็คงตัดสินใจจะลืมอดีตนั่นด้วยการกำจัดเทปไป เพื่อโชเน็งคนปัจจุบันดีกว่า ....แอ้กก โมโซได้น่ากลัวมาก

รอมานานแล้วค่ะ วันก่อนยังคิดๆ อยู่เลยว่าในไม่ช้านี้อาจจะมีอะไรที่ต้องทำลิงค์แนะนำมาให้ดูบทแปลนิยายตอนนี้ของที่นี่นะคะ มาขอไว้ก่อนเลย ฮา ...แล้วไม่ทันไรก็อัพตอนใหม่แล้ว เหมือนคลื่นจูนกันได้เลย

ปล.ซิสเทมม่าในอนิเมน่ารักมาก ตอนนั้นโกคุตาใสน่ารักมากกกกกกกกก อ๊ากๆ

#4 By แอน on 2009-02-07 20:07

โล่งใจไม่โดนเผา...ฟู่...(อ้าว)
ขอบคุณสำหรับคำแปลมากๆเลยค่ะคุณ irr

เืชื่อมั้ยคะว่าที่คุณ irr ทำตัวแดงใหญ่ๆ บางทีเกรียนๆก็เมิน ไม่ก็อ่านภาษาไทยไม่ออกเลื่อนสครอลหนีไปเลย...
น่าเศร้านะคะที่เดี๋ยวนี้คนไทยเข้าใจภาษาไทยน้อยลง... คนพูดไม่รู้เรื่องก็จะไม่รู้เรื่องไปเลย คนที่รู้เรื่องก็รู้เรื่องดีในส่วนนี้ขอชม

เรายังขำไอ้คอมเมนต์ประหลาดนั่นตั้งแต่ตอนคุณ irr เล่ายังไม่หายเลยค่ะ อย่างนี้คงต้องเรียกพวกอวดรู้แต่โง่ :'D

แหวนที่หาได้ในไทยถ้าไม่สั่งทำกันเองก็จะเป็นแหวนจากจีนแหละน่า... ราคาแหวนจัมป์วงนึงซื้อแหวนจีนทั้งเว็ตพร้อมสร้อยเก๊ได้กี่ชุดกันนะ ฮ่าๆ

อยากรู้จริงๆเลยว่าคุรแรมโบ้ 25 ปีนั่นจะรู้ช่ือคาร่าซองคุณแรมโบ้มั้ย อวดรู้ขนาดนั้น :'D

เอ๋?? ไม่ได้ว่าใครนะคะ แค่สงสัย หึหึหึ

#3 By KR on 2009-02-07 19:19

สุขสันต์วันเกิดค่ะ ขอให้มีความสุขมากๆนะเจ้าคะ

นิยายตอนนี้ออกจะเศร้าๆ แต่ชอบบรรยากาศระหว่างคาร์โลกับโกคุเดระมากเจ้าค่ะเหมือนพ่อลูกไม่ก็พี่ชายมากๆเลย น่ารัก ขอบคุณที่แปลมาให้อ่านนะคะ

#2 By ruk21us on 2009-02-07 19:18

กรี๊ดดดดดดด ตอนที่ 3 มาแล้ว!!!!

พอเห็นปุ๊ปก็รีบอ่านทันที cry ตอนนี้โกคุก็ยังซึนอยู่นะเนี่ย..

ขนาดในความฝันยังขยาดเบี้ยงกี้จนปวดท้อง แบบนี้เขาเรียกว่า รสมือมันติดมาถึงความฝัน sad smile

แต่อ่านไป ก็น่าเห็นใจโกคุนะ ในปราสาทมีเพียงเบี้ยงกี้คนเดียวละมั้งที่ห่วงโกคุ

แต่ว่าตาคาร์โลเนี่ย ท่าทางจะติดใจโกคุในตอนเด็กมากนะเนี่ย อย่างที่ จขบ.ว่าไว้ ตอนที่โกคุเดระมันเล่นเปียโน มันกินคุกกี้ของอาเจ๊จนบรรเลงซะมั่วไม่ใช่เหรอ ท่าทางการบรรเลงคราวนั้นคงจะมาจากจิตวิญญาณของนักเปียโนละมั้ง (เชื้อไม่ทิ้งแถว)

อยากรู้จังว่าโกคุเดระจะไปที่ไหนต่อนะ

ขอบคุณมากๆนะคะ สำหรับคำแปล big smile

#1 By Kukuri~~~ on 2009-02-07 19:07