แปล Psycho-Pass/Zero 1.2-1.3

posted on 15 Feb 2013 21:04 by irregular directory Cartoon

กลิ้งมาแปะนิยายไซโคพาสฉบับแปลต่อจากเอนทรีที่แล้ว

ตอนนี้ที่เว็บ Noitamina มีตัวอย่างนิยายลงถึงตอนถึงพาร์ท 5 ของบทที่ 1 ล่ะค่ะ แล้วยิ่งนกฮูกยิ่งอ่าน+เล่าให้พี่ยูระฟัง ยิ่งรู้สึกว่า.......................

 

............................. ต่อข้างล่างเหมือนเดิมละกันค่ะ 8D #เกรียนอีกละ


 

 

+++++++++++++++++++++++++++

 

******

 

กรุณาอย่านำบทแปลไปเผยแพร่ที่อื่น

โดยไม่ได้รับอนุญาตค่ะ


******

 

 

 

Noitamina Novel

PSYCHO-PASS/Zero Namae no Nai Kaibutsu

ผู้เขียน : Takaha Aya

Source: http://noitamina.tv/novel/

แปล : irregulars

แปลบ้างเรียบเรียงบ้างตามแต่นกฮูกตัวบนจะไปเกาะขอให้ช่วยเพราะมันนึกไม่ออก : Taiki

Special Thanks : Hiyuura ขอบคุณสำหรับชื่อภาษาไทย+ศัพท์เฉพาะในเรื่องเวอร์ Eng

(เนื่องจากนกฮูกดูเวอร์ดิบ 8D;;;)ค่าาาา XD

 

 

บทที่ 1.1

 

 

 

PSYCHO-PASS/Zero

สัตว์ประหลาดที่ไร้นาม

Chapter 1

 

 

2


“นี่ ถ้าไม่มีธุระอะไรขอฉันกลับได้มั้ย?”

คิริโนะ โทโกะพูดขึ้นระหว่างมองชายสองคนที่กำลังเขม่นกันอยู่สลับไปมา

หนาว

พวกผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเธอตอนนี้เอาแต่เถียงกันโดยไม่สนใจจะหาเครื่องดื่มร้อนๆ หรือผ้าขนหนูให้เด็กสาวผู้ซึ่งเปียกปอนไปทั้งตัวเลย อุณหภูมิร่างของโทโกะที่เย็นเฉียบเพราะไปตากลมหนาวในเดือนกุมภาพันธ์มา แทบจะลดต่ำลงยิ่งกว่าเดิมเมื่อได้เจอบรรยากาศเย็นเยือกของสองคนนี้

“ว่าแต่มันหนาวนะ ปรับอุณภูมิเครื่องปรับอากาศให้สูงกว่านี้ไม่ได้เหรอ?”

ในปีนี้โทโกะกำลังจะมีอายุครบ 16 ปี และตั้งแต่เกิดมาก็ไม่เคยมีใครเสียมารยาทกับเธอเช่นนี้เลย

เธอเข้าโรงเรียนโอโซซึ่งเป็นโรงเรียนเอกชนชื่อดังตั้งแต่เด็ก และถูกดูเลี้ยงอย่างทะนุถนอมท่ามกลางบรรดาคุณหนูด้วยกันมาตลอด ต่อให้ออกไปนอกโรงเรียน ถ้าสวมชุดนักเรียนที่เป็นชุดกะลาสีซึ่งเปรียบเหมือนสัญลักษณ์อย่างหนึ่งอยู่คนรอบข้างก็จะปฏิบัติต่อเธออย่างสุภาพ

แล้วดูตอนนี้สิ

ทั้งชุดนักเรียนแบบอนุรักษ์นิยม และเรือนผมหนาสีดำขลับที่ภาคภูมิใจต่างเปียกโชกจนแนบชิดกับตัว... ทั้งๆ ที่เธออยู่ในสภาพน่าเวทนาชนิดที่ว่าถ้าบิดาผู้เข้มงวดได้มาเห็นคงร้องไห้เป็นเขื่อนแตกแน่ ผู้ใหญ่สองคนนี้ก็ไม่มีทีท่าดูจะเป็นห่วงเธอแม้แต่นิดเดียว

เธอรู้สึกเหลืออดแล้ว ทั้งด้านร่างกายและด้านจิตใจ

และดูเหมือนว่าชายผมสั้นจะรู้สึกได้ว่าโทโกะกำลังอารมณ์ไม่ดี เขาจึงหันไปพูดกับเธอพร้อมยิ้มให้อย่างเป็นมิตรด้วยท่าทีที่ต่างกับเมื่อสักครู่โดยสิ้นเชิง

“โอ๊ะโทษทีที่ปล่อยทิ้งไว้ พอดีหมอนี่มันหัวแข็งไปหน่อย”

เท่าที่ฟังจากบทสนทนาเมื่อครู่ ตาผมดำน่าจะเป็นหัวหน้าของตาผมสั้น... แต่ตาผมสั้นกลับไม่มีท่าทีเกรงใจหรือเคารพอีกฝ่ายเลยแม้แต่นิดเดียว

ชายผมดำยักไหล่อย่างรู้สึกผิดเมื่อถูกโทโกะจ้องด้วยสายตาสงสัยในความสัมพันธ์ของทั้งสอง

“ขอโทษที เดี๋ยวจะปรับอุณหภูมิห้องแล้วสั่งผ้าขนหนูให้นะ”

เขากล่าวก่อนจะหันหลังให้โทโกะ และพูดใส่อุปกรณ์สายรัดข้อมือของตน “ผ้าขนหนูสองผืน...” ดูเหมือนจะสั่งเผื่อตัวเองด้วย

