Field of DREAMS ~:Memoria:~

*マレ・ディアボラ อันนี้ไม่ทราบจริงๆ ค่ะว่าภาษาอิตาลีมันจะเป็น  Mare Diavola, Mare Diabola, Male Diavola หรืออื่นๆ อีก ฯลฯ (แค่ R กะ L ก็มึนแล้วยังมี B กะ V อีก... อิตาลีออกตัววีเป็นบีน่ะค่ะ Orz’’’) เพราะงั้นขออ่านตามต้นฉบับล่ะนะคะ =v=’’’ (แต่ถ้าให้นกฮูกดำน้ำ นกฮูกจะนึกถึงคำว่า Mare- ทะเล กะ Diavola- ปิศาจ กร๊ากกกกกกกกก อ๊ะ งั้นก็นี่ก็ปิศาจตัวเมียอ่ะจิ?? << น่าน...)

*EDIT* เปลี่ยนคำว่า Kikan ของเชลเบลโลเป็นองค์กรตามที่ท่านไทโยบอกไว้ที่คอมเมนต์ด้านล่างค่ะ ขอบคุณมากๆ เลยนะค้า >w<

(...แต่เชลเบลโลนี่ไม่เปลี่ยนนะคะ ก็ irr ได้ยินอนิเมเขาเรียกงั้นนี่นา... << ดูมัน) 

 16 กันยายน 23.55 น.

