หายไปเกือบครบปี... ใครคิดว่าจขบ.เดี้ยงไปแล้วยกมือสารภาพซะดีๆ ค่ะ = =+ *โดนทุบแบน* #กลับมาก็กวนทีนอีกแล้ว

สรุปสั้นๆ ก็... หายไปเพราะทำตัวจบ+หางาน+ทำงานไปเน่าไปค่ะ 8D;;; นี่เกือบเข้าที่แล้ว... มั้ง.... มั้ง... มั้ง... เอาเหอะ ว่ากันจริงๆ หลังๆ นกฮูกตกข่าวกะเค้าไปเยอะมากล่ะค่ะ รู้ตัวอีกที.. ห่ะ รีบอร์นจบแล้วเรอะ???? << ประมาณนี้ 8D;;; คอมิคที่ตามก็... ก็.... ตอนนี้หลักๆ อ่านแต่เปิดจัมป์วันพีซกับ......



มังกะเรื่องใหม่ของอ. มัตสึอิ ยูเซย์...ผู้เขียน Majin Tantei Nougami Neuro ที่นกฮูกเคยหวีดไว้เมื่อหลายปีก่อนตั้งแต่สมัยยังไม่เข้าไทย(ฮา) Ansatsu Kyoushitsu ค่ะ!! ต้องขอขอบคุณพี่ไทคิไว้ตรงนี้อีกทีทีมาบอกกันว่าอ.เขียนเรื่องใหม่แล้ว ไม่งั้นนกฮูกคงตกข่าวกว่านี้ พรากกกก ตอนนั้นก็ไปหาอ่านแทบไม่ทัน Orz;;; แต่สมแล้วที่เป็นอ.มัตสึอิ เรื่องใหม่ก็ยังสุดยอดเช่นเดิมค่า!!!! TTvTTb

ส่วนอนิเม... ปีก่อนกะต้นปีตาม Fate/zero.... ส่วนตอนนี้............

........ จริงๆ คงรู้กันตั้งแต่หัวเอนทรีแล้ว PSYCHO-PASS ค่ะ กร๊าก พี่ไทคิเจ้าเก่าไรท์มาไซโคช่วงออกมาได้เจ็ดแปดตอนมั้ง (กรุณาอย่าถามถึง Zetsuen กะ DT ที่ไรท์มาให้พร้อมกัน) ตอนนี้ติดไปลุ้นไปว่าเฮีย UroButcher อุโรบุจิจะเขียนให้ตอนจบเหลือกี่คน 8D;; #เอ่อ

อ่ะ เข้าเรื่องนิยาย ที่เอามาแปลรอบนี้เป็นคนละฉบับกะเล่มที่ออกไปเมื่อวาน (4 มค.) นะคะ เล่มนี้ชื่อ PSYCHO-PASS/Zero Namae no Nai Kaibutsu (ชื่อเดียวกะ ED1) เนื้อหาในเล่มจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับคดีที่ทำให้หมาชิน(#เฮ้ย) กลายเป็น Enforcer เมื่อ 3 ปีก่อน....... แม่นแล้วค่ะ... คดีทีซาซายามะโดนจับทำ Plastination นั่นแหละ 8D;;; ซึ่งนิยายฉบับมีกำหนดการออกวางขายช่วงฤดูใบไม้ผลิ(เมย.-มิย.)ปีนี้

หือ? แล้วอีนี่ไปเอามาจากไหน? เรื่องมันเริ่มจากตอนนกฮูกกลิ้งดูตอน 15 วันก่อนค่ะ = =+ ดูอยู่ดีๆ ก็เห็นแถบข้อความบอกว่าจะมีการปล่อยพรีวิว Psycho-Pass Zero ซึ่งเป็นเรื่องเกี่ยวกับคดี Plastination วิ่งมาใต้จอพร้อมกับข่าวแผ่นดินไหว สามารถดูรายละเอียดได้ในเว็บ Official พอดูจบเลยรีบไปค้น แล้วก็เจอ.....

http://noitamina.tv/novel/

บิงโกมาก 8D ว่าแล้วก็รีบอ่านทันที ซึ่งมันช่าง.... มันช่าง....................................