นั่นมันเครื่องมือสร้างโฮโลแกรมแบบพิเศษที่มีแต่เจ้าหน้าที่ของหน่วยงานควบคุมสาธารณะเท่านั้นที่จะมีไว้ในครอบครอง... โทโกะจะชะโงกตัวไปดูด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่าข่าวลือว่ามันไม่เหมือนกับเครื่องที่คนทั่วไปได้รับนั้นจริงหรือเปล่า แต่แล้วเป้าหมายของเธอถูกขัดขวางด้วยชายผมสั้นผู้โน้มตัวเข้ามาใกล้

“ชุดนักเรียนน่ารักดีนะ ของโรงเรียนโอโซใช่มั้ยน่ะ? ที่เป็นโคตรโรงเรียนคุณหนูนั่น”

แทนที่เด็กสาวจะรู้สึกตกใจที่อีกฝ่ายเข้ามาใกล้อย่างกะทันหัน ความรู้สึกไม่พอใจที่ถูกขวางกลับมีมากกว่า โทโกะจึงจ้องหน้าอีกฝ่ายกลับอย่างไม่พอใจโดยไม่ถอยหนี ชายผมสั้นมองท่าทีของเธออย่างประหลาดใจก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ

“เป็นคุณหนูที่ใจกล้าไม่เบานี่”

เขาพูดแล้วสูบบุหรี่อีกครั้งก่อนจะพ่นควันออกมาปุ๋ยๆ

สมัยนี้ยังมีคนสูบของโบราณอย่างนี้อยู่อีกเหรอเนี่ย คราวนี้ดวงตากลมโตของโทโกะจับจ้องไปที่บุหรี่ของชายผมสั้นอย่างสนอกสนใจ

“อื๋อ? อะไรกัน ไม่เคยเห็นเรอะ สูบมั้ย?” พูดจบชายผมสั้นก็ยื่นซองบุหรี่บี้ๆ ให้กับเด็กสาว ก่อนจะโดนผู้เป็นหัวหน้าตบหัวเอา

“ติดต่อไปที่โรงเรียนของเธอแล้ว รอคนมารับที่นี่นะ”

โทโกะรู้สึกหนาวยิ่งกว่าเดิมเมื่อได้ยินคำพูดของชายผมดำ ซึ่งเมื่อเขาเห็นเด็กสาวตัวสั่นน้อยๆ จึงถามออกมาว่า

“ยังหนาวอยู่เหรอ”

หนาว

และหนาวหนักขึ้นไปอีกเมื่อนึกถึงสีหน้าฉุนจัดของอาจารย์หญิงเจ้าอารมณ์ ผู้ซึ่งคงชักสีหน้าปั้นปึ่งเต็มไปด้วยร่องรอยแห่งวัยผุดขึ้นเต็มไปหมดแล้วพูดกับเธอว่า “โทโกะซังนี่คุณอีกแล้วเหรอ?!” เป็นแน่

“ความจริง... ฉันกลับคนเดียวก็ได้แท้ๆ”

“จะโยนเด็กไม่บรรลุนิติภาวะออกไปข้างนอกเวลาแบบนี้ได้ยังไงล่ะ ยิ่งเด็กที่ไปเจอในเขตรกร้างยิ่งแล้วใหญ่”

ชายผมดำพูดต่อกับโทโกะที่นั่งทำหน้าบูดบึ้ง

“ไปเดินเล่นในเขตรกร้างกลางดึกนี่ดูจะไม่ใช่งานอดิเรกที่น่าชื่มชมเท่าไหร่นะ ตอนนี้มันอาจจะยังไม่มีผลกระทบกับสีของไซโคพาสก็จริง แต่ทำอย่างนี้ต่อไปจะเป็นยังไงไม่รู้หรอกนะ”

โทโกะชักสีหน้าบูดบึ้งด้วยความรู้สึกหนาวยะเยือกยิ่งกว่าเดิมเมื่อรู้สึกตัวว่าเป้าหมายในการอบรมของอีกฝ่ายเปลี่ยนจากชายผมสั้นมาเป็นตนเอง

การที่เด็กสาวธรรมดาวัย 16 ซึ่งถูกขังไว้ในคุกขนาดใหญ่ยักษ์ที่ชื่อว่าโรงเรียนประจำหญิงล้วนจะออกเที่ยวเล่นในเมืองเพราะต้องการหาอิสระเล็กๆ น้อยๆ มันผิดมากขนาดนั้นเลยหรือไง

ความจริงเธอเองก็รู้ตัวว่ามันออกจะเลยเถิดไปหน่อยสำหรับเด็กวัยรุ่นในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ ที่สถานที่ๆ โผล่ไปคือเขตรกร้างขนาดใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังทำใจก้มหัวขอโทษไม่ลง

โทโกะแสร้งทำเป็นเบนสายตาไปทางอื่น แล้วเริ่มม้วนปลายผมยาวประบ่าของตนเล่น

ท่าทีแบบนี้นี่แหละที่ใช้กับผู้ใหญ่ได้ผลที่สุด

หากนิ่งเงียบไปเรื่อยๆ เดี๋ยวอีกฝ่ายก็จะหมดความอดทนไปเอง และเมื่อได้เห็นอาการเช่นนั้นตัวเองก็จะสามารถคงความสงบเอาไว้ได้โดยธรรมชาติ โทโกะรู้ดีว่าการรักษาสถานะทางจิตใจให้เหนือกว่าด้วยเช่นนี้และคอยแอบดูถูกพวกผู้ใหญ่อยู่ในใจนี่ล่ะคือวิธีการรับมือที่ถูกต้องของวัยรุ่น