        ดวงตาที่อยู่เบื้องหลังกรอบแว่นสั่นไหวอย่างตื่นตระหนก
        “อะไร... กัน...”
        ออตตาวิโอนั้นเป็นคาโปหนุ่มของวองโกเล่แฟมิลี่ที่มีความสามารถจนเป็นที่ถูกจับตามองเป็นอย่างมากคนหนึ่ง
        นิสัยของเขาที่มักจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องราววุ่นวายอย่างเปิดเผยนั้น คาดเดาได้ไม่อยากจากใบหน้าสงบสเงี่ยมเข้ากับแว่นไร้กรอบ แต่ด้วยความสามารถด้านการเจรจาต่อรองในเรื่องต่างๆ และจุดเด่นที่ว่าไม่ว่าจะเป็นงานแบบไหนก็สามารถลงมือปฎิบัติการได้อย่างเยือกเย็น ทำให้เขาได้รับตำแหน่งที่มีอำนาจสูงในแฟมิลี่อย่างคาโปเรจิเมแม้จะยังอยู่ในวัยเพียงสามสิบเท่านั้น
        การที่เขาคนนั้นจะแสดงท่าทีวุ่นวายใจหรือตื่นตระหนกได้มากขนาดนี้นับว่าเป็นเรื่องที่แปลกมาก
        ดังนั้น..
        ก็หมายความว่าบุคคลผู้ที่ปรากฏตัวขึ้นราวกับแทรกซึมออกมาจากความมืดยามรัตติกาลนั่น สำหรับออตตาวิโอแล้วเป็นบุคคลที่มีความสำคัญมากขนาดนั้นนั่นเอง
        “..........................”
        ชายผู้อยู่เบื้องหน้าออตตาวิโอนั้นจ้องมองเขาอย่างเงียบๆ
        เขาเป็นชายร่างสูง...
        ออตตาวิโอเองก็ไม่ได้นับว่าเป็นคนร่างเล็กแต่อย่างใด แต่อีกฝ่ายที่กำลังยืนมองออตตาวิโออยู่นั้น แม้จะเทียบจากส่วนสูงโดยเฉลี่ยของชายอิตาลีแล้วก็กล่าวได้ว่าเป็นคนที่สูงมากทีเดียว
        มองเพียงปราดเดียวก็รู้ได้ว่าไม่ใช่คนธรรมดา
        เขาเป็นชายที่มีบรรยากาศที่ชวนให้ผู้พบเห็นทุกคนรู้สึกเช่นนั้น
        ชุดที่ถูกสวมใส่อย่างหลวมๆ ไม่ได้ทำให้รู้สึกถึงความไร้ระเบียบ หากแต่กลับทำให้ผู้มองรู้สึกถึงจิตใจอันแรงกล้าที่จะไม่ยอมถูกผูกมัดโดยสิ่งใด และมันก็ได้ก่อให้เกิดความรู้สึดกดดันแก่บุคคลโดยรอบและเข้าครอบคลุมสถานที่นั้นเอาไว้
        “………….อา..”
        ออตตาวิโอถอนหายใจเบาๆ พลางคุกเข่าลง
        และบรรยากาศรอบตัวเขาทั้งสองก็ราวกับจะบอกว่านั่นเป็นเรื่องธรรมดาที่ออตตาวิโอจะต้องแสดงความเคารพแก่ชายผู้อยู่ตรงหน้า
        “ไม่ได้พบกันเสียนานเลยนะครับ รุ่นที่สิบ”
        เหล่าลูกน้องของออตตาวิโอที่อยู่รายรอบพากันตื่นตกใจเมื่อได้ยินคำพูดนั้น
        ผู้ที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของวองโกเล่แฟมิลี่หรือบอสรุ่นที่เก้านั้น แม้ว่าในตอนนี้จะสูงวัยแล้ว แต่ก็ยังมีสุขภาพร่างกายแข็งแรงดีอยู่
        ออตตาวิโอเรียกชายคนนั้นว่า ‘รุ่นที่สิบ’
        นั่นก็หมายความว่า บุคคลที่อยู่ๆ ก็ปรากฏตัวออกมาอย่างกะทันหันคนนี้ คือบอสวองโกเล่รุ่นต่อไป
        “......... ออตตาวิโอ”
        ในที่สุดชายหนุ่มก็เอ่ยปากขึ้น
        น้ำเสียงของเขาบอกให้รู้ว่าผู้พูดนั้นเคยชินกับการออกคำสั่งต่อผู้อื่นเป็นอย่างยิ่ง
        เขาก้มลง แล้วกระชากผมหน้าของออตตาวิโอ จับให้หันหน้าเข้าหาตนเองแล้วพูดขึ้น
        “บอกสถานการณ์ของตอนนี้มา”
        “..... ครับ”
        แม้จะถูกทำท่าทีหยามเหยียดขนาดนั้น ออตตาวิโอกลับไม่ได้แสดงสีหน้าไม่พอใจออกมาแม้แต่นิดเดียว ซ้ำยังทำราวกับว่าท่าทีเย่อหยิ่งของชายตรงหน้าเป็นเพียงเรื่องธรรมดา
        “ขณะนี้พวกเรากำลังเผชิญหน้ากับสถานการณ์ที่ยากลำบากมากครับ หากเป็นอย่างนี้ต่อไป ไม่ใช่แค่พวกเรา วองโกเล่.. ไม่สิ แม้แต่ตระกูลพันธมิตรเองก็คง...”
        “เฮ้ย”
        มือที่กำผมหน้าของออตตาวิโออยู่ออกแรงกำแน่นยิ่งขึ้น
        “เลิกพล่ามเรื่องงี่เง่าได้แล้ว ไอ้สวะ”
        “.............................”
        “คำตอบล่ะ?”
        “ครับ... ขอประทานโทษครับ”
        ออตตาวิโอหลุบตาลงต่ำอย่างสำนึกผิด แม้ใบหน้าของเขาจะเริ่มบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด
        “เมื่อประมาณสามชั่วโมงก่อน เรือนรับรองแขกบนเกาะมาเร เดียโวลาที่อยู่ห่างจากอ่าวนี้ไป 1.15 กิโลเมตร ได้ถูกกองกำลังติดอาวุธปริศนาเข้าโจมตีครับ”