............ เอาเป็นว่าใครสนใจเชิญอ่านเลยค่ะ ไว้ฝอยต่อข้างล่างละกัน กร๊าก

 

+++++++++++++++++++++++++++

 

******

 

กรุณาอย่านำบทแปลไปเผยแพร่ที่อื่น

โดยไม่ได้รับอนุญาตค่ะ


******

 

 

 

Noitamina Novel

PSYCHO-PASS/Zero Namae no Nai Kaibutsu

ผู้เขียน : Takaha Aya

Source: http://noitamina.tv/novel/

แปล : irregulars

แปลบ้างเรียบเรียงบ้างตามแต่นกฮูกตัวบนจะไปเกาะขอให้ช่วยเพราะมันนึกไม่ออก : Taiki

Special Thanks : Hiyuura ขอบคุณสำหรับชื่อภาษาไทย+ศัพท์เฉพาะในเรื่องเวอร์ Eng

(เนื่องจากนกฮูกดูเวอร์ดิบ 8D;;;)ค่าาาา XD

 

 

 

 

 

PSYCHO-PASS/Zero

สัตว์ประหลาดที่ไร้นาม

Chapter 1

 

 

 

"ฉันมันคนที่บ้าผู้หญิงจนโดนเด้งไปอยู่กลุ่มอาชญากรทางความคิดนะเว้ย"

นี่คือคำพูดติดปากของ*เจ้าหน้าที่หน่วยปฏิบัติการ ซาซายามะ มิทสึรุ

*Enforcer

 

บทที่ 1

 

1

 

กลางดึกคืนหนึ่ง *เจ้าหน้าที่ควบคุม โคงามิ ชินยะ และเจ้าหน้าที่หน่วยปฏิบัติการ  ซาซายามะ มิทสึรุต่างฝ่ายต่างก็กำลังจับจ้องกันอยู่อย่างเงียบๆ ภายในห้องเจ้าหน้าที่ทีม 1 แห่งกรมป้องกันและบรรเทาสาธารณภัยซึ่งมีเสียงพัดลมตัวเขื่องส่งเสียงดังหึ่งๆ ให้ได้ยิน ไม่สิ ถ้าจะพูดให้ถูกต้องบอกว่าโคงามิเป็นฝ่ายจ้องซาซายามะอยู่เพียงคนเดียวต่างหาก

*Inspector

“เฮ้ย”

ทำไมเสียงที่หลุดรอดออกมาช่างน่าสมเพชอย่างนี้นะ โคงามิบ่นกับตัวเองในใจ และเสียงอันอ่อนแรงของเขาก็ถูกกลืนหายไปในพัดลมตัวใหญ่จนส่งไปไม่ถึงซาซายามะ

"ไอ้ที่นายทำนั่นมันเป็นการแหกกฎขั้นร้ายแรงเลยนะ"

ราวกับว่าเสียงของตนจางหายไปในทันทีที่หลุดจากปากและถูกพัดลมดูดอากาศดูดหายไปอีกฝั่งไม่มีผิด โคงามิถอนหายใจพลางเงยหน้าขึ้นมองเพดาน

กี่ครั้งแล้วนะที่ต้องมานั่งคุยกันแบบนี้

ทั้งที่โกรธแท้ๆ แต่อารมณ์ที่ควรจะคุกกรุ่นกลับซีดจาง กระทั่งตนเองยังรู้สึกด้านชาอย่างน่าประหลาด แสงจากหลอดไฟแบบแบนในตอนนี้ดูเหมือนอุปกรณ์ประกอบฉากอันยอดเยี่ยมของละครฉากนี้เสียจริง

 

หน้าที่ของเจ้าหน้าที่ควบคุมคือการควบคุมและใช้งานเจ้าหน้าที่หน่วยปฏิบัติการเพื่อปฏิบัติภารกิจให้สำเร็จลุล่วง


หลังเข้าบรรจุในกรมป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย โคงามิได้รับการสอนมาเช่นนั้น ณ สถานที่ฝึกอบรมเจ้าหน้าที่ใหม่ ใช่ เขาได้รับการสอนมาเช่นนั้น.......