        มาเร เดียโวลา

        เกาะนี้ที่เดิมทีกองทัพอิตาลีได้สร้างขึ้นเพื่อเป็นจุดยุทธศาสตร์ในการป้องกันทางทะเล เมื่อเวลาได้ล่วงเลยไปก็ได้จบหน้าที่ของตัวมันลง และถูกเทขายกรรมสิทธิ์ให้แก่พลเรือน
        วองโกเล่แฟมิลี่ที่ได้ซื้อเกาะนี้มาได้ตั้งใจจะเปลี่ยนมันให้เป็นรีสอร์ตกลางทะเล จึงได้ดำเนินการก่อสร้างคฤหาสน์อันหรูหราและพัฒนาทรัพยากรต่างๆ ในเกาะขึ้น และผู้ที่ได้รับมอบหมายหน้าที่ในการดูแลการจัดการเรื่องต่างๆ เกี่ยวกับเกาะนี้ก็คือออตตาวิโอนั่นเอง
        ดังนั้นเรื่องที่เกิดขึ้นบนเกาะมาเร เดียโวลาทั้งหมดก็ย่อมตกอยู่ในความรับผิดชอบของเขา
        แน่นอนว่า... สถานการณ์อันเลวร้ายที่สุดที่กำลังเกิดขึ้นอยู่ในตอนนี้ก็ด้วย
        “ที่เกาะมาเร เดียโวลาได้มีการจัดงานเลี้ยงเพื่อเชื่อมสัมพันธไมตรีระหว่างผู้มีอำนาจจากแฟมิลี่พันธมิตรขึ้นครับ ผู้เข้าร่วมงานทั้งหมดมีจำนวนราวๆ หนึ่งร้อยห้าสิบคน และในตอนนี้ทั้งหมดก็ถูกกองกำลังติดอาวุธควบคุมตัวเอาไว้อยู่ครับ”
        นั่นกล่าวได้ว่ามันเป็นสถานการณ์ที่ไม่ควรจะเกิดขึ้นเป็นอันขาด เพราะความเป็นจริงที่พวกเขากำลังเผชิญในตอนนี้ก็คือ เหล่ามาเฟียผู้กล้าหาญองอาจที่เป็นที่รู้จักกันดีในโลกเบื้องหลังของอิตาลี ตอนนี้กลับกลายเป็นฝ่ายที่ถูกจับตัวเอาไว้ไปเสียได้
        ทว่าสีหน้าของชายผู้กำลังรับฟังเรื่องราวที่ออตตาวิโอเล่าออกมาอยู่นั้น กลับไม่ได้มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ เลยแม้แต่นิดเดียว
        “ไม่รู้ว่าควรจะพูดว่าโชคดีหรือเปล่า... ตัวผมมาถึงที่นี่ช้าเพราะติดธุระอื่นอยู่ เลยรอดจากการถูกจับมาได้...”
        แต่ถึงแม้จะพูดอย่างนั้น ออตตาวิโอกลับหลุบตาลงต่ำด้วยสีหน้าเจ็บปวด
        “กลุ่มติดอาวุธได้ยื่นเงื่อนไขให้กับพวกเรามาแล้วครับ ว่าถ้าอยากให้ปล่อยตัวประกันล่ะก็จะต้องส่งเงินสดยี่สิบล้านยูโรให้กับพวกมัน”
        พูดง่ายๆ มันก็คือการเรียกค่าไถ่นั่นเอง 
        แต่ออตตาวิโอก็ไม่สามารถตอบรับเงื่อนไขดังกล่าวอย่างง่ายดายได้
        เรื่องจำนวนเงินไม่ใช่ปัญหา หากแต่เพราะมาเฟียนั้นคือเหล่าบุรุษที่ให้ความสำคัญกับการปกป้องศักดิ์ศรีของตน แม้ว่ามันอาจจะหมายถึงการต้องใช้ชีวิตเป็นเดิมพันก็ตาม หากยอมแพ้ต่อการข่มขู่เอาเสียง่ายๆ อำนาจของพวกเขาก็มีแต่จะสูญสิ้น
        “ถ้าเตรียมเงินมาให้พวกมันก่อนรุ่งสางไม่ได้... ตัวประกันทั้งหมดก็จะ...”
        “เฮอะ”
        ชายหนุ่มปล่อยผมหน้าของออตตาวิโอที่ตนจับเอาไว้ออก แล้วหันหลังให้อีกฝ่าย
        “พวกแกน่ะอยู่เฉยๆ ที่นี่ล่ะ”
        “เอ๋...?”
        “ความปลอดภัยของพวกตัวประกันบนเกาะน่ะฉันจะเป็นคนรับประกันเอง... XANXUS ผู้สืบทอดที่ถูกต้องของวองโกเล่คนนี้นี่ล่ะ”

**********

        “มีแค่พวกเรานี่จะดีแน่งั้นเรอะ?”
        เสียงพึมพำเบาๆ ของชายคนหนึ่งดังขึ้น
        และในวินาทีต่อมา ก็มีเสียงหัวเราะดังขึ้นจากเรือลำเล็กที่ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางความมืดมิดนั้น
        เสียงหัวเราะแห้งๆ, เสียงหัวเราะอย่างกลั้นเอาไว้ไม่อยู่, เสียงหัวเราะอย่างเย้ยหยัน... แม้ว่าจะต่างกัน แต่ทั้งหมดนั่นก็เป็นเสียงหัวเราะที่แฝงเจตนาดูถูกอีกฝ่ายเอาไว้อย่างชัดเจนไม่แตกต่างกันเลย
        “มีอะไรน่าขำกันนักหรือไง พวกแก!”
        เงาของเจ้าของเสียงลุกขึ้นอย่างกะทันหันพร้อมตวาดอย่างโกรธเกรี้ยวจนทำให้เรือโคลงเคลง
        “เฮ้ยยย! อย่าส่งเสียงดังเซ่!”
        เงาของคนอีกคนลุกขึ้นยืนพร้อมกับส่งเสียงดังไม่แพ้อีกฝ่ายที่ตนกำลังต่อว่าออกมา
        “ลืมแล้วหรือไงว่าทำไมพวกเราต้องมาหลบอยู่เงียบๆ ในความมืดแบบนี้? ถ้าดันทำให้อีกฝ่ายรู้ตัวเพราะเรื่องพรรค์นี้ แผนของ XANXUS ก็พังหมดสิวะ!”
        “คนอย่างแกอย่าบังอาจมาเรียกชื่อบอสนะเว้ยสควอโล!”
        ถึงจะไม่อาจเห็นหน้าของทั้งสองได้ชัดเจน  แต่รอบข้างก็รู้สึกได้ไม่ยากว่าบรรยากาศรอบๆ ตัวทั้งคู่กำลังตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ จนแทบจะเกิดกระแสไฟปะทะกันอยู่รอมร่อแล้ว
        “เอาล่ะ พอแค่นั้นแหละ”
        ผัวะ! พลั่ก!
        “อุ...”
        “เฮ้...”
        เงาของคนทั้งสองทรุดลงนั่งพร้อมๆ กันด้วยอาการราวกับร่วงหล่นลงไป
        “อ้าวแหม เจ็บหรือเปล่าทั้งสองคน? แต่จริงๆ ก็ทำเพราะตั้งใจจะให้เจ็บล่ะนะ”
        “อูย.... ลุซซูเรีย...”
        “แก... ไอ้กะเทยนี่.....”
        ด้วยความที่ถูกเล่นงานเข้าที่ท้องอย่างไม่ทันตั้งตัว ทำให้ความโกรธของทั้งสองคนพุ่งเป้าไปหาชายผู้เข้ามาขัดขวางการโต้เถียงของพวกตนเมื่อครู่ก่อนแทน...
        “ทำตัวดีๆ กันเสียทีเถอะน่า ทั้งสองคนเลย”
        เสียงพูดพร้อมกับถอนหายใจดังขึ้นบริเวณเบื้องล่างของพวกเขา และผู้ที่อยู่ตรงนั้นก็คือเจ้าของเงาร่างเล็กราวกับเด็กทารก
        “ทะเลาะกันด้วยเรื่องที่ทำเงินก็ไม่ได้พรรค์นั้นมันสนุกตรงไหนเหรอ?”
        “หนวกหูน่าเจ้าเปี๊ยกเวรนี่!”
        ชายผู้ถูกเรียกว่าสควอโลเงื้อขาขึ้นเตะร่างเล็กที่อยู่ตรงปลายเท้าตนอย่างเต็มแรง
        “!”
        แต่สัมผัสที่ได้รับกลับไม่ใช่อย่างที่มันควรจะเป็น... และเมื่อเขามองไปก็จะได้พบว่าเงาร่างเล็กๆ นั้นกำลังยืนอยู่ตรงปลายขาของตน
        “ฟังนะ? นี่เป็นภารกิจของพวกเราที่ห่างหายไปถึงแปดปีเชียวนะ”
        เสียงนั้นพูดขึ้นอย่างเรียบๆ แต่มันก็ทำให้บรรยากาศโดยรอบพวกเขาสงบลงได้แทบจะในทันที
        “วาเรีย หน่วยลอบสังหารที่แข็งแกร่งที่สุดของวองโกเล่จะได้ออกโรงหลังจากที่ไม่ได้แสดงฝีมือมาเสียนาน ทุกคนคงไม่อยากทำให้บอสต้องเสียหน้าใช่ไหม”
        “มันแน่นอนอยู่แล้ว!”
        ผู้ที่ตอบออกมาเช่นนั้นอย่างรวดเร็วกว่าคนอื่นๆ ที่เหลืออยู่ทั้งหมด ก็คือชายผู้ที่เป็นต้นเหตุของการทะเลาะเบาะแว้งเมื่อครู่ก่อนนั่นเอง
        เจ้าของเงาร่างเล็กๆ โดดกลับลงไปที่พื้นเรืออย่างแผ่วเบา แล้วกล่าวกับเขาด้วยน้ำเสียงที่เหมือนกับจะปลอบโยน
        “แล้วเลวี มีอะไรที่ทำให้เธอกังวลงั้นเหรอ?”
        “ฉันไม่ได้กังวล ก็แค่สงสัยว่าภารกิจครั้งนี้มีแค่พวกเราห้าคนลงมือมันจะไม่เป็นอะไรแน่หรือต่างหาก”
        “เธอกลัวว่ากำลังคนจะไม่พอ?”
        “ที่เกาะน่ะมีตัวประกันอยู่มากใช่ไหมล่ะ ถ้าจะช่วยให้พวกนั้นหนีไปได้ก็น่าจะระดมกำลังของ*หน่วยอัสนีที่ฉันฝึกมา...”