แต่ชายที่อยู่ตรงหน้านี้ไม่เคยปฎิบัติงานตามคำสังของโคงามิเลยแม้แต่ครั้งเดียว ไม่สิ อาจจะมีสักครั้งก็ได้ที่ทำ แต่มันแทบจะไม่มีเลย และนี่ก็ผ่านมาเกือบจะห้าปีครึ่งแล้วที่โคงามิต้องนั่งกุมขมับกับความแตกต่างระหว่างอุดมคติและความเป็นจริงนี้

โคงามินึกแค้นคำทำนายของระบบซีบิลล์ที่บอกว่า 'ซาซายามะ มิทสึรุมีคุณสมบัติเหมาะสมในการทำหน้าที่เป็นเจ้าหน้าที่หน่วยปฏิบัติการ' และถอนใจออกมาอีกเป็นครั้งที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ของวัน

ระบบซีบิลล์เป็นระบบที่คอยดูแลสวัสดิการของประชนตลอดชีพซึ่งอยู่ภายใต้การควบคุมของกรมสวัสดิการ

ความทุกข์ใจของมนุษย์ที่อยู่ในสถานการณ์ต้องเลือกเมื่อเผชิญปัญหาสำคัญในชีวิต ปัจจุบันหลงเหลืออยู่แค่ในวรรณกรรมเก่าคร่ำคร่าเท่านั้น ในโลกที่ซีบิลเป็นผู้ควบคุมนี้ ไม่ว่าใครต่างก็มีคุณสมบัติที่เหมาะสมกับสิ่งใดสิ่งหนึ่งและจำเป็นต่อโครงสร้างของสังคมอันเป็นชิ้นส่วนที่จะขาดไปเสียมิได้ตามวลีที่ว่า "ผู้มีความสามารถปฏิบัติในสิ่งที่ควรจะต้องทำ นี่ล่ะคือคุณที่ระบบซีบิลล์มีแก่มนุษยชาติ"

แน่นอนว่ารวมถึงชายที่กำลังหาวหวอดอยู่ตรงหน้าโคงามิตอนนี้ด้วย

"เอาเป็นว่า... โคงามิ นายเช็ดหัวก่อนดีมั้ย?"

ซาซายามะพูดอย่างไม่ทุกข์ร้อนต่อความกังวลของโคงามิ และยื่นผ้าขนหนูให้อีกฝ่าย

ในเมืองที่มีฝนตกชุกแห่งนี้ มีคนจำนวนไม่น้อยที่ต้องเผชิญหน้ากับฟ้าฝนโดยไม่ได้คาดการณ์มาก่อน ซึ่งในวันนี้โคงามิเองก็เป็นเช่นนั้นเมื่อไปออกไปปฏิบัติภารกิจ ทำให้ตอนนี้เรือนผมสีดำของเขาเปียกจนชุ่ม

โคงามิเหลือบมองคู่กรณีที่หยิบยื่นน้ำใจ(?)มาให้ ก่อนจะพยักหน้าน้อยๆ เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายรับรู้ถึงความไม่สบอารมณ์ของตนและยื่นมือไปรับผ้าขนหนู แต่แล้วเขาก็หยุดมือแทบจะในทันที

ผ้าขนหนูที่อีกฝ่ายยื่นมาทั้งยับและเปื้อน อีกทั้งยังส่งกลิ่นเหม็น และมีอักษร 'โอยามะออนเซ็นสปาแลนด์' พิมพ์อยู่

"ซาซายามะ นายไปเอาผ้าขนหนูนั่นมาจากไหนน่ะ......."

ซีบิลล์ซึ่งพัฒนาความละเอียดในการวัดค่าทางจิตใจมาตลอดตั้งแต่ถือกำเนิดขึ้น ปัจจุบันอยู่ในขั้นที่สามารถคำนวณค่าความเป็นไปได้ที่บุคคลหนึ่งๆ จะก่ออาชญากรรมในอนาคต หรือ *'ค่าอาชญากรรม' ออกมาได้แล้ว ทำให้ผู้ที่มีค่าอาชญากรรมสูงจะถูกแยกออกจากสังคมในฐานะ**อาชญากรทางความคิด เพื่อป้องกันไม่ให้อาชญากรรมทั้งหมดได้มีโอกาสเกิดขึ้นจริง

*Crime Coefficient

**Latent Criminal

ในกลุ่มอาชญากรทางความคิดนั้นก็มีบางส่วนที่ได้รับการรักษาและกลับสู่สังคม แต่ผู้ที่ค่าอาชญากรพุ่งสูงเกินมาตรฐานที่กำหนดไว้และถูกตัดสินว่าไม่สามารถรักษาด้วยวิทยาการแพทย์ได้ จะต้องใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ภายในสถานบำบัด ซึ่งในกลุ่มอาชญากรเหล่านั้น ผู้ที่ซีบิลล์ตัดสินว่ามีคุณสมบัติเหมาะสมจะได้เป็นเจ้าหน้าที่หน่วยปฎิบัติการเพื่อปฏิบัติหน้าที่รับใช้สังคมภายใต้การควบคุมอย่างเข้มงวด