*ย้ำอีกที ไอ้ชื่อหน่วยระวีนี่นกฮูกก็ไม่รู้ว่ามันแปลว่าไงค่ะ เมาเอาจากชื่อแหวนนั่นแหละ =A=’’

        “งี่เง่าน่ะ ไม่เห็นต้องช่วยให้พวกนั้นหนีเลย”
        เจ้าของคำพูดนั้นก็คือสมาชิกคนที่ห้าผู้ไม่ได้เข้ามาร่วมวงสนทนาอันวุ่นวายของพรรคพวกจนถึงเมื่อครู่นั่นเอง มีดที่เขาถืออยู่ในมือกำลังส่องประกายวิบวับภายใต้แสงดาว
        “ฆ่าทิ้งซะให้หมดก็พอแล้วนี่ แค่นี้ก็แก้ปัญหาได้แล้ว”
        เขาพูดพลางส่งเสียงหัวเราะชิชิชิอันเป็นเอกลักษณ์
        ส่วนชายผู้ถูกเรียกว่าเลวี แม้จะส่งเสียง “อุ...” ออกมาเบาๆ แต่ก็ไม่ได้มีท่าทีจะโต้เถียงอะไรมากไปกว่านั้น
        แล้วเงาร่างเล็กก็เอ่ยปากขึ้น เหมือนกับตั้งใจจะสรุปและปิดฉากการสนทนาทั้งหมด
        “ภารกิจนี้ถือเป็นบททดสอบของพวกเราด้วยเหมือนกัน ว่าพวกนายจะสามารถติดตามบอส... ไปสู่อนาคตที่บอสคาดหวังไว้ได้หรือเปล่าน่ะนะ”
        ทั้งสี่คนพยักหน้าราวกับจะบอกว่าพวกตนเข้าใจดีโดยที่ไม่มีใครพูดอะไรออกมา
        และในตอนนั้น คำสั่งให้เริ่มปฎิบัติการตามแผนจาก XANXUS ก็ได้ถูกส่งผ่านมายังเครื่องส่งสัญญาณไร้สายขนาดเล็กของพวกเขา
        “ไปกันได้แล้วพวกแก!!!”
        เสียงของสควอโลและเสียงเครื่องยนต์ที่ดังขึ้นพร้อมกัน ได้ทำลายบรรยากาศอันเย็นเยือกยามรัตติกาลจนหมดสิ้น