เจ้าหน้าที่หน่วยปฎิบัติการเหล่านั้นไม่มีสิทธิ์หาซื้อเครื่องใช้ส่วนตัวได้อย่างอิสระ และแน่นอนว่าไม่สามารถไปใช้เวลาในวันหยุดที่ออนเซ็นได้ด้วย โคงามิจึงรู้สึกลักลั่นย้อนแย้งเมื่อถูกเจ้าหน้าที่หน่วยปฎิบัติการที่ว่ายื่นผ้าขนหนูที่มีชื่อออนเซ็นปักอยู่มาให้ และแม้จะรู้ว่าคงไม่ได้คำตอบดีๆ กลับมาต่อให้พยายามซักฟอกอีกฝ่าย แต่เขาก็ยังเอ่ยปากถามออกไป ซึ่งสิ่งที่ทำให้โคงามิทำเช่นนั้นไม่ใช่เพราะความซื่อตรงต่อหน้าที่ ‘การควบคุมเจ้าหน้าที่หน่วยปฏิบัติการ’ แต่เป็นปฏิกิริยาตอบโต้ที่เกิดจากการทำงานร่วมกับซาซายามะมาถึง 5 ปีต่างหาก

“เก็บมาจากโอกิชิมะเมื่อกี้น่ะ เห็นมันตกอยู่”

โคงามิถอนใจและทำคอตกเมื่อได้ยินคำตอบงี่เง่าตามคาด หยดน้ำที่เกาะอยู่บนผมหน้าของโคงามิ หนึ่งหยดก็แล้ว สองหยดก็แล้วร่วงหล่นลงไปและไหลซึมบนพื้นเย็นๆ ของห้อง

"เอ้า เปียกอยู่ไม่ใช่เหรอ รีบๆเช็ดซะทีสิ"

“ไม่เอา!”

“ตามใจ”

ซาซายามะหันไปใช้ผ้าขนหนูที่เก็บมาเช็ดหัวตนเองโดยไม่มีทีท่าเสียใจแม้แต่น้อยที่เพื่อนร่วมงานแสดงอาการปฏิเสธออกมาชัดเจนขนาดนั้น และโคงามิยิ่งหงุดหงิดหนักขึ้นไปอีกเมื่อถูกหยดน้ำที่ลอยมาจากหัวซาซายามะที่กำลังขยี้ผมสั้นๆ ของตนอยู่กระเด็นใส่หน้า

“อย่าไปเก็บอะไรมั่วระหว่างภารกิจเซ่!”

“งั้นจะให้เก็บเมื่อไหร่ล่ะ? วันหยุด? ในหอพักโล่งๆ น่ะนะ? จะมีอะไรดีๆ หล่นอยู่รึไง?”

“ไม่ใช่เรื่องนั้น.....! ฉันหมายความว่าอย่าทำอะไรตามใจชอบระหว่างภารกิจต่างหาก! แล้วว่าก็ว่าเถอะ.....” 

มันมีปัญหาที่ต้องพูดถึงก่อนเรื่องภารกิจเสียอีก

“มันสกปรกไม่ใช่รึไง กล้าเอาผ้าที่ตกอยู่ตามพื้นที่ทิ้งร้างไปเช็ดหัวได้ยังไงน่ะ!”

โคงามิพูดพลางคิดถึงทิวทัศน์ของโอกิชิมะ... พื้นที่ทิ้งร้างที่ใหญ่ที่สุดในประเทศซึ่งพวกเขาไปเยือนมาคืนนี้

ในสมัยที่ญี่ปุ่นยังมีการติดต่อค้าขายกับต่างประเทศ และมีแหล่งพลังงานหลักคือน้ำมันดิบ โอกิชิมะเคยเป็นเขตอุตสาหกรรมที่มีโรงงานเอกชนมากมายตั้งอยู่ แต่เมื่อเวลาผ่านไป ญี่ปุ่นเลิกค้าขายกับต่างประเทศ และประชากรลดเหลือเพียงหนึ่งในสิบของยุคที่เคยเจริญรุ่งเรืองที่สุดจนอุปสงค์ของสายการผลิตขนาดใหญ่ลดน้